บทที่ 310 [แล้วเจ้าอยากไปตายที่ไหน] & [ข้าไม่อยากตายเลยสักนิด]

บทที่ 310 [แล้วเจ้าอยากไปตายที่ไหน] & [ข้าไม่อยากตายเลยสักนิด]

[แล้วเจ้าอยากไปตายที่ไหน] (ระดับ S): บินด้วยความเร็วสูงได้ 5 นาที ความเร็วในการบินคือ (เปอร์เซ็นต์เลือดที่สูญเสียไป x ความว่องไว x เลเวล) กม./วินาที ระหว่างสกิลทำงาน อัตราการหลบหลีก +50% การคาดเดาการต่อสู้ +250 สกิลใดๆ ที่โจมตีโดนเจ้าจะไม่ติดคริติคอล เวลาร่าย 0.5 วินาที ระหว่างบินใช้มานา 2% ต่อนาที คูลดาวน์ 3 ชั่วโมง

ยิ่งเลือดน้อยยิ่งบินเร็ว ใช้ได้ๆ

แถมคนคนนี้ยังมีอีกสกิลหนึ่งอยู่ในกองผลึกสกิลนี้ด้วย

[ข้าไม่อยากตายเลยสักนิด] (ระดับ S): ค่าร่างกายเพิ่มขึ้นสองเท่า และค่าเลือด (รวมถึงเปอร์เซ็นต์) หลังจากค่าร่างกายเพิ่มขึ้นสองเท่าแล้วจะเพิ่มขึ้นอีกห้าเท่า ข้าขอดูหน่อยซิว่าใครหน้าไหนจะฆ่าข้าได้ในทีเดียว? สกิลร่ายทันที ไม่ใช้มานา คูลดาวน์ 48 ชม.

สกิลพรสวรรค์ของคนคนนี้แบกทีมพิชิตหอคอยไปครึ่งทีมเลยนะเนี่ย...

เธอถามจ้าวซูอิ่ง: "พรสวรรค์ที่พระเจ้าประทานให้ของคนคนนี้ชื่ออะไรคะ? ฉันแค่อยากรู้ ถ้าไม่สะดวกบอกก็ไม่เป็นไรค่ะ"

จ้าวซูอิ่งมองผลึกสกิลในมืออวี๋สวินเกอแวบหนึ่ง ใจกลางผลึกมีเงาคนวิ่งอยู่ เธอรู้ทันทีว่าเป็นสกิลอะไร เพราะเธอก็ชอบผลึกสกิลพวกนี้ที่สุดเหมือนกัน ไม่มีอะไรต้องปิดบัง พรสวรรค์ของคนคนนี้ดังมากในติ้งไห่ เธอตอบว่า: "ชื่อ [อายุยืนยิ่งกว่าขุนเขาใต้] ค่ะ"

อวี๋สวินเกอยกนิ้วโป้งให้: "สมชื่อจริงๆ"

จ้าวซูอิ่งก็ยกนิ้วโป้งให้เหมือนกัน: "ดูออกเลยว่าคุณอยากได้"

กรงเล็บมังกรเล็กๆ ข้างหนึ่งก็ยกขึ้นมาชูนิ้วโป้งชนกับนิ้วโป้งของทั้งสอง: "นางเห็นอะไรก็อยากได้ไปหมดแหละ แล้วก็ พี่สาวซูอิ่ง ผลึกสกิลขยะระดับ B สองก้อนของข้าก็อยากเปลี่ยนเป็น [ฉันจะมาตายที่นี่ไม่ได้] เหมือนกันค่ะ"

อวี๋สวินเกอหลับตาสูดหายใจลึก เค้นเสียงลอดไรฟัน: "เธอลองพูดจาเหยียบย่ำน้ำใจคนอื่นอีกทีซิ?!"

เมื่อกี้ถูหลานไปเลือกผ้าคลุมไหล่สีขาวมาผืนหนึ่ง ตอนนี้ใส่เรียบร้อยแล้ว เธอกระดกนิ้วก้อยมังกร จัดเชือกผูกที่คอ ยิ้มให้อวี๋สวินเกอ: "ขอโทษทีนะ มังกรอย่างข้าพูดไม่ค่อยเก่ง ถ้าล่วงเกินอะไรไป ก็ขอโทษด้วยนะ"

อวี๋สวินเกอ: "......" จบกัน เสียคนอีกแล้ว...

จ้าวซูอิ่ง: "......" มังกรตัวนี้ทำไมน่าหมั่นไส้จัง? แถมยิ่งนานวันยิ่งน่าหมั่นไส้ขึ้นเรื่อยๆ...

ระหว่างรอผลึกสกิลมาส่ง อวี๋สวินเกอก็หยิบ [ละลายเวลา] 5 ขวดออกมาให้เป็นการตอบแทน: "ถือว่าเป็นของขวัญจากฉัน ฉันเองก็มีไม่เยอะเหมือนกัน"

จ้าวซูอิ่งรับยาไป ใบหน้าฉายแววยินดี: "ฉันจะทำเรื่องเบิก 300 ทองให้คุณนะ"

อวี๋สวินเกอพยักหน้า ในเมื่อติ้งไห่เต็มใจให้ เธอก็ไม่เกรงใจ อีกอย่าง 300 ทองไม่แพงเลย [ละลายเวลา] ที่เจ๋อหลานขายขวดละ 120 ทอง

ตอนเกาะจ้าวซูอิ่งกินข้าวฟรีที่โรงอาหารติ้งไห่ จ้าวซูอิ่งถามถูหลาน: "ถ้าเธอเลี้ยงหนูไม่ไหว หนูมาหางานพิเศษทำที่นี่ไหม? มีเงินเดือนให้นะ"

ถูหลานกำลังใช้ช้อนตักข้าวเข้าปาก ได้ยินดังนั้นก็ส่ายหน้าปฏิเสธทันที: "พวกเจ้าบางทีก็ซื่อตรงเกินไป ไม่เหมาะกับข้าหรอก วิชามารพวกนั้นที่ข้าอยากเรียน มีแต่เสี่ยวอวี๋เท่านั้นที่สอนได้"

อวี๋สวินเกอ: ???

เดี๋ยวนะ พูดมั่วซั่วอะไรของเธอเนี่ย?!!

อวี๋สวินเกอบีบคอถูหลาน ตักกับข้าวคำโตยัดใส่ปากเธอ: "เวลาทานข้าวห้ามพูด"

จ้าวซูอิ่งแยกเขี้ยวมองสภาพน่าสงสารของถูหลานที่โดนบีบคอจนตาเหลือก คิดในใจว่า ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป เผ่ามังกรที่ประกาศตัวเป็นกลางจะไม่ประกาศสงครามกับดาวเคราะห์สีน้ำเงินจริงๆ เหรอ?

ผ่านไปนานขนาดนี้ ติ้งไห่สืบรู้ตัวตนของถูหลานหมดแล้ว... ลูกมังกรที่เกิดมาในรอบสามพันปี กลายเป็นแบบนี้ไปซะแล้ว

แถมอย่าคิดว่าเธอไม่รู้นะ มังกรน้อยตัวนี้ไปเล่นไพ่นกกระจอกโต้รุ่งวันเว้นวัน

รู้สึกว่าเมื่อเทียบกับเรื่องพวกนี้ การที่ชาวดาวเคราะห์สีน้ำเงินพาลูกมังกรไปขโมยของในหอคอยเมืองราตรีขั้วโลก ดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย...

หลายวันต่อมา อวี๋สวินเกอไปรายงานตัวที่สำนักงานกิจการพิเศษทุกวัน ติ้งไห่เชิญอาจารย์ระดับท็อปมาสอนทีมพิชิตหอคอย แม้จะไม่รู้สถานการณ์แน่ชัด แต่ในเมื่อเป็นสนามรบ ก็ต้องรับมือแบบสนามรบ มีสอนวิธีปรับสภาพจิตใจ วิธีเอาตัวรอดในสนามรบ วิธีไม่ให้โดนแย่งผลงาน วิธีเรียนรู้กฎสนามรบ...

อวี๋สวินเกอเข้าเรียนแค่ช่วงเช้ากับช่วงค่ำ โดดเรียนวิชาจิตวิทยาช่วงบ่าย การเกิดใหม่คือวิชาจิตวิทยาที่ดีที่สุดในชีวิตแล้ว: ฉันเคยตายมาแล้วรอบหนึ่ง จะกลัวอะไรอีก? ฉันนี่แหละคือพระเจ้า!

เธอไปหาลูเซียที่เจ๋อหลานเพื่อเรียน [นักฆ่าเหรียญทอง] ใช้ไปอย่างไม่เสียดาย เธอตั้งใจแน่วแน่ว่าจะจำความรู้เกี่ยวกับนักฆ่าเหรียญทองให้ได้ทั้งหมดก่อนเข้าหอคอย เข้าไปแล้วค่อยๆ ย่อยข้อมูล

ลูเซียสังเกตเห็นอะไรบางอย่างจากพฤติกรรมการเรียนช่วงหลังของอวี๋สวินเกอ เมื่อก่อนอวี๋สวินเกอไม่เข้าใจก็ถาม ไม่ยอมเรียนล่วงหน้า ทุกครั้งที่เรียนจะพยายามถามคำถามต่อยอดให้มากที่สุด แต่ช่วงหลัง อวี๋สวินเกอเน้นท่องจำแบบนกแก้วนกขุนทองเป็นหลัก

ลูเซียเลยเริ่มตกปลาในคลาส สอน [นักฆ่าเหรียญทอง] ไปได้ครึ่งหนึ่งก็จะเริ่มแนะนำสรรพคุณของยาวิเศษและอัญมณีที่ตัวเองคิดค้น ต้นทุนเท่าไหร่ ราคาขายเท่าไหร่ นักเล่นแร่แปรธาตุระดับสูงที่มีพรสวรรค์ต้องใช้เวลาเรียนนานแค่ไหน

บางครั้งอวี๋สวินเกอเรียนกับลูเซีย เรียนไปเรียนมาก็อดทึ้งหัวตัวเองด้วยสีหน้าเหม่อลอยไม่ได้ นึกว่าตัวเองหลงเข้ามาในงานเปิดตัวสินค้าใหม่แบรนด์ดัง

อย่างเช่นตอนนี้...

——"[คนโง่ชั้นสอง] ขวดนี้เป็นผลงานชิ้นเอกของข้า สร้างรายได้ให้ข้าปีละอย่างน้อย 5 หมื่นเหรียญทอง! แถมต้นทุนต่อขวดแค่ 527 เหรียญทอง! เจ้ารู้ไหมว่าสรรพคุณของมันคืออะไร?! เจ้า จิน ตนา การ ไม่ ถึง หรอก!"

อวี๋สวินเกอ: "......" ก็ใช่สิ ท่านไม่บอกข้าจะไปจินตนาการได้ยังไง! บิ๊วมาซะขนาดนี้ รีบๆ บอกมาสิ!

ลูเซีย ครูอนุบาลอันดับหนึ่งแห่งเจ๋อหลาน กลายร่างเป็นเซลส์อันดับหนึ่งแห่งเจ๋อหลานในพริบตา

...

คนในทีมพิชิตหอคอยส่วนใหญ่มาเข้าเรียนตรงเวลา มีแค่ซูอี้ถงที่บางครั้งขาดเรียนไปสองสามคาบ จ้าวซูอิ่งแอบเมาท์ให้ฟังว่าคุณหนูคนนี้ไปหาเรื่องอวี๋สวินฮวน คงกลัวว่าเข้าหอคอยไปแล้วออกมาจะลืมสั่งสอนอวี๋สวินฮวน

อวี๋สวินเกอเข้าใจความรู้สึกนี้ดี บางทีพวกเธอก็ใจกว้างเกินไป ซึ่งไม่ดีเลย

——"ตอนแรกคนของเรายังคิดอยู่ว่าเฮยเฝ่ยจะปกป้องน้องชายคุณหรือเปล่า ยังไงซะน้องชายคุณก็เป็นสัตว์เลี้ยงของมัน แม้แต่ซูอี้ถงตอนแรกก็แค่ลองหยั่งเชิงดู แต่ต่อมาพบว่าเฮยเฝ่ยไม่สนใจน้องชายคุณเลย ขอแค่ไม่กระทบเวลาขัดตัวให้มันก็พอ"

ตอนพูดเรื่องพวกนี้ น้ำเสียงของจ้าวซูอิ่งแปลกประหลาดมาก ไม่ได้แสดงท่าทีว่า "ครอบครัวคุณโดนรังแกนะ จะช่วยก็รีบช่วย" เลยสักนิด แต่กลับเป็นท่าทีของคนชอบเผือกล้วนๆ

อวี๋สวินเกอถอนหายใจในใจ ยัยตัวแสบนี่คงดูออกแล้วว่าความรู้สึกที่เธอมีต่อน้องชายไม่ได้ลึกซึ้งเหมือนที่เธอแสดงออก บางทีหลายคนคงดูออกแล้ว

เธอเอาแต่ยุ่งเรื่องของตัวเอง เวลาและเงิน เธอไม่เคยเสียสละให้เขาเลย

บางทีแม้อวี๋สวินฮวนเองก็น่าจะสงสัย แต่เธอคือความหวังเดียวของเขาในตอนนี้ ถ้าในโลกนี้ยังมีใครคานอำนาจเฮยเฝ่ยได้ หลังจากเขาตายใครจะแก้แค้นฆ่าเฮยเฝ่ยให้เขาได้ คนคนนั้นก็มีแต่อวี๋สวินเกอเท่านั้น...

อย่างน้อยเธอก็ไม่เหมือนอวี๋ชิวซานและอี้ชิวกั่วที่คำพูดห่วงใยทุกคำแฝงความจอมปลอม ใครดูก็รู้ว่าพวกเขากำลังสมน้ำหน้า อวี๋ชิวซานเกลียดลูกชายคนนี้ อี้ชิวกั่วก็คงไม่ชอบเหมือนกัน แม้เธอจะเฉยๆ กับลูกคนที่สาม แต่ผลของ [กฎแห่งป่า] น่ากลัวเกินไป อวี๋สวินฮวนทำร้ายเธอแล้ว...

อวี๋สวินเกอคือเชือกที่หย่อนลงมาจากปากบ่อเพียงครึ่งเดียว อวี๋สวินฮวนที่ติดอยู่ก้นบ่อขอแค่เงยหน้าขึ้นมองก็จะเห็นเธอ เขาเอื้อมไม่ถึงคว้าไม่ได้ แต่ขอแค่เชือกเส้นนั้นยังอยู่ตรงนั้น ก็มอบความหวังอันไร้ที่สิ้นสุดให้เขาได้ เขาไม่กล้าไม่เชื่อ