บทที่ 14 ให้อวี๋สวินฮวนน้อยฉลองวันเด็กล่วงหน้า

บทที่ 14 ให้อวี๋สวินฮวนน้อยฉลองวันเด็กล่วงหน้า

หลังเตรียมการทุกอย่างเสร็จสิ้น เธอถึงเริ่มปั๊มค่าประสบการณ์วิชาชีพของตัวเองอย่างสบายใจ จนกระทั่งค่าประสบการณ์ปัจจุบันของการเล่นแร่แปรธาตุและวิศวกรรมเต็มหลอดถึงได้หยุดมือ

บ้านแมวถูกวางไว้ที่สวนหน้าวิลล่า ทุกวันเธอจะวางอาหารที่มีน้ำมันน้อยและเกลือน้อยไว้ข้างบ้านแมว เริ่มสร้างความสัมพันธ์กับบ้านแมวหลังนี้ตั้งแต่วันนี้

ต้นเดือนเมษายน การแต่งงานของซูอี้ถงและอวี๋สวินฮวนถูกกำหนดขึ้น ครอบครัวทั้งสองฝ่ายนัดกินข้าวกัน อวี๋สวินเกอในฐานะพี่สาวของอวี๋สวินฮวนย่อมต้องไปด้วย เธอรักษารอยยิ้มสุภาพตลอดงาน

มารยาทของคนตระกูลซูจะว่าดีก็ไม่ใช่ จะว่าแย่ก็ไม่เชิง มารยาทพื้นฐานมีครบ แต่ไม่มีความเคารพให้

ก็นะ แค่เขยแต่งเข้าบ้าน พูดแรงๆ ก็คือ ซูอี้ถงต้องการแค่ยีนหน้าตาดีๆ ของอวี๋สวินฮวนเท่านั้น ลูกเธอโง่ไม่เป็นไร แต่ห้ามขี้เหร่ ทั้งสองต้องเซ็นสัญญาก่อนแต่งงานสารพัด ตระกูลซูเป็นตระกูลใหญ่มาก ต่อให้สามีภรรยาเฒ่าตระกูลซูและลูกทั้งสามคนตายหมด อวี๋สวินฮวนก็ไม่มีทางได้กุมอำนาจตระกูลซูในฐานะเขยแต่งเข้าบ้าน

ชาติที่แล้วอวี๋สวินเกอก็เคยกินข้าวร่วมโต๊ะมื้อนี้ ตอนนั้นตระกูลซูท่าทีเย็นชา เธอยังเสียใจแทนอวี๋สวินฮวน แต่ตอนนี้เหรอ เธอตั้งใจกินข้าว รักษารอยยิ้ม หลังกินเสร็จคนตระกูลซูกลับไปแล้ว เหลือเพียงซูอี้ถง อวี๋สวินเกอก็อยากกลับเหมือนกัน แต่ถูกอวี๋สวินฮวนรั้งไว้

อวี๋สวินฮวนมองอวี๋สวินเกอด้วยความเป็นห่วง ลองหยั่งเชิงดู "พี่ครับ พี่ไม่พอใจที่ผมจะแต่งงานเหรอ?"

หางตาเหลือบเห็นสีหน้าของซูอี้ถงเปลี่ยนไป อวี๋สวินเกออยากจะถามอวี๋สวินฮวนจริงๆ ว่าเธอไปมีความแค้นอะไรกับเขา หรือเขาคิดว่าการทำให้ผู้หญิงแย่งชิงกันจะทำให้เขาดูมีเสน่ห์มากขึ้น? ให้ซูอี้ถงรู้สึกถึงวิกฤต? ทำไมถึงใจแคบแบบนี้นะ!

เธอทำหน้าตกใจมองเจ้าหมาอวี๋สวินฮวนตัวนี้ "จะเป็นไปได้ยังไง? พี่ดีใจแน่นอนอยู่แล้ว"

อวี๋สวินฮวนทำหน้าเหมือนบอกว่าอย่ามาเสแสร้งเลย "งั้นทำไมช่วงนี้พี่ถึง..."

อวี๋สวินเกอยิ้มขื่น "พี่ดีใจกับเธอกับอี้ถงจริงๆ แต่ช่วงนี้บริษัทพี่มีปัญหานิดหน่อย สงสัยคงต้องตกงานแล้วล่ะ"

อวี๋สวินฮวนยังไม่ค่อยเชื่อ แต่อวี๋สวินเกอเปิดแอปธนาคารของตัวเอง แล้วชูยอดเงินสามสิบล้านให้พวกเขาทั้งสองดู "นี่ไง เห็นตัวเลขนี้แล้วเธอไม่เครียดเหรอ?"

รอยยิ้มของอวี๋สวินฮวนเริ่มแข็งค้าง เขาอยากจะบอกว่าพี่พูดประชดผมไม่เชื่อหรอก แต่สีหน้าของอวี๋สวินเกอจริงใจเกินไป

แต่ซูอี้ถงเชื่อสนิทใจ เงินแค่นี้สำหรับเธอแค่ค่าขนมเดือนเดียว เหลือแค่นี้เอง สมควรเครียดจริงๆ ความสงสัยที่เพิ่งก่อตัวในใจมลายหายไปจนหมดสิ้น

อวี๋สวินฮวนก็เห็นสีหน้าของซูอี้ถง เขารู้ว่าวันนี้คงปลุกความสงสารจากซูอี้ถงไม่ได้แล้ว ช่างเถอะ วันหน้ายังมีโอกาส เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาด้วยรอยยิ้มเตรียมจะโอนเงินให้อวี๋สวินเกอ "พี่ครับ ไม่เป็นไรนะ ผมเลี้ยงพี่เอง"

อวี๋สวินเกอกำลังจะยิ้มออกมา วินาทีต่อมา ซูอี้ถงที่อยู่ข้างๆ ก็กดมือของอวี๋สวินฮวนไว้ เธอหยิบโทรศัพท์ของตัวเองออกมา ขอเลขบัญชีอวี๋สวินเกอ แล้วโอนให้เธอ 20 ล้านหยวน "นี่เป็นค่าขนมที่ฉันกับสวินฮวนให้พี่ค่ะ"

อวี๋สวินเกอหุบยิ้มที่ให้พึ่งจะมอบให้อวี๋สวินฮวนทันที แล้วหันไปยิ้มให้ซูอี้ถง "ในมือถือพี่มีรูปอวี๋สวินฮวนตั้งแต่เด็กจนโต เดี๋ยวพี่ส่งให้เธอหมดเลย วางใจได้ ส่งให้แล้วพี่จะลบทิ้ง ต่อไปรูปพวกนี้จะมีแค่เธอคนเดียวในโลกที่มี!"

รอยยิ้มของซูอี้ถงดูจริงใจขึ้นมาทันที

ชอบแสดงความเป็นเจ้าของใช่ไหม? ชอบให้ผู้หญิงแย่งกันใช่ไหม? เห็นฉันเป็นส่วนหนึ่งในเกมของพวกแกใช่ไหม?

อวี๋สวินเกอมองรอยยิ้มที่แข็งค้างขึ้นเรื่อยๆ ของอวี๋สวินฮวน ทักทายอวี๋ชิงซานและอี้ชิวกั่วแล้วก็โบกมือลาอย่างสดชื่นแจ่มใส

......

หลังจากฝึกวิชาชีพที่สำคัญที่สุดจนเต็มหลอดแล้ว อวี๋สวินเกอก็เริ่มก่อเรื่องต่อ

เธอไม่ได้ข่าวคราวของคนตระกูลเหลียง เพราะเธอคนละระดับชั้นกับพวกเขา ต่อให้ตระกูลซูรู้ ก็ไม่มีทางมาเล่าให้คนตระกูลอวี๋ฟัง

เธอไม่คิดจะรอแล้วเหมือนกัน วันนี้ความคิดของอวี๋สวินฮวนทำให้เธอสะอิดสะเอียนจริงๆ

หลายปีมานี้อวี๋สวินฮวนใช่ว่าจะไม่มีงานทำ ถ้าเขาไม่มีงานทำเลย ซูอี้ถงคงไม่แล เขาเป็นสตรีมเมอร์เกม หน้าตาดีเล่นเก่ง แฟนคลับเยอะ แต่ละเดือนแค่ค่าโดเนทก็ได้หลายแสน

เขายังมีอพาร์ตเมนต์เล็กๆ ที่ใช้เป็นสตูดิโอโดยเฉพาะด้วย

เรื่องจัดการอวี๋สวินฮวนเธอไม่คิดจะลงมือเอง ชาติที่แล้วตอนหนีตายเธอรู้จักเพื่อนร่วมชะตากรรมหลายคน เธอทำตามวิธีที่เพื่อนคนหนึ่งบอก ใช้สกิลปลอมตัวไปหามุมมืดของเมืองนี้ ใช้ทองคำ 50 ชั่ง จ้างคนไประเบิดจู๋คนคนหนึ่ง ไม่ต้องถึงตาย นี่เป็นการค้าที่คุ้มค่าสุดๆ

ทองคำนั่นก็เอามาจากห้องหนังสือของอวี๋ชิงซาน ใช้เงินพ่อมันตอนลูกมัน เยี่ยมไปเลย

กลัวว่าคนที่จ้างมาจะสู้รัศมีพระเอกไม่ได้ ตอนจ่ายเงินอวี๋สวินเกอยังกำหนดเวลาลงมือ คือเช้าวันที่ 5 เมษายน ลงมือหลังจากอวี๋สวินฮวนออกจากบ้าน ทางที่ดีอย่าให้คนเห็นเยอะ เธอยังหวังให้อวี๋สวินฮวนแต่งเข้าตระกูลซูอยู่นะ

คืนวันที่ 4 เมษายน อวี๋สวินเกอตื่นตอนหกโมงเช้ากลับไปที่บ้านตระกูลอวี๋เพื่อหยิบกระเป๋าแบรนด์เนมสามใบที่เธอเคยซื้อไว้ เธอยังดื่มน้ำยาล่องหนระดับต้นกับน้ำยาร่างวิญญาณระดับต้น เดินทะลุกำแพงเข้าไปในห้องอวี๋สวินฮวน ใช้ [ฟันเฟืองแห่งโชคชะตา] กับคนที่นอนอยู่บนเตียง แก้ไขค่าโชคของเขาเป็น 1

ทั้งบ้านแทบไม่มีใครรู้ว่าเธอเคยกลับมา แต่ถ้ามีคนตั้งใจเช็กกล้องวงจรปิดในหมู่บ้านหรือในลิฟต์ก็จะเห็นว่าเธอมาตอน 6 โมง ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็หิ้วกระเป๋าแบรนด์เนมสามใบจากไป

แปดโมงเช้า เธอเพิ่งขายกระเป๋าสามใบให้ร้านมือสองใกล้บ้าน ก็ได้ยินเสียงปืนดังต่อเนื่องเจ็ดนัดมาจากทิศทางที่มีถนนกั้นกลาง อวี๋สวินเกอชะงักมือ ไม่จริงน่า โชคเหลือ 1 แล้วยังยิงไม่โดนอีกเหรอ?

สักพัก เธอก็ได้รับข้อความแจ้งว่าภารกิจล้มเหลว

"แม่งเอ๊ย ผีหลอกชัดๆ เจ็ดนัด! ไม่โดนสักนัด มันแค่วิ่งมั่วๆ ก็หลบได้หมด โคตรแปลกประหลาด นี่ถ่ายหนังอยู่รึไง? กูเป็นราชาปืนนะเว้ย รู้จักคำว่าราชาปืนไหม?"

หรือว่าเพราะโหดร้ายเกินไป ต่อให้โชคเหลือ 1 รัศมีพระเอกก็จะหาทางปกป้องพระเอกให้ได้? พระเอกอาจจะรอดตายหวุดหวิด บาดเจ็บสาหัส หรือผ่านความยากลำบากได้ แต่จะเป็นขันทีไม่ได้สินะ...

อวี๋สวินเกอส่งข้อความไปอีก: "ลองใช้มีดดู ไม่ต้องโหดมาก เฉือนแค่ครึ่งเดียวพอ"

"?"

"วางใจเถอะ เฉือนครึ่งเดียวราคาก็เท่าเดิม"

"มันไปทำอะไรให้คุณเจ็บแค้นขนาดนั้น" ราชาปืนถามด้วยความเคารพ

"เร็วเข้า! ไม่งั้นฉันไม่จ่ายส่วนที่เหลือนะ จำไว้ด้วยว่าเอาส่วนที่เฉือนออกมาไปทำลายทิ้งด้วย"

ครึ่งชั่วโมงต่อมา อวี๋สวินเกอได้รับโทรศัพท์จากอี้ชิวกั่ว ผู้หญิงคนนั้นกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งให้เธอรีบไปโรงพยาบาล บอกว่าน้องชายเกิดเรื่องแล้ว

ใบหน้าภายใต้หน้ากากของอวี๋สวินเกอไร้อารมณ์ แต่น้ำเสียงกลับเต็มไปด้วยความกังวลและตื่นตระหนก "เกิดอะไรขึ้น?! เกิดอะไรขึ้น? ฮัลโหล? แม่?"

อวี๋ชิงซานแย่งโทรศัพท์ไปพูด น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า เขาบอกสถานที่มา

คราวนี้อวี๋สวินเกอประหลาดใจจริงๆ นี่มันคลินิกเถื่อนที่เพื่อนร่วมชะตากรรมอีกคนของเธอเปิดนี่นา!

ตอนไปถึงคลินิก อวี๋สวินฮวนออกจากห้องผ่าตัดมานานแล้ว

ในห้องพักผู้ป่วยที่มืดสลัวและคับแคบ อวี๋ชิงซานนั่งสูบบุหรี่อยู่ข้างเตียง อี้ชิวกั่วยังคงร้องไห้ พอเห็นอวี๋สวินเกอเข้ามา เธออ้าปากเตรียมจะต่อว่า แต่คิดอยู่นานก็คิดไม่ออกว่าจะโยนความผิดเรื่องลูกชายโดนเฉือนจู๋ไปครึ่งหนึ่งให้อวี๋สวินเกอยังไง

อึกอักอยู่นาน สุดท้ายก็เค้นออกมาได้ประโยคเดียว "ทำไมเพิ่งมา!!"

พูดจบก็ฟุบลงไปร้องไห้ข้างเตียงต่อ

สีหน้าของอวี๋สวินเกอเคร่งเครียดปนเศร้าโศก ในความเศร้าโศกมีความไม่เชื่อสายตา และยังมีความมึนงงที่ไม่อยากยอมรับความจริงอยู่นิดๆ นี่เธอขุดทักษะการแสดงทั้งชีวิตออกมาใช้เลยนะ "เป็นไปไม่ได้! เขาไปล่วงเกินใครมารึเปล่า?"

ใจของอวี๋ชิงซานไม่อยู่กับเนื้อกับตัวนานแล้ว ก้นบุหรี่จวนจะไหม้นิ้วอยู่รอมร่อก็ยังไม่เห็นเขาสูบสักคำ

อี้ชิวกั่วส่ายหน้าทั้งน้ำตา "เขาเป็นเด็กดีขนาดนี้ จะไปล่วงเกินใครได้!"

อวี๋สวินเกอ "ยังต่อได้ไหม?!"

อี้ชิวกั่ว "คนคนนั้นมีปืน แค้นกันขนาดไหนเนี่ย ทีแรกยิงไม่โดน คนคนนั้นก็ตามมายิงซ้ำอีกเจ็ดนัด! แล้วสุดท้ายก็ใช้มีด! จิตใจทำด้วยอะไร! ไอ้นรกเอ๊ย..."

อวี๋สวินเกอ: เยี่ยมจริงๆ!! ทองคำห้าสิบชั่งไม่เสียเปล่าแล้ว!!!