บทที่ 130 "อากาเพนดาชิวาวา"

บทที่ 130 "อากาเพนดาชิวาวา"

หลังจากจัดการกับจ้าวซูอิ่งเสร็จแล้ว เธอก็กดเปิดช่องแชทส่วนตัวของอวี๋สวินฮวน

[อวี๋สวินฮวน]: พี่ครับ!!! ไปเอามังกรมาจากไหนน่ะ! ทำยังไงถึงได้มา? ผมก็อยากได้เหมือนกัน พี่ครับ! พี่ครับ! พี่ครับ~! เท่าไหร่ ผมจะไปหาเงินมาจ่าย!

[อวี๋สวินเกอ]: ไม่ใช่สัตว์เลี้ยงแบบที่นายคิด ฉันทำสัญญาเสมอภาคกับมังกรตัวนี้ ฉันสั่งมันไม่ได้หรอกนะ

อวี๋สวินฮวนขมวดคิ้วทวนประโยคนี้ให้พวกซูอี้ถงฟัง แต่น่าเสียดายที่หน้าต่างเกมมีแค่เขาคนเดียวที่มองเห็น ประโยคนี้จึงไม่สามารถให้พ่อบ้านตระกูลซูใช้สกิลตรวจสอบความจริงเท็จได้เลย

ทางด้านซูอี้ถงก็ได้รับข้อความตอบกลับจากอวี๋สวินเกอเช่นกัน

เนื้อหาคล้ายคลึงกัน คือมังกรตัวนี้ทำสัญญาเสมอภาคกับเธอ เธอครอบครองมังกรตัวนี้จริง แต่ชั่วคราวนี้ยังไม่สามารถบังคับสั่งการมันได้

ยังไม่ต้องพูดว่าข่าวจริงหรือเท็จ แต่ข้อมูลนี้ทำให้อวี๋สวินฮวนและซูอี้ถงรู้สึกดีขึ้นมากจริงๆ

ก็ว่างั้นแหละ! อวี๋สวินเกอเพิ่งเลเวล 7 จะไปทำสัญญากับมังกรเลเวล 14 ได้ยังไง!

อวี๋สวินเกอหลอกล่ออวี๋ชิวซานกับอี้ชิวกั่วไปอีกรอบ โดยรับปากว่าถึงเวลาจะให้พวกเขาดูมังกร จากนั้นก็กดเปิดรายชื่อคนที่รู้จักในค่ายฝึก

เธอต้องการใช้วิธีดูปฏิกิริยาของคนเหล่านี้ เพื่อตัดสินว่าใครควรค่าแก่การคบหาต่อไปหรือไม่

ต้องบอกว่าสมกับที่เป็นพวกหมาป่าเดียวดายกันทั้งนั้น ไม่มีใครชอบตีสนิท แต่ชอบการแลกเปลี่ยนที่ยุติธรรมและชัดเจนมากกว่าที่จะใช้ข้ออ้างเรื่องความเป็นเพื่อนหรือมารยาททางสังคมมาหลอกถามข้อมูลฟรีๆ

ข้อความจากคนเหล่านี้ถ้าไม่แสดงความยินดี ก็ถามตรงๆ ว่าขายข้อมูลเกี่ยวกับสัตว์เลี้ยงไหม

อวี๋สวินเกอตอบกลับทีละคน สำหรับพวกแรกก็ขอบคุณ ส่วนคำถามหลังก็ตอบเป็นแพทเทิร์นเดียวกันว่า "อยากได้สัตว์เลี้ยงต้องเตรียมใบสัญญาพันธะสัตว์เลี้ยงไว้ก่อน ตีสัตว์อสูรให้เลือดเหลือน้อยก็จะทำสัญญาได้" แน่นอนว่าเรื่องแค่นี้ไม่จำเป็นต้องเก็บเงิน

ข่าวนี้เธอก็บอกพวกจ้าวซูอิ่ง อวี๋สวินฮวน และซูอี้ถงไปแล้วเช่นกัน

ถูหลานฟาดอาหารที่อวี๋สวินเกอฝึกทำตลอดครึ่งปีที่ผ่านมาจนเกลี้ยง แล้วยังกวาดเหล้าที่เธอซื้อมาเตรียมจะมอบให้เฮตช์พาไปด้วย

อวี๋สวินเกอรออย่างอดทน ทุกครั้งที่แย่งของของอวี๋สวินฮวนมาได้ อารมณ์ของเธอจะดีเป็นพิเศษ ราวกับได้นวดผ่อนคลายจิตใจ ความคิดปลอดโปร่ง สบายไปทั้งตัว

รอจนถูหลานกินอิ่มแล้ว อวี๋สวินเกอถึงเก็บถูหลานเข้ามิติสัตว์เลี้ยง

มิติสัตว์เลี้ยงคือพื้นที่ต่างมิติ ซึ่งจะเปลี่ยนสภาพแวดล้อมไปตามความชอบของสัตว์เลี้ยงแต่ละตัว

แต่ถูหลานไม่ค่อยชอบ เข้าไปอยู่ไม่กี่วินาทีก็ออกมาแล้ว

อวี๋สวินเกอเกลี้ยกล่อมอย่างจนใจ "เข้าไปอยู่แป๊บเดียวนะ กลับถึงบ้านแล้วฉันจะปล่อยเธอออกมา ตกลงไหม? ตัวเธอใหญ่เกินไป ไม่สะดวกน่ะ"

ถูหลานพ่นลมหายใจฟุดฟิด จากนั้นท่ามกลางสายตาตกตะลึงของอวี๋สวินเกอ ร่างของมันก็หดเล็กลงเรื่อยๆ จนกระทั่งขนาดเท่าโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งถึงได้หยุดลง

อวี๋สวินเกอนั่งยองๆ มองมังกรน้อยสีฟ้าอ่อนที่ดูเหมือนโมเดลฟิกเกอร์บนพื้น มังกรตัวนี้ยังมีพุงกลมๆ สีขาว รูปร่างอ้วนกลมน่ารักไซส์มินิพ่วงด้วยหัวมังกรที่ทำหน้าตาว่า 'ข้าน่ะหล่อโคตร' นี่มัน Gap Moe ชัดๆ! เธอกรีดร้องในใจ น่ารักเกินไปแล้ว!!!

คนแต่ละรุ่นต่างก็มีโปเกมอนเป็นของตัวเองสินะ!

อวี๋สวินเกอชูมังกรน้อยสีฟ้าขึ้นสูงทันที แล้วร้องเพลงทำนองเดียวกับไลอ้อนคิงออกมา "อากาเพนดาชิวาวา!"

ถูหลานทำหน้ามังกรงงงวย: ?? o((⊙﹏⊙))o

หลังบ้าบอเสร็จอวี๋สวินเกอก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น จับถูหลานมาวางบนไหล่ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "พิธีเฉลิมฉลองน่ะ" อย่าถามนะ!

ถูหลาน "ก็ได้"

อวี๋สวินเกอตรงขึ้นเขาไปหาแพะตัวหนึ่ง จุดไฟย่างแพะทั้งตัวให้ถูหลานตรงนั้นเลย จากนั้นก็หั่นเป็นชิ้นเล็กๆ ขนาดพอดีให้ถูหลานในร่างนี้อุ้มแทะได้

เธอเอาเนื้อแพะพวกนี้ใส่กล่องอาหารส่งให้ถูหลาน ถูหลานมีกระเป๋ามิติเป็นของตัวเองต่างหาก เธอสามารถเก็บเข้าไปเองได้ อยากกินเมื่อไหร่ก็หยิบออกมา

ถูหลานนั่งอยู่บนไหล่อวี๋สวินเกอ กอดเนื้อแพะชิ้นเล็กแทะอย่างพึงพอใจ

รู้สึกแค่ว่าเพื่อนมนุษย์คนนี้ดีจริงๆ!!

อวี๋สวินเกอ "ถ้าฉันใช้สกิลประเภทเทเลพอร์ต เธอจะวาร์ปตามฉันไปด้วยไหม?"

ถูหลาน "ไปสิ เรามีสัญญากัน ตราบใดที่ฉันสัมผัสตัวเธอ ฉันก็นับเป็นส่วนหนึ่งของเธอ"

อวี๋สวินเกอถึงได้วางใจใช้สกิลเคลื่อนย้ายพริบตามาที่หน้าดันเจี้ยน เธอดื่มน้ำยาล่องหน แล้วก็ต้องพบเรื่องน่าเสียดายว่ามังกรน้อยสีฟ้ายังคงลอยตัวแทะซี่โครงแพะอยู่กลางอากาศ ดูเหมือนน้ำยาจะไม่มีผลกับสิ่งมีชีวิต และไม่สามารถแชร์ผลลัพธ์ของน้ำยาให้คู่สัญญาได้

เธอจดจำเรื่องเหล่านี้ไว้พลางหยิบน้ำผลไม้ออกมาขวดหนึ่ง ผสมน้ำยาล่องหนลงไปแล้วส่งให้ถูหลาน

รอจนถูหลานล่องหนแล้ว เธอถึงเดินออกจากดันเจี้ยนเพื่อให้ดันเจี้ยนรีเซ็ตใหม่

...

ห้านาทีต่อมา หนึ่งคนหนึ่งมังกรก็กลับมาที่ไหล่เขา มองเห็นกิ้งก่ายักษ์เลเวล 15 หมอบอยู่บนยอดเขาแต่ไกล

มิน่าล่ะหลังจากกลุ่มตัวเอกได้มังกรไปถึงไม่มีใครหาสัตว์เลี้ยงเพิ่มอีกพักใหญ่ หน้าตามันน่าเกลียดจริงๆ นั่นแหละ ถ้าความหายากของสัตว์เลี้ยงไม่ถึงระดับมังกร แถมยังอาจต้องเสี่ยงกับความเจ็บปวดจากการถูกลงโทษเพื่อต่อต้าน มันก็ไม่คุ้มที่จะสิ้นเปลืองทรัพยากรมากเกินไปจริงๆ

อวี๋สวินเกอกลับมาที่เขตเมืองอีกครั้ง เธอหลอกล่อถูหลานเข้ามิติสัตว์เลี้ยง ใช้สกิลปลอมแปลงเปลี่ยนร่างเป็นวัยรุ่นคนหนึ่ง แล้วค่อยลงเขาไปสืบข่าวในเมือง พบว่าเนื้อเรื่องยังคงเดิม เพียงแต่มังกรชั่วร้ายบนยอดเขาเปลี่ยนเป็นกิ้งก่ายักษ์

เธอลองไปที่ปราสาทเพื่อหาพ่อบ้านคนใหม่ที่ปรากฏตัวหลังดันเจี้ยนรีเซ็ต แล้วก็ได้รับภารกิจคล้ายกับก่อนหน้านี้ เธอถูกพาไปที่ห้องสมุด และต้องหาหนังสือที่แนะนำเกี่ยวกับกิ้งก่ายักษ์จากหนังสืออนับพันเล่ม

อวี๋สวินเกอไล่เปิดดูทีละเล่ม นอกจากประวัติศาสตร์วิญญาณและหนังสือแนะนำบุคคลมีชื่อเสียงเผ่าวิญญาณแล้ว มีหนังสือเล่มเดียวที่ไม่ค่อยมีคนอ่านเขียนแนะนำเกี่ยวกับกิ้งก่ายักษ์ ราวกับว่าสิ่งที่เกี่ยวข้องกับมังกรถูกลบหายไปจากที่แห่งนี้จนหมดสิ้น

เวลานี้เธอถึงได้ผ่อนคลายลงอย่างแท้จริง เดินผ่านพวกต่างเผ่าพันธุ์แต่ละคนก็ล้วงขโมยติดไม้ติดมือมาด้วย ราวกับเดินเล่นอยู่ในบ้านตัวเองอย่างสบายใจ

อวี๋สวินเกอเดินวนรอบหนึ่ง กวาดร่างกาย 4 แต้ม ความว่องไว 2 แต้ม และพละกำลัง 1 แต้มใส่ห่อกลับบ้าน ถึงได้ออกจากดันเจี้ยนอย่างพึงพอใจ กลับไปที่วิลล่าของตัวเอง

เธอปล่อยเจ้าตัวเล็กถูหลานออกมา จากนั้นก็แนะนำสิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ ในบ้านให้ฟังทีละอย่าง วิธีเปิดน้ำแช่น้ำเอง วิธีดูทีวีเล่นเกม ขนมในบ้านเก็บไว้ตรงไหน แมวที่สวนหลังบ้านกินไม่ได้ เป็นต้น...

ทั่วทั้งบ้านเต็มไปด้วยเสียงคำรามโฮกฮากของมังกรน้อย

ชาติที่แล้วตอนอวี๋สวินเกอเจอถูหลานครั้งแรก มังกรตัวนี้เต็มไปด้วยกลิ่นอายโหดเหี้ยม ทุกนาทีทุกวินาทีมีแต่ความเกรี้ยวกราด ตอนนี้กลับมีความสุขร่าเริงเหมือนลูกสัตว์ที่ยังไม่หย่านมและต้องการคนโอ๋ ใจของเธอก็อ่อนยวบลงไปอีกหลายส่วน

คนที่ลงดันเจี้ยนอยู่บนดาดฟ้าตึกย่อมได้ยินเสียงคำรามของมังกรน้อย แต่ต่อให้คันหัวใจอยากรู้แค่ไหนก็ไม่มีใครถือวิสาสะข้ามม่านน้ำเข้ามาในอาณาเขตของอวี๋สวินเกอ

อวี๋สวินเกอพึงพอใจมากที่คนของสำนักงานกิจการพิเศษเคารพกฎกติกา แต่ก็เป็นเพราะระบบระเบียบที่ต้องปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัดพวกนี้นี่แหละ ที่ทำให้คนรักอิสระจนชินอย่างเธอไม่อยากเข้าร่วม

อวี๋สวินเกอบอกถูหลานว่าพื้นที่นอกม่านน้ำไม่ได้เป็นของพวกเธอทั้งหมด แม้ถูหลานจะไปได้แต่จะเจอคนแปลกหน้า ถ้าคนแปลกหน้ากล้าลงมือกับเธอ ก็สวนกลับได้ทันที แต่ให้เหลือลมหายใจไว้รอเธอมาจัดการ

ส่วนเรื่องถูหลานจะเป็นฝ่ายหาเรื่องเองไหม? อวี๋สวินเกอไม่กังวล มังกรตัวนี้หยิ่งจะตาย ไม่รังแกผู้อ่อนแอหรอก

ตอนนี้ตีสามแล้ว แต่อวี๋สวินเกอยังไม่รีบไปนอน เธอนั่งลงเล่นเกมเป็นเพื่อนมังกรน้อย ย่างเนื้อหลายสิบชั่งให้เธอและแมวที่สวนหลังบ้าน สุดท้ายก็กำชับว่าห้ามวิ่งเพ่นพ่านและห้ามรังแกแมวเหมียว ถึงได้กลับไปพักผ่อน

มังกรจิ๋วกำลังไล่ตบตีหยอกล้อกับลูกแมว เธอลดกลิ่นอายมังกรในตัวลง วิ่งไล่จับกับเจ้าขนฟูไปมา เธอถึงขั้นเจอของวิบวับที่เธอชอบที่สุดในบ้านแมว แต่ลูกแมวบอกว่าเป็นของที่จะให้มอบอวี๋สวินเกอ ถูหลานเลยไม่ได้แตะต้อง

แม้มังกรจะชอบสมบัติที่ส่องประกายวิบวับ แต่เธอจะไม่แย่งของของผู้แข็งแกร่ง