บทที่ 345 ชีวิตใหม่

บทที่ 345 ชีวิตใหม่

ใช้ชีวิตร่วมกับเฟิงหรานมาสิบปี เธอรู้ดี นี่คือสีหน้าที่เฟิงหรานจะมีเวลาโกรธและหงุดหงิดตัวเอง พอนึกเชื่อมโยงกับการที่อีกฝ่ายออมมือให้เมื่อครู่ ซูอี้ถงไม่เพียงไม่รู้สึกต่ำต้อยหรือเสียใจ กลับหัวเราะออกมาอย่างเบิกบาน

"เฟิงหราน ไหนเจ้าบอกว่าเจ้าไม่ได้หลงทาง เจ้ากำลังลังเลใช่ไหม? ยังเหมือนตอนนั้นไม่มีผิด สกิลนี้เจ้าใช้ให้แต่คนในครอบครัว..."

เธอรู้อยู่แล้วว่าเฟิงหรานไม่มีทางทำร้ายเธอจริงๆ...

พอซูอี้ถงพูดจบ สมองส่วนหลังของอวี๋สวินเกอก็ฝ่อไปหลายวินาที เธอลืมบทพูดที่เตรียมไว้ในหัวไปหมด ซูอี้ถงดูเหมือนจะคิดว่าเธอคือเฟิงหรานจริงๆ พวกเธอมีปีกแสงสีส้มแดงเหมือนกัน พวกเธอคือครอบครัว และคนในครอบครัว ย่อมไม่ทำร้ายกันเอง

ยังดีที่เธอเป็นนักแสดงมืออาชีพ เธอเกร็งสีหน้า พยักหน้า ประกาศก้อง: "ไม่ว่าจะยังไง ฉันไม่ยอมให้เธอตาย"

ผู้เล่นติ้งไห่ภายใต้การนำของจ้าวซูอิ่งค่อยๆ ล้อมเข้ามาอย่างระมัดระวัง เตรียมจับเป็นซูอี้ถง เธอฆ่าคนตระกูลซู อย่างมากก็เป็นแค่ความขัดแย้งในครอบครัว แต่สกิลเพิ่มค่าสถานะให้ผู้เล่นของเธอยังมีประโยชน์อยู่!

จ้าวซูอิ่งบินมาเร็วที่สุด ซูอี้ถงกับติ้งไห่ยังมีสัญญาร่วมมือกันอยู่นะ! จะตายก็รอเดี๋ยวก่อน!!

ซูอี้ถงนอนนิ่งอยู่บนพื้น เธอมองอวี๋สวินเกอ แววตาเปี่ยมรอยยิ้ม พูดด้วยน้ำเสียงเหมือน "เฟิงหราน คืนนี้ข้าจะกลับไปกินข้าวบ้านนะ" ว่า: "เฟิงหราน ข้าจะรอเจ้ากลับบ้านที่เจ๋อหลาน"

เปลวไฟลุกโชนอีกครั้ง! ปีกแสงราวกับเปลวไฟที่ไหลรินห่อหุ้มซูอี้ถงไว้อย่างแน่นหนา

นี่คือชีวิตใหม่ของเธอ นี่คือนิพพานของเธอ ไม่มีใครขัดขวางได้!

ต่อให้จ้าวซูอิ่งและผู้เล่นติ้งไห่จะพุ่งเข้ามาพยายามหยุดไฟและรักษาให้เธอทันที ก็ไม่ทันแล้ว เลือด 100% ลดเหลือศูนย์ในไม่ถึง 1 วินาที อวี๋สวินเกอก็ไม่ทันเหมือนกัน เธอสลายสกิลรักษาในมือ หลับตาสูดหายใจลึก แล้วค่อยๆ ผ่อนออกมา

แวบหนึ่ง เธอคิดว่าจะเสี่ยงใช้พระจันทร์เกรี้ยวกราดย้อนเวลากลับไปฆ่าซูอี้ถงดีไหม แต่เธอนึกถึงบทลงโทษของถูหลานและเหลียงพั่วโจวที่เล่นกับเวลา บทลงโทษของสกิลและไอเทมหลายอย่างซ่อนอยู่ในเงามืด เธอไม่มั่นใจว่าการย้อนกลับไปฆ่าคนที่รอดชีวิตไปถึงอนาคตจะมีผลกระทบอะไรบ้าง

เมื่อเทียบกันแล้ว เธอยอมบุกไปลอบสังหารซูอี้ถงถึงเมืองหลักเมืองทิวาขั้วโลกในอนาคตดีกว่า อย่างน้อยความเสี่ยงก็อยู่ในที่แจ้ง

เหตุผลบอกเธอว่า อย่าอวดดีไปเล่นกับโชคชะตา อย่าพยายามเปลี่ยนแปลงสิ่งที่เกิดขึ้นไปแล้ว

เจ็บใจจริงๆ...

ใครจะรู้ว่าข้างๆ ก็มีเสียงถอนหายใจดังขึ้นพร้อมกัน เป็นจ้าวซูอิ่ง

อวี๋สวินเกอส่งสายตาเป็นคำถาม จ้าวซูอิ่งหยิบอเมริกาโน่เย็นออกมาจากไหนไม่รู้ จิบไปอึกหนึ่ง อธิบายว่า: "เป็นบทลงโทษของสัญญา ตอนนั้นเธอเป็นฝ่ายมาหาติ้งไห่บอกว่าจะเข้าหอคอย เพื่อการนี้ยังเซ็นสัญญาฉบับใหม่กับติ้งไห่ด้วย เมื่อกี้เธอฝืนฉีกสัญญาที่ทำไว้กับติ้งไห่"

ที่แท้ก็อาศัยการผิดสัญญาเพื่อแกล้งตายแล้วหนีไปสินะ...

แล้วทำไมครั้งแรกถึงไม่ใช้? อวี๋สวินเกอขมวดคิ้วแน่น: "หล่อนอาจจะมีวิธีเล่นงานพวกเธอผ่านสัญญา"

จ้าวซูอิ่งก็คิดถึงจุดนี้เหมือนกัน สีหน้าผ่อนคลาย: "แต่ยังดีที่คุณชุบชีวิตเธอ ทำให้ภัยซ่อนเร้นนี้ถูกกำจัดไปล่วงหน้า"

หลังจากอวี๋สวินเกอสงบสติอารมณ์ เธอก็จัดการทำความสะอาดและเผาทำลายเลือดทุกหยดของเธอที่หยดลงในที่เกิดเหตุอย่างละเอียด ถึงขั้นเรียกถูหลานออกมาช่วยตรวจสอบอีกรอบ ถึงค่อยบอกลาจ้าวซูอิ่งและผู้เล่นติ้งไห่ที่ยืนอึ้งกิมกี่ บินจากไป

ระหว่างทางเธอล่องหน แล้วเคลื่อนย้ายพริบตากลับวิลล่า ขังตัวเองไว้ในห้องหนังสือ เริ่มตรวจสอบสถานะของตัวเอง

เปิดหน้าต่างปาร์ตี้ที่แทบไม่เคยใช้ ก็เห็นเฟิงหรานอยู่ในนั้นจริงๆ และตัวเธอเองเป็นหัวหน้าปาร์ตี้ แต่ที่น่าแปลกคือ เธอออกจากปาร์ตี้ไม่ได้ เหตุผลคือเพื่อนร่วมทีม "สถานะผิดปกติ"

นอกจากนั้น บนหน้าต่างสถานะก็ไม่เห็นความผิดปกติอื่น เธอเริ่มใช้สกิลเวอร์ชันพลังเร้นลับตรวจสอบ

เช่น——รีโนเวทเวอร์ชันพลังเร้นลับ!

หลังใช้สกิล เธอมองตัวเองในกระจก เห็นกลุ่มแสงหลายกลุ่มในนาฬิกาพกที่ห้อยคอ เห็นอุปกรณ์บนตัวแผ่แสงสีต่างๆ ของพวกนี้รีโนเวทได้หมด

เธอยังเห็นแสงอีกชนิดหนึ่งในปีกของเธอ แต่แสงสีแดงนั้นเหมือนเส้นเลือด แผ่ขยายไปทั่วทั้งปีก ถึงขั้นยืดขยายหยั่งรากลงไปในหัวใจของเธอ

[รีโนเวท] ใช้ได้ผลจริง แต่ภาพที่เห็นกลับทำให้เธอไม่กล้าใช้สกิล [รีโนเวท] กำจัดสิ่งที่อยู่ในปีกสุ่มสี่สุ่มห้า

เธอใช้ [อยู่นอกบ้าน สถานะเราสร้างเอง] เวอร์ชันพลังเร้นลับ แปลงร่างเป็นถูหลาน ให้ปีกหายไปชั่วคราว แต่แสงสีแดงที่หัวใจยังอยู่

เธออดทนใช้วิธีตรวจสอบทีละอย่าง พยายามหาจุดอ่อนของเฟิงหราน

เวลาอัปเกรดของ [พระจันทร์เกรี้ยวกราด] ในที่สุดก็ไม่ใช่ตัวหนังสือยุ่งเหยิงแล้ว อีก 29 วันกับอีกเกือบ 20 ชั่วโมงก็จะอัปเกรดเสร็จ แต่ยังดีที่สกิลยังใช้ได้

สุดท้ายเธอหยิบ [นักล่าจิตใจ] ออกมา อวี๋สวินเกอเรียกถูหลานออกมา อธิบายสถานการณ์ปัจจุบันให้ฟัง แล้วให้ถูหลานใช้แรงกระแทกวิญญาณใส่เธอ ของที่ผูกมัดวิญญาณแบบนี้ มีแค่ถูหลานที่ทำสัญญากับเธอเท่านั้นที่สัมผัสและใช้งานได้

เธอบอก: "ใช้สกิลแรงกระแทกวิญญาณใส่ฉัน"

ถูหลานกังวล: "แต่แบบนี้เจ้าก็จะเจ็บไปด้วยนะ!"

นึกถึงซูอี้ถง ความโกรธของอวี๋สวินเกอยังไม่จางหาย เธอตอบ: "วางใจเถอะ ขอแค่เธอตายก่อนฉันก็พอ!"

เธอมีสกิลลดความเสียหายทางวิญญาณ เฟิงหรานก็เพิ่งฟื้นคืนชีพ เธอไม่เชื่อว่าสถานะของตัวเองจะสู้ไม่ได้กับวิญญาณที่ตายไปตั้งหลายปี เธอจะยื้อจนกว่าอีกฝ่ายจะตายไปข้าง!

นี่เอาจริงเหรอเนี่ย ถูหลานอยากพูดอะไรสักหน่อย แต่เห็นสีหน้าเด็ดขาดของอวี๋สวินเกอ เธอก็ไม่ลีลาอีก ยกนักล่าจิตใจขึ้น ชูนิ้วก้อยกระดูกมือใส่อวี๋สวินเกอ คลื่นดาบที่มองไม่เห็นฟันเข้าใส่อวี๋สวินเกอ

อวี๋สวินเกอรู้สึกเหมือนโดนค้อนปอนด์ทุบหัวอย่างแรง เธอได้ลิ้มรสความรู้สึกตอนฟื้นคืนชีพหลังความตายในหอคอยอีกครั้ง อ่อนเพลีย มึนงง สับสน ราวกับจะหลับไปได้ทุกเมื่อ ไม่เพียงแค่นั้น เพดานเลือดและมานา ค่าสถานะทั้งสี่ รวมถึงค่าสถานะขั้นสูงอย่างความแม่นยำและอัตราคริติคอลลดลง 10% ต้องใช้เวลาฟื้นฟู 30 วันตามเวลาธรรมชาติ

เธอกัดฟันพูด: "เอาอีก!"

ถูหลานยกนักล่าจิตใจขึ้นอีกครั้ง ตอนนี้เอง ในห้องมีเสียงอ่อนแรงดังขึ้น เป็นภาษาฮูกโอ๊ก

——"เดี๋ยวก่อน! เจ้าทำอีกสองทีข้าก็ตายแล้ว!"

สีหน้าอวี๋สวินเกอไม่เปลี่ยน บอกถูหลาน: "ต่อเลย ไม่ต้องสนใจเธอ"

เธอต้องกำจัดเฟิงหรานให้ได้ ต่อให้ไม่พูดถึงเรื่องที่อีกฝ่ายอาจจะยึดร่างเธอ แค่ปีกของเฟิงหรานหยั่งรากลงในวิญญาณของเธอ ก็หมายความว่าเฟิงหรานมีโอกาสสูงที่จะรู้ความลับทั้งหมดของเธอ พรสวรรค์ที่พระเจ้าประทานให้ของเธอ ความทรงจำของเธอ... เธอเก็บเฟิงหรานไว้ไม่ได้

——"ข้ามีวิธีที่จะไม่ยึดร่างเจ้า! ข้ามองไม่เห็นข้อมูลใดๆ ของเจ้า แชร์สายตาของเจ้าไม่ได้ อ่านความคิดเจ้าไม่ได้ ข้าได้ยินแค่ว่าพวกเจ้าคุยอะไรกัน นี่เป็นช่องทางเดียวที่ข้ารับรู้ข้อมูล เจ้าวางใจเถอะ ข้าสาบานว่าจะไม่แตะต้องขีดจำกัดของเจ้า ข้าแค่ต้องการทำข้อตกลงกับเจ้า!"

จิตสังหารของอวี๋สวินเกอยิ่งรุนแรงขึ้น เธอแค่นหัวเราะ: "มองไม่เห็นข้อมูลของฉัน อ่านความคิดฉันไม่ได้? สาบานว่าจะไม่แตะต้องขีดจำกัดของฉัน? ถ้าอ่านความคิดฉันไม่ได้จริง แล้วเธอรู้ได้ไงว่าฉันกังวลเรื่องอะไรที่สุด? ทำไมถึงพูดแบบนี้ออกมาได้?"

——"......"

ถูหลานเลียนแบบท่าทางอวี๋สวินเกอ ยิ้มมุมปาก: "ฮึ ไม่มีข้อแก้ตัวแล้วล่ะสิ วิญญาณ——"

ได้ยินเสียงถูหลาน เสียงนั้นก็รีบตอบ: "ข้ามีสกิลหนึ่ง ชื่อ [เจ้ากลัวอะไรอยู่] สามารถมองเห็นภาพที่สิ่งมีชีวิตหนึ่งกลัวที่สุดได้ ตอนข้าถูกเจ้าปลุกให้ตื่นและมอบปีกให้เจ้า ข้าใช้สกิลนี้กับเจ้า ภาพที่เห็นคือเจ้าบีบปีกข้า เอาปืนจ่อหัวข้าแล้วถามว่า บอกมา! เจ้าค้นพบพรสวรรค์ที่พระเจ้าประทานให้ของข้าได้ยังไง และรู้มาจากไหนว่าข้าทำเรื่องพวกนั้น เจ้าเห็นอะไรอีก เจ้ารู้อะไรอีก บอกมา!"

สายตาของถูหลานลอกแลกโดยไม่รู้ตัว ในหัวมีภาพประกอบเรียบร้อย