บทที่ 96 ฮ่องเต้น้อยผู้ตกตะลึง

บทที่ 96 ฮ่องเต้น้อยผู้ตกตะลึง

พลันนัยน์ตาที่ปิดสนิทของชายชราผู้นั้นก็ขยับไหว ศีรษะของเขาเอียงไปด้านข้างเล็กน้อย ก่อนจะงอนิ้วมือขวา

เข็มเงินเรียวยาวห้าเล่มพลันลอยขึ้น!

จากนั้นปลายนิ้วขวาของเขาก็ตวัดดีดออกไป

ในชั่วพริบตา เข็มเงินทั้งห้าเล่มก็ปักลงบนหน้าอกของเฉินเสวียน

ทันทีที่เข็มปักลง ร่างกายของเฉินเสวียนก็สั่นสะท้านขึ้นเล็กน้อย เขารู้สึกราวกับมีพลังงานบางอย่างแทรกซึมเข้ามาในร่างกาย

พลังภายในมหาศาลในร่างของเขา พลันไหลทะลักออกมาตามจุดที่เข็มเงินปักลงไป ขณะเดียวกันเฉินเสวียนก็รู้สึกว่าอวัยวะภายในทั้งห้าของเขากำลังสั่นสะเทือนไม่หยุดหย่อน

ขณะเดียวกัน ที่ด้านนอก ฉินเสวี่ยเอ๋อร์เห็นได้อย่างชัดแจ้งว่าเข็มเงินทั้งห้าเล่มปักอยู่ตรงตำแหน่งที่สอดคล้องกับอวัยวะภายในทั้งห้าของเฉินเสวียน อีกทั้งบนเข็มเงินยังปรากฏประกายแสงจางๆ ขึ้น ซึ่งสอดคล้องกับพลังแห่งห้าธาตุอย่างชัดเจน

หลี่เสวี่ยเยวียนเห็นภาพนี้ นัยน์ตาของนางก็หดวูบลง “พลังแห่งห้าธาตุ หรือว่านี่คือเข็มเทวะห้าธาตุในตำนาน? ท่านคือหมอเทวะไป๋เชวี่ย?”

ข้างกันนั้น สีหน้าของฉินเสวี่ยเอ๋อร์ก็แปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย “เข็มเทวะห้าธาตุ? หนึ่งในสิบแปดวิชาเข็มแพทย์เทวะในตำนาน? วิชาเข็มประจำตัวของหมอเทวะไป๋เชวี่ย?”

พูดจบนางก็มองไปยังชายตาบอดซอมซ่อตรงหน้าด้วยความตกตะลึง “ไม่สิ ข้าเคยพบหมอเทวะไป๋เชวี่ยครั้งหนึ่งเมื่อตอนเด็ก ตอนนั้นเขารักษาบิดาของข้า ดูแล้วไม่เหมือนท่านเลย!”

“แม่หนูทั้งสอง ช่างรอบรู้เสียจริง เฒ่าผู้นี้ไม่ใช่ไป๋เชวี่ย และก็ไม่รู้จักไป๋เชวี่ยผู้นั้นด้วย” ชายชรากล่าว “แต่เมื่อหลายปีก่อน มีเจ้าหนุ่มผู้หนึ่งเคยคุกเข่าอยู่ตรงหน้าข้าสามวันสามคืน ข้าจึงได้ถ่ายทอดวิชาเข็มห้าธาตุให้เขาไป!”

ฉินเสวี่ยเอ๋อร์จ้องมองชายชราอย่างเหม่อลอย “ท่านหมายความว่า วิชาเข็มห้าธาตุของหมอเทวะไป๋เชวี่ย ท่านเป็นผู้ถ่ายทอดให้รึ?”

ชายชราไม่สนใจพวกนาง เขามองเฉินเสวียนแล้วกล่าวว่า “เงียบหน่อยเถิดเจ้าหนู สงบจิตใจ ตั้งสมาธิ ชุบกระดูกของเจ้าเสีย!”

บัดนี้ทั่วทั้งร่างของเฉินเสวียนร้อนระอุ เมื่อเข็มเงินแทรกซึมเข้าร่าง เขารู้สึกว่ามีพลังงานสายหนึ่งกำลังซ่อมแซมอาการบาดเจ็บของเขาอย่างต่อเนื่อง ขณะเดียวกันระหว่างอวัยวะภายในทั้งห้า พลังภายในก็กำลังก่อตัวขึ้นอย่างไม่หยุดหย่อน

สิ่งนี้ทำให้เฉินเสวียนตกตะลึงอย่างยิ่ง เขาเริ่มชักนำพลังภายในเหล่านี้ไปชุบกระดูกที่มือซ้าย ขณะเดียวกันก็หลอมรวมพลังภายในเข้าไปในกระดูกอย่างต่อเนื่อง

ความเจ็บปวดจากการชุบกระดูก เฉินเสวียนคุ้นเคยกับมันมานานแล้ว!

และในครั้งนี้ ความเร็วในการชุบกระดูกนั้น เกินความคาดหมายของเขาไปมาก!

ในไม่ช้า เขาก็ชุบกระดูกชิ้นแรกเสร็จสิ้น ต่อด้วยชิ้นที่สอง ชิ้นที่สาม...เมื่อเฉินเสวียนชุบกระดูกถึงชิ้นที่ห้า เขาก็รู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรงขึ้นมาที่อวัยวะภายในทั้งห้าของตน

ขณะเดียวกัน ชายตาบอดที่อยู่ด้านนอกก็สะบัดมือขวา เข็มเงินทั้งห้าเล่มก็หลุดออกจากร่างกายของเฉินเสวียนในทันที

เมื่อเข็มเงินหลุดออก ความเจ็บปวดนั้นก็พลันหายไป

เฉินเสวียนถอนหายใจยาว เขาตรวจสอบร่างกายอย่างละเอียด พบว่าร่างกายของตนดีขึ้นเจ็ดแปดส่วนแล้ว!

ทั้งที่ก่อนหน้านี้ เขารู้สึกราวกับว่าตนเองกำลังจะตายอยู่รอมร่อ

เขาพลันลืมตาขึ้น

“เฉินเสวียน เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?” ฉินเสวี่ยเอ๋อร์รีบเอ่ยถาม

เฉินเสวียนลูบคลำเอวและขาของตนแล้วกล่าวว่า “ข้ารู้สึก...ฟื้นฟูขึ้นมากแล้ว!”

ในแววตาของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึง หลังจากมายังโลกนี้ เขาสัมผัสได้ว่าสภาพร่างกายของตนดีขึ้นมาก อีกทั้งยังมีพลังยุทธค้ำจุน ความสามารถในการฟื้นฟูจึงแข็งแกร่งขึ้นมาก

แต่เขาไม่คาดคิดเลยว่า การฟื้นฟูจะรวดเร็วถึงเพียงนี้!

แน่นอนว่า ไม่สามารถใช้ความคิดจากชาติก่อนมาตัดสินเรื่องราวบางอย่างในโลกนี้ได้

“สมแล้วที่เป็นเข็มเทวะห้าธาตุ! ผลการรักษาเช่นนี้ เรียกได้ว่าน่าสะพรึงกลัวโดยแท้!” หลี่เสวี่ยเยวียนกล่าว

เฉินเสวียนรีบประสานมือคารวะชายตาบอด “ขอบพระคุณท่านผู้เฒ่า!”

ชายชราโบกมือแล้วกล่าวว่า “เจ้าอย่าลืมเรื่องที่สัญญากับข้าไว้ล่ะ!”

“ย่อมแน่นอนขอรับ หลังจากนี้อาหารสามมื้อในเมืองหลวงของท่าน ข้าจะจัดคนนำมาส่งให้ท่านตรงเวลาทุกวัน!” เฉินเสวียนกล่าว

ชายตาบอดจึงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “จริงสิ เคล็ดวิชาที่เจ้าฝึกฝนชื่ออะไร!”

“หืม?” สีหน้าของเฉินเสวียนเปลี่ยนไป

“วิถีแห่งนักรบ ในต้าโจวนี้ เคล็ดวิชามีอยู่เพียงไม่กี่เล่ม” ชายตาบอดกล่าว “เจ้าเรียนอะไรมา? บางทีข้าอาจจะชี้แนะเจ้าได้สักหนึ่งหรือสองอย่าง!”

เฉินเสวียนรู้ว่านี่คือยอดฝีมือ เข็มเงินนั่นสามารถทำให้เขาชุบกระดูกได้ถึงห้าชิ้นในเวลาอันสั้น เขารีบกล่าวว่า “ท่านอาวุโส เคล็ดวิชาที่ข้าฝึกฝน มีชื่อว่าเก้าแปลงมังกรเทวะขอรับ!”

“หืม?”

หลังจากเสียงของเฉินเสวียนดังขึ้น ชายชราก็พลันเงยหน้าขึ้น หญิงชราที่อยู่หน้าประตูก็มองมาที่เฉินเสวียนในทันที

“เจ้าแน่ใจนะว่าที่เจ้าฝึกคือเก้าแปลงมังกรเทวะ? เจ้าได้เคล็ดวิชานี้มาได้อย่างไร?” ชายตาบอดถาม

เฉินเสวียนอธิบายคร่าวๆ หลังจากพูดจบเขาก็ถามว่า “ท่านอาวุโส เคล็ดวิชานี้มีปัญหาอะไรหรือไม่ขอรับ?”

“เคล็ดวิชาไม่มีปัญหา!” ชายชราตาบอดกล่าว “น่าเสียดาย ข้าคงให้คำแนะนำอะไรเจ้าไม่ได้แล้ว!”

“เข็มเงินเมื่อครู่นี้…” เฉินเสวียนถามอย่างสงสัย

“อย่าได้คิดเรื่องนี้เลย แม้วิชาเข็มห้าธาตุจะช่วยในการชุบกระดูกของนักรบได้ สามารถสร้างพลังภายในได้ แต่นี่คือการดึงพลังของเจ้ามาใช้ล่วงหน้า วิธีการนี้ หนึ่งเดือนสามารถใช้ได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น!” ชายชราตาบอดกล่าว “ช่างเถอะ ข้ารักษาเจ้าแล้ว พวกเจ้าไปได้แล้ว! ข้าจะพักผ่อน จำเรื่องที่สัญญากับข้าไว้ด้วย”

นี่คือการออกปากไล่แขกแล้ว!

“ย่า ย่า ย่า!” ในขณะนั้นเอง หญิงชราที่หน้าประตูก็อ้าปาก แล้วใช้มือทั้งสองข้างทำท่าทางบางอย่าง!

ชายตาบอดดูเหมือนจะรับรู้ได้ เขาขมวดคิ้ว จากนั้นก็มองไปยังเฉินเสวียนแล้วกล่าวว่า “เจ้าหนู...แม่เฒ่าของข้าใจดี ให้นางเตือนเจ้าสักประโยคหนึ่ง ของขวัญทุกชิ้นในโลกหล้า ล้วนมีราคาที่ต้องจ่าย ของยิ่งล้ำค่า ราคาที่ต้องจ่ายก็ยิ่งสูง... ส่วนของฟรีนั้น... แพงที่สุด!”

เฉินเสวียนได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

…

ในช่วงที่เฉินเสวียนกำลังรักษาตัว ข่าวจากหอหลันเซียงก็ราวกับติดปีก แพร่กระจายไปทั่วเมืองหลวงอย่างบ้าคลั่ง!

ในตอนนี้ ภายในวังหลวง! ห้องทรงพระอักษร!

ฮ่องเต้น้อยหลี่ซิงอวี่กำลังประทับอยู่ภายใน ในตอนนี้ขันทีไห่ก็รีบเดินเข้ามาในห้องทรงพระอักษรแล้วทูลว่า “ฝ่าบาท มีข่าวมาจากหอหลันเซียงพ่ะย่ะค่ะ!”

“โอ้!” สีหน้าของหลี่ซิงอวี่เปลี่ยนไป “มีคนปรากฏตัวขึ้นอีกแล้วรึ? เจ้าจงส่งคนไปเงียบๆ...”

“มิใช่พ่ะย่ะค่ะ!” ขันทีไห่กล่าว “มีสองข่าวพ่ะย่ะค่ะ ข่าวแรกคือพี่น้องคู่หนึ่งที่อ้างว่ามาจากหลิ่งโจว ชื่อว่าลู่เหอและลู่ชวน ทั้งสองอ้างว่าจะคว้าตำแหน่งศิษย์สายตรงระดับสามและสี่ ลู่ชวนผู้นั้นอายุเพียงสิบสามสิบสี่ปี ก็เป็นผู้ฝึกยุทธระดับสามแล้ว และยังจัดการเซี่ยจือเซียงแห่งตระกูลเซี่ยได้ในกระบวนท่าเดียว!”

“น่าสนใจ!” หลี่ซิงอวี่กล่าว “อายุเพียงเท่านี้ กลับมีพรสวรรค์ถึงเพียงนี้ ไม่ด้อยไปกว่าเราเลย! ข่าวที่สองล่ะ?”

“ข่าวที่สอง...เกี่ยวกับเฉินเสวียนพ่ะย่ะค่ะ!” ขันทีไห่กล่าว

“เฉินเสวียน?” นัยน์ตาของหลี่ซิงอวี่เป็นประกาย “ว่ามา!”

“ซือถูจ้าวบุตรชายของราชครูท้าทายเฉินเสวียน เฉินเสวียนลงนามในสัญญาเป็นตายกับเขาพ่ะย่ะค่ะ!” ขันทีไห่กล่าว

นัยน์ตาของหลี่ซิงอวี่หดเล็กลง “เฉินเสวียนถูกสังหารแล้วรึ?”

“มิใช่พ่ะย่ะค่ะ!” ขันทีไห่กล่าว “เฉินเสวียน...ชนะแล้วพ่ะย่ะค่ะ”