บทที่ 360 ผู้ยิ่งใหญ่

บทที่ 360 ผู้ยิ่งใหญ่

อวี๋สวินเกอไม่ได้กังวลว่ามาร์ชน้อยจะวางแผนร้ายกับเธอ หนึ่งคือทำไม่ได้ สองคือสิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับมาร์ชน้อยคือเฮตช์พา เธอกับเฮตช์พาไม่ได้เป็นศัตรูกัน มาร์ชน้อยจึงไม่มีแรงจูงใจที่จะมาทำร้ายเธอ

บ้านเช่าของมาร์ชน้อยอยู่ในสลัมเมืองแห่งความมืด เด็กน้อยสองคนเดินลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอยของเมือง

ความจริงค่าจ้างที่เฮตช์พาให้มาร์ชน้อยก็ไม่น้อย อาหารสามมื้อกินที่ร้าน ทุกไตรมาสตัดชุดคลุมให้สามชุด แถมถ้ามาร์ชน้อยต้องการ ก็สามารถพักที่ชั้นบนของร้านได้ ประหยัดค่าเช่าบ้านไปได้เยอะ

เพียงแต่นางดูจะยึดติดกับการมีบ้านหลังเล็กๆ ของตัวเองสักหลัง ดังนั้นต่อให้ที่ร้านมีห้องพัก นางก็ยังมาเช่าบ้านอยู่ข้างนอก

ยิ่งไปกว่านั้นมาร์ชน้อยปรุงยาเป็นตั้งหลายอย่าง นางปรุงยาขายเองยังได้เลย

อวี๋สวินเกอถาม: "บ้านที่เธอเล็งไว้อยู่แถวนี้เหรอ?"

มาร์ชน้อย: "หลังที่ข้าเล็งไว้โดนคนอื่นซื้อตัดหน้าไปแล้ว ช่วงนี้ข้ากำลังดูหลังใหม่อยู่"

อวี๋สวินเกอพูดอย่างจนใจ: "ครั้งก่อนโน้นเธอก็พูดแบบนี้... ขาดอีกเท่าไหร่? มาทำงานพิเศษกับฉันไหม? ช่วยฉันจัดการสมุนไพร ฉันจะให้ค่าจ้าง"

มาร์ชน้อยมักจะบอกว่ากำลังเก็บเงินซื้อบ้านหลังเล็กๆ ในเมืองแห่งความมืด แต่บ้านที่นางเล็งไว้ล้วนอยู่ในสลัม อวี๋สวินเกอลองคำนวณคร่าวๆ แค่เงินที่เธอจ่ายให้มาร์ชน้อยตั้งแต่รู้จักกันก็น่าจะพอซื้อบ้านได้แล้ว ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมนางถึงไม่ซื้อสักที

วิญญาณตัวน้อยเดินกระโดดโลดเต้นในตรอกมืดชื้น หลบหยดน้ำที่ร่วงลงมาจากชายคา เสียงใสตอบว่า: "แน่นอนสิ! ขาดอีกนิดหน่อย ประมาณปีหน้าก็น่าจะซื้อได้แล้ว"

ถูหลานรีบแทรก: "พูดแบบนี้ไม่ได้นะ เธอพูดแบบนี้ ปีหน้าซื้อไม่ได้ชัวร์"

มาร์ชน้อยตกใจ: "มีทฤษฎีแบบนี้ด้วยเหรอ? ทำไมล่ะ?!"

ถูหลานเริ่มอธิบายให้มาร์ชน้อยฟังว่าการปักธงคืออะไร

ในตรอกมีเสียงอุทานด้วยความประหลาดใจของมาร์ชน้อยดังขึ้นเป็นระยะ อวี๋สวินเกอมองมาร์ชน้อยอยู่หลายครั้ง พบว่าบนหน้าของนางเต็มไปด้วยรอยยิ้ม พูดคุยจ้อแจ้ ต่างจากความเงียบขรึมเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง แต่เธอกลับดูออกว่า มาร์ชน้อยตื่นเต้นยิ่งกว่าตอนเผชิญหน้ากับอู้เริ่นเมื่อครู่เสียอีก

ร้านเล่นแร่แปรธาตุของเฮตช์พาอยู่ใจกลางเมืองแห่งความมืด ทั้งสองออกจากร้านก็นั่งวงเวทย์เคลื่อนย้ายในเมือง เดินต่ออีกกว่าชั่วโมง กว่าจะถึงบ้านมาร์ชน้อย

ที่นี่ส่วนใหญ่เป็นเผ่าวิญญาณ ความเป็นอยู่ไม่เลว เสื้อผ้าสะอาดสะอ้าน ดูมีชีวิตชีวา หน้าตาคล้ายๆ มาร์ชน้อย ก็จริง วิญญาณที่อาศัยอยู่ในเมืองแห่งความมืดได้ ต่อให้จนแค่ไหน ก็ยังดีกว่าวิญญาณนอกเมือง

วิญญาณเหล่านั้นดูเหมือนจะรู้จักมาร์ชน้อย และรู้ด้วยว่ามาร์ชน้อยเป็นลูกศิษย์ของเฮตช์พา พอเห็นนางก็ทักทายอย่างนอบน้อม

พวกเธอหยุดลงหน้าบ้านหลังเล็กๆ หลังหนึ่ง มาร์ชน้อยกางมือขวาร่ายเวทใส่แม่กุญแจ ประตูก็เปิดออกช้าๆ นางผลักประตู มองอวี๋สวินเกอ น้ำเสียงกลับมาประหม่าอีกครั้ง: "นี่บ้านข้า"

อวี๋สวินเกอใช้ [ดวงตานักล่า] [สัญญาณเตือนภัยในป่า] และ [สัญชาตญาณสัตว์ป่า] ตรวจสอบล่วงหน้าแล้ว ไม่ว่าจะเป็นแผนที่หรือสัญญาณเตือนภัยของเธอ ก็ไม่พบอันตรายใดๆ สองสกิลหลังเป็นสกิลระดับ B ที่เธอได้มาจากในหอคอย ขอแค่มีกับดักหรืออันตราย เธอจะขนลุกซู่หัวใจเต้นแรงทันที

และ [เครื่องตรวจจับเจตนาร้าย] ของเธอก็ไม่สั่นเตือน

เธอแกล้งพูดอย่างจนใจว่า "เธอจะตื่นเต้นทำไม?" แล้วดันหลังมาร์ชน้อยเข้าไปในห้องอย่างสนิทสนม อาศัยจังหวะเช็ดพื้นรองเท้าหน้าประตู เข้าไปช้ากว่าก้าวหนึ่ง

บ้านของมาร์ชน้อยตกแต่งอย่างอบอุ่น เน้นโทนสีเหลืองอบอุ่น เพียงแต่ห้องเล็กมาก เฟอร์นิเจอร์ส่วนใหญ่ก็เก่า เธอยืนอยู่หน้าประตูก็มองเห็นห้องนอนและเตียงของมาร์ชน้อย นางพาอวี๋สวินเกอไปนั่งที่โต๊ะอาหาร รินน้ำให้เธอและถูหลานอย่างเกรงใจ

อวี๋สวินเกอแกล้งจิบไปนิดหน่อยตามมารยาท ยิ่งสงสัยว่ามาร์ชน้อยต้องการอะไร เวลาของเธอมีค่า เธอจึงถามตรงประเด็น: "เธอมีเรื่องอะไรให้ฉันช่วยหรือเปล่า?"

มาร์ชน้อยนั่งบนเก้าอี้ สองมือสอดไว้ใต้ต้นขา มองอวี๋สวินเกออย่างประหม่า พูดว่า: "ข้าอยากทำข้อตกลงกับเจ้า"

ช่วงนี้เหมือนจะมีคนมาขอทำข้อตกลงกับเธอบ่อยจัง อวี๋สวินเกอไม่ได้แสดงสีหน้าแปลกใจเพราะคนพูดคือมาร์ชน้อยที่อาศัยอยู่ในสลัม เมื่อครู่เธอเพิ่งทำข้อตกลงกับอู้เริ่นที่แข็งแกร่งกว่าเธอร้อยเท่า งัดของที่ทำให้อีกฝ่ายหวั่นไหวออกมาได้ แล้วเธอจะดูถูกมาร์ชน้อยได้ยังไง

สีหน้าของเธอถึงขั้นแฝงความคาดหวัง: "เธออยากแลกเปลี่ยนอะไรกับฉัน?"

"ของแบบเดียวกับที่เจ้าเอาไปจากจักรพรรดิจันทราอู้เริ่นชิ้นหนึ่ง" มาร์ชน้อยจ้องตาอวี๋สวินเกอเขม็ง พูดด้วยเสียงกระซิบ

หัวใจอวี๋สวินเกอกระตุกวูบ ในใจมีความดีใจ แต่ส่วนใหญ่กลับโล่งใจ

เธอยกมือทำท่าให้มาร์ชน้อยผ่อนคลาย แสดงความบริสุทธิ์ใจ ภายใต้สายตาของมาร์ชน้อย เธอใช้สกิลหนึ่ง——[ไซเลนต์ฮิลล์]

ในหอคอยเธอได้สกิลระดับ A ขึ้นไปมาทั้งหมดแค่หกสกิล สกิลระดับ S [ไซเลนต์ฮิลล์] คือหนึ่งในนั้น เพียงแต่เพราะใช้ [อัปไซส์] ไปแล้ว ตอนนี้ไซเลนต์ฮิลล์เลยเหลือแค่ระดับ A

[ไซเลนต์ฮิลล์] (ระดับ A · อัปเกรดได้): หลังใช้ สามารถสร้างโลกคู่ขนาน เป็นเจ้าแห่งโลกคู่ขนานนั้น ทุกอย่างในโลกคู่ขนานคนภายนอกไม่อาจล่วงรู้ สิ่งมีชีวิตใดๆ ที่เข้าสู่โลกคู่ขนานไม่อาจหลุดรอดการรับรู้ของเจ้า ขนาดและระยะเวลาของไซเลนต์ฮิลล์ขึ้นอยู่กับค่าปัญญาของเจ้า; ทุกครั้งที่ใช้ต้องใช้มานา 2,000 หน่วย เวลาร่าย 5 วินาที คูลดาวน์ 2 ชั่วโมง

ด้วยค่าปัญญาในปัจจุบันของอวี๋สวินเกอ บวกกับการลดระดับชั่วคราวของ [ไซเลนต์ฮิลล์] พื้นที่ที่เธอกำหนดได้ไม่ถึง 3 ตารางเมตร ระยะเวลาไม่เกิน 5 นาที แต่สำหรับการสนทนาครั้งนี้ ถือว่าเพียงพอแล้ว

ชั่วพริบตา หมอกขาวก็ปกคลุมรอบตัวพวกเธอ อวี๋สวินเกอและมาร์ชน้อยยังมองเห็นกันและกัน แต่นับจากนี้ไป ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในหมอกขาวจะอยู่ในสถานะตรวจสอบไม่ได้ ทำนายไม่ได้ มันเกิดขึ้นในอีกโลกหนึ่ง

อวี๋สวินเกอ: "ตอนนี้คุยต่อได้แล้ว แต่เธออย่าเพิ่งเอาออกมานะ" หลังสกิลลดระดับ ประสิทธิภาพก็ลดลงไปเยอะ ระวังไว้ก่อนดีกว่า

สีหน้ามาร์ชน้อยผ่อนคลายลงบ้าง นางพูดว่า: "เป็นไพ่วิญญาณ เจ็ดหมื่น"

ไม่ว่าจะเป็นไพ่อะไร อวี๋สวินเกอก็ไม่มีทางพลาด เธอถามตรงๆ: "เธออยากได้อะไร?"

ได้ยินคำถามนี้ ร่างกายที่เกร็งเขม็งมาตลอดของมาร์ชน้อยก็ผ่อนคลายลงอย่างสิ้นเชิง

อวี๋สวินเกอหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก เธอเข้าใจแล้วว่ามาร์ชน้อยกังวลเรื่องอะไร: "เธอกลัวฉันแย่งไปดื้อๆ เหรอ? หรือลงมือขโมย ขโมยเสร็จก็กรอกน้ำยาลืมเลือนให้?"

มาร์ชน้อยไม่เขินอายเลยสักนิด นางพยักหน้าอย่างจริงจัง: "เพราะวันหน้าเจ้าต้องเป็นผู้ยิ่งใหญ่แน่นอน ผู้ยิ่งใหญ่มักไม่สนใจเรื่องเล็กน้อย ผู้ยิ่งใหญ่สามารถทำเรื่องต่ำช้า ไม่คำนึงถึงความยุติธรรม ทำทุกวิถีทางเพื่อให้บรรลุเป้าหมาย พวกเจ้าปฏิบัติตามกฎอีกชุดหนึ่ง"

อวี๋สวินเกอขำกับน้ำเสียงของมาร์ชน้อย วิญญาณตัวน้อยนั่งบนเก้าอี้ สีหน้าจริงจังเคร่งขรึม ราวกับกำลังเล่าสัจธรรมอันยิ่งใหญ่ที่ตัวเองค้นพบ นางคิดว่าตัวเองเป็นผู้ใหญ่และฉลาด เหมือนกั่วทาร์ ผ่านร้อนผ่านหนาวและเข้าใจโลกมาตั้งแต่เด็ก แต่ในแววตากลับเต็มไปด้วยความไร้เดียงสาของเด็กน้อย