บทที่ 170 เธอไปทำอะไรให้เขาโกรธขนาดนั้น?!

บทที่ 170 เธอไปทำอะไรให้เขาโกรธขนาดนั้น?!

อวี๋สวินเกอทิ้งซากแมงมุมตัวเล็กที่เตรียมไว้นานแล้วไว้ข้างวงเวทเคลื่อนย้ายในเมืองหลักทุกเมืองที่เธอผ่าน ตอนนี้เธอมองผ่านสายตาของแมงมุมน้อยก็รู้ได้ทันทีว่ามีทหารไล่ล่าจากเผ่าจิ้งจอกจันทราไปที่เมืองไหนบ้างและไปกันกี่ตัว

หลังจากวนรอบหนึ่ง อวี๋สวินเกอก็กลับมาที่เมืองทะเลสาบจันทร์อีกครั้ง

เปลี่ยนเสื้อผ้า—เผาเสื้อผ้า—แปลงร่างเป็นก็อบลิน—ฉีดน้ำหอมขวดที่สาม

เธอไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย และยังไม่อยากนำสิ่งปนเปื้อนเหล่านี้กลับไปยังดาวเคราะห์สีน้ำเงินในตอนนี้ ถ้าเป็นไปได้ เธออยากให้ความผิดนี้ตกอยู่ที่เจ๋อหลาน

ทางที่ดีที่สุดคือทำให้หมอกศาสตราเข้าใจผิดว่าเป็นชาวเจ๋อหลานที่ขโมยหนังสือของเผ่าจิ้งจอกจันทราไป

ตั้งแต่ตอนที่เห็นหนังสือในโซนเครื่องหอม เธอก็รู้สึกได้แล้วว่าการวิจัยเรื่องกลิ่นของเผ่าจิ้งจอกจันทราไม่ได้ตื้นเขินแค่นั้น หาตัวจริงไม่เจอแล้วยังไง กลิ่นหอมก็คือเบาะแส ที่ร้ายแรงที่สุดคือเธอเคยสัมผัสกับราชันจันทราหมอกศาสตราในระยะประชิด...

สกิล [ร่างแฝงจงมา!] ของอวี๋สวินเกอสามารถเปลี่ยนกลิ่นตัวของเธอได้จริง แต่กลิ่นหอมเป็นสิ่งที่จับต้องไม่ได้ มันทิ้งร่องรอยไว้ได้

ตอนปลอมตัวเธอเผลอไปติดกลิ่นที่ยังไม่ทันจางหายไปหรือเปล่า? กลิ่นสุดท้ายที่หายไปคือกลิ่นอะไร และกลิ่นนี้จะกลายเป็นเบาะแสให้เผ่าจิ้งจอกจันทราตามรอยได้หรือไม่?

ซับซ้อนซ่อนเงื่อนเหมือนตุ๊กตารัสเซียเลย...

สำหรับต่างเผ่าพันธุ์อย่างจิ้งจอกจันทราที่ศึกษาเรื่องกลิ่นอย่างลึกซึ้ง อวี๋สวินเกอไม่กล้าดูถูกพวกเขาเลย เธอยอมเป็นคนบ้าที่ระแวงไปเอง ยังดีกว่าประมาทเลินเล่อ

อวี๋สวินเกอเทน้ำยากลิ่นฉุนรุนแรงนับสิบชนิดราดใส่ตัวอีกรอบ แล้วก็เริ่มแทรกตัวเข้าไปในที่ที่คนพลุกพล่าน เธอต้องทำให้กลิ่นบนตัวซับซ้อนขึ้น และยิ่งเจอคนมากเท่าไหร่ยิ่งปลอดภัย

ระหว่างนั้นอวี๋สวินเกอยังหาเวลาแวบไปที่โรงประมูล เอาน้ำยาที่หมอกศาสตราให้มาขึ้นประมูลในราคา 288 เหรียญทอง ของแบบนี้เก็บไว้ไม่ได้ ใครจะรู้ว่าในยาซ่อนลูกไม้อะไรไว้หรือเปล่า แถมไม่ใช่ของหายาก เฮตช์พาน่าจะทำเป็น ขายทิ้งซะ!

ผลปรากฏว่าเพิ่งลงขายยังไม่ทันปิดหน้าต่างโรงประมูล ก็มีคนกดซื้อทันที

288 เหรียญทอง กำไรบานเบอะ!

ได้เงินมาแล้วเธอก็หนีหัวซุกหัวซุนไปทั่วอีกกว่าชั่วโมง จากนั้นเธอก็พบว่า ทำไมจิ้งจอกจันทราบนถนนถึงเยอะขึ้นเรื่อยๆ?!

หัวหน้าทีมเปลี่ยนจากห้าหางเป็นหกหางแล้ว... เธอถึงขั้นเห็นเจ็ดหางด้วยซ้ำ

ที่ร้านเล่นแร่แปรธาตุในเมืองแห่งความมืด เฮตช์พานั่งหน้าเครียดมองจิ้งจอกจันทราอีกกลุ่มวิ่งผ่านหน้าเธอไป ธูปหอมในมือจิ้งจอกพวกนั้นอัปเกรดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด...

ถ้าเทียบระดับกับน้ำยา อย่างน้อยก็ระดับปรมาจารย์แล้ว...

นี่ต้องไปล่วงเกินหมอกศาสตราเข้าให้แล้วแน่ๆ...

เธอไปทำอะไรให้เขาโกรธขนาดนั้น?!

สามชั่วโมงต่อมา อวี๋สวินเกอเปลี่ยนรถแล้วเปลี่ยนรถอีก ทุกสถานีที่ลงจะเทน้ำยาใส่ตัวหนึ่งขวด แล้วทิ้งแมงมุมน้อยไว้เป็นสายสืบ

ที่ไหนคนเยอะก็ไปที่นั่น วิ่งไปครึ่งค่อนเมืองหลักของเจ๋อหลาน สุดท้ายแปลงร่างเป็นก็อบลินแก่หง่อมขนหูขาวโพลนกลับมาที่เมืองแห่งความมืด หาที่นั่งข้างถนนฝั่งตรงข้ามร้านเล่นแร่แปรธาตุ

เล่นเอาเธอเหนื่อยแทบตาย!

เธอต้องนั่งพักกินข้าวสักหน่อย ถือโอกาสสังเกตการณ์จิ้งจอกจันทราที่กำลังลาดตระเวนหาคนอยู่ไม่ไกล จิ้งจอกจันทรากลุ่มนั้นกำลังมุงดูธูปหอมก้านหนึ่ง ปากก็บ่นพึมพำว่า "ไร้ผลแล้ว" "ไม่น่าเป็นไปได้" อะไรทำนองนั้น

เธอเพิ่งหยิบหม้อปูอบวุ้นเส้นสุดที่รักออกมา ยังไม่ทันได้กินสักคำ จิ้งจอกจันทราสามหางตัวหนึ่งก็เดินเข้ามา นั่งยองๆ ห่างจากเธอครึ่งเมตร กางภาพวาดใบหนึ่งให้อวี๋สวินเกอดู แล้วถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า: "ก็อบลิน ยายเคยเห็นจิ้งจอกจันทราหกหางตัวนี้ไหม?"

อวี๋สวินเกออ้าปาก ใช้ปากที่ฟันหลอไปหลายซี่พูดว่า: "ติ๊บีติบี~?"

จิ้งจอกจันทราสามหางเก็บภาพวาดด้วยสีหน้าเวทนา ทิ้งเหรียญเงินไว้ให้สิบกว่าเหรียญ: "รบกวนแล้ว"

ยายแก่ก็อบลินน่าสงสารจัง ไม่รู้โดนเวทมนตร์อะไรทำร้ายจนมีสภาพแบบนี้

เฮตช์พาที่นั่งดื่มเหล้าอยู่ไม่ไกล: ".................."

มาร์ชน้อยที่กำลังถือชามข้าว: ".................."

อวี๋สวินเกอเก็บเหรียญเงินสิบกว่าเหรียญนั้นขึ้นมา กอดมื้อดึกของตัวเองเดินต้วมเตี้ยมไปที่หน้าร้านเล่นแร่แปรธาตุ ยื่นเหรียญเงินสิบกว่าเหรียญให้มาร์ชน้อยผ่านหน้าต่าง ยื่นนิ้วชี้อันสั่นเทาชี้ไปที่แก้วน้ำตรงหน้าเธอ เครื่องดื่มสีน้ำตาลในแก้วกำลังมีฟองฟู่——นั่นมันโค้กใส่น้ำแข็งที่เธอซื้อให้มาร์ชน้อยนี่นา: "ชาบาชาบา?"

จิ้งจอกจันทราที่กำลังเดินลาดตระเวนถามทางอยู่ด้านหลังหันมองมา อ๊ะ! ปรมาจารย์เฮตช์พา!

มาร์ชน้อยยังไม่ทันเอ่ยปาก เฮตช์พาก็รีบยัดโค้กขวดนั้นใส่อ้อมอกอวี๋สวินเกอ นิ้วขยับเบาๆ หน้าต่างปิดกระแทกลงมาอย่างแรงปิดสนิทแน่นหนา

——"กริ๊ก"

ล็อกกลอนด้วย

ได้ๆๆ เฮตช์พา เธอมันใจร้าย!

ตอนอวี๋สวินเกอกินข้าวเสร็จ แม้แต่เมืองแห่งความมืดก็ประกาศกฎอัยการศึกแล้ว เผ่าจิ้งจอกจันทราและเผ่าวิญญาณจับคู่กันเดินลาดตระเวนค้นหาตามท้องถนน

เธอก็ไม่อยากลอยชายอยู่ข้างนอกแล้ว เธอเก็บชามเดินไปเคาะประตูร้านเล่นแร่แปรธาตุ 8 ครั้ง สี่ครั้งแรกและสี่ครั้งหลังจังหวะสม่ำเสมอ เพียงแต่เว้นช่วงระหว่างสี่ครั้งแรกกับสี่ครั้งหลังไว้สองวินาที

ประตูเปิดออกอย่างรวดเร็ว เฮตช์พาหน้าบึ้งพูดว่า: "ห้ามชาบาชาบาเด็ดขาด"

อวี๋สวินเกอยิ้มร่ามุดเข้าไปข้างใน

ประตูปิดลงอีกครั้ง เฮตช์พากระซิบถาม: "หนังสือล่ะ?"

อวี๋สวินเกอ: "เอาออกมาตรงนี้ได้เหรอ? บนนั้นมีกลิ่นจิ้งจอกจันทราสารพัดกลิ่นเลยนะ"

เฮตช์พาวิจัยเผ่าจิ้งจอกจันทรามานานขนาดนี้ ย่อมเตรียมการไว้พร้อมสรรพ เธอพาอวี๋สวินเกอไปที่ห้องเล็กๆ ห้องหนึ่ง ตรงกลางห้องมีเตาหลอมสูงครึ่งตัวคนตั้งอยู่ ข้างในเต็มไปด้วยน้ำยาสีน้ำตาลอ่อน

เธอพูดกับอวี๋สวินเกอว่า: "เธอเอามือล้วงลงไป เอาหนังสือพวกนั้นออกมาในน้ำยานี้เลย แช่ไว้สามวินาทีก็ใช้ได้แล้ว วางใจเถอะ หนังสือของเจ๋อหลานไม่เหมือนหนังสือการ์ตูนที่เธอให้มาร์ชน้อย หนังสือของพวกเรากันน้ำ ไม่เปื่อยหรอก"

อวี๋สวินเกอถามอย่างอยากรู้อยากเห็น: "อันนี้ใช้ได้ผลแค่กับหนังสือเหรอคะ?"

เฮตช์พารู้ความหมายของอวี๋สวินเกอ: "แบบที่ใช้กับร่างกายฉันให้เธอไปตั้งนานแล้ว กลิ่นที่ซึมเข้าตามรูขุมขนแก้ยากกว่าเยอะ อันนี้ใช้ได้แค่กับสิ่งของ"

อวี๋สวินเกอก็ไม่พูดมาก เธอเดินไปล้วงมือลงในเตาหลอม แล้วก็ต้องสะดุ้งเพราะความเย็นเฉียบของน้ำยาข้างใน

ไม่กี่วินาทีต่อมา...

เฮตช์พาถามอย่างคาดหวัง: "เสร็จหรือยัง?"

อวี๋สวินเกอ: "ใกล้แล้วๆ"

ไม่กี่วินาทีต่อมา

เฮตช์พาถามอีก: "เสร็จหรือยัง?" อย่างน้อยเอามาให้ฉันดูแก้ขัดสักเล่มก่อนไม่ได้หรือไง?!

เธอทนไม่ไหวแล้ว ชะโงกหน้าเข้าไปดู พบว่าอวี๋สวินเกอกำลังถือถุงเทหนังสือลงไปในน้ำ และยังระวังตัวแจไม่ให้มือตัวเองสัมผัสโดนหนังสือที่ยังไม่โดนน้ำยา ดูจากชื่อหนังสือถ้าไม่ใช่ศิลปะการต่อสู้ก็เวทมนตร์... ไม่ก็เคล็ดลับการฝึกฝนร่างกาย...

หัวใจของเฮตช์พาตายด้านไปในพริบตา: "นี่เธอไปเหมาเข่งมาเหรอ?"

อวี๋สวินเกอตอบอย่างชอบธรรม: "ก็ใช่น่ะสิ ไม่งั้นจะให้ทำอะไร นั่งดื่มเหล้าริมหน้าต่างทั้งวันหรือไง?"

เฮตช์พา: "......"

อวี๋สวินเกอเทหนังสือลงไปทีละเจ็ดแปดเล่ม ไม่นานก็แช่หนังสือของตัวเองจนครบ ถือโอกาสแอบเอาไอเทมที่ขโมยมาจากหมอกศาสตราลงไปล้างด้วย

บอกไม่ถูกว่าดวงดีหรือดวงซวย เธอขโมยแค่ครั้งเดียว แต่ดันขโมยของมาได้จริงๆ แถมยังเป็นของที่เธอนึกไม่ถึงเลยสักนิด

ตอนล้างเธอหันหลังให้เฮตช์พาแล้วแอบดูแวบหนึ่ง

แท่งสี่เหลี่ยมผืนผ้าธรรมดาๆ ยาวสองข้อนิ้ว กว้างกว่าสองนิ้วนิดหน่อย บนนั้นมีรูปผลโอ๊คหกผล

นี่คือตัวอักษรของเผ่าฮูกโอ๊ค ตัวอักษรแบบนี้จำง่าย ไม่ว่าจะเป็นตัวอะไร โครงร่างโดยรวมจะเหมือนผลโอ๊คที่กระรอกในไอซ์เอจวิ่งไล่ตามตั้งแต่ต้นจนจบเรื่อง——ด้านบนกว้างกว่าเล็กน้อย รูปทรงกลมมนน่ารัก

แถมไม่ต้องเดา บนนั้นมีผลโอ๊คหกผล ก็คือสัญลักษณ์โทเทมของเผ่าฮูกโอ๊คชัดๆ

แท่งสี่เหลี่ยมส่วนใหญ่เป็นสีขาว มีเพียงด้านหลังและผลโอ๊คหกผลที่เป็นสีน้ำเงินเข้ม

ถึงเธอจะเล่นไม่เป็น แต่เธอรู้จักนะ ของสิ่งนี้ไม่ว่าจะดูจากขนาดหรือข้อมูลตัวอักษรบนนั้น มันคล้ายกับไพ่นกกระจอกของดาวเคราะห์สีน้ำเงินมาก...

นี่มัน... ไพ่หกจุด (หกทง)?