บทที่ 11 ข้าจะคอยดูว่าเจ้าจะลำพองใจไปได้อีกนานเท่าใด?

บทที่ 11 ข้าจะคอยดูว่าเจ้าจะลำพองใจไปได้อีกนานเท่าใด?

เมื่อเผชิญกับคำพูดของหลี่ฉางอัน เอี้ยง้วยเบนสายตามาจับจ้องยังร่างของเขา

ครู่ต่อมา นางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มองหลี่ฉางอันอย่างสนใจแล้วเอ่ยว่า “ท่านคิดจะให้ข้าล้างจานชามด้วยหรือ?”

หลี่ฉางอันมุมปากประดับด้วยรอยยิ้ม ใบหน้าเปี่ยมด้วยความคาดหวัง

“ไม่เลย ข้าเพียงแค่เล่นสนุกฆ่าเวลาเท่านั้น!”

ถ้าเป็นเมื่อก่อน หากมีผู้ใดกล้าเสนอเงื่อนไขเช่นนี้กับเอี้ยง้วย นางคงไม่แม้แต่จะคิดให้เสียเวลา ตวัดฝ่ามือที่อัดแน่นด้วยพลังปราณออกไปแล้ว

ทว่าเมื่อมองบุรุษเบื้องหน้าที่แม้จะมีท่าทีสบายๆ แต่กลับประดับด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่น

แล้วเหลือบมองไปยังอึ้งย้งที่นั่งหน้ามุ่ยอยู่ข้างๆ ซึ่งกำลังจ้องเขม็งมาที่หลี่ฉางอันพร้อมกับขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน

เอี้ยง้วยกลับยิ้มเบาๆ แล้วพยักหน้า

“ได้!”

จากนั้น... เวลาผ่านไปหนึ่งถ้วยชา... เอี้ยง้วยก็มีภาระต้องล้างจานชามเพิ่มขึ้นอีกสิบวัน ต่อจากอึ้งย้ง

หลี่ฉางอันยกนิ้วขึ้นนับ ก่อนจะเผยรอยยิ้มกว้างออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

“ช่วงเวลาที่เหลือของเดือนนี้ข้าไม่ต้องล้างจานแล้ว ช่างดีจริงๆ”

ทว่ารอยยิ้มของหลี่ฉางอันก็ต้องแข็งค้าง เมื่อสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตจากสายตาสองคู่ที่จ้องมา

เขากระแอมเบาๆ คราหนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วลูบศีรษะเล็กๆ ของอึ้งย้งเบาๆ “อย่าคิดมากไปเลย เห็นแก่ที่พวกเจ้าต้องล้างจานทุกวันนับจากนี้ ข้าจะสอนเพลงให้เป็นการไถ่โทษก็แล้วกัน”

เมื่อได้ยินสิ่งที่หลี่ฉางอันพูด อึ้งย้งก็ใช้สองมือเท้าคาง พลางกล่าวด้วยสีหน้าบึ้งตึงว่า “ข้าไม่สน!”

ขณะพูด นางก็ยังคงจ้องเขม็งไปยังกระดานหมาก

ใบหน้าเล็กๆ เต็มไปด้วยความคับข้องใจ

“เหตุใดจึงปล่อยให้เจ้าหมอนี่ชนะทุกครั้งเลยนะ? ของสิ่งนี้ก็ไม่ได้ยากอันใดเลยนี่!”

เมื่อเห็นท่าทีไม่สนใจของอึ้งย้ง หลี่ฉางอันก็แย้มยิ้มแล้วกล่าวว่า “วางใจเถอะ เพลงที่ข้าจะสอนรับรองว่าไม่เหมือนกับที่เจ้าเคยฟังมาอย่างแน่นอน”

พูดจบ หลี่ฉางอันก็ลุกขึ้นเดินกลับเข้าไปในห้องของตน

เมื่อกลับออกมาอีกครั้ง ในอ้อมแขนของเขาก็มีกู่ฉินยาวประมาณสามฉื่อหกชุ่นห้าเฟินปรากฏขึ้น ขณะเดียวกันมือขวาก็ถือกลองป๋องแป๋งขนาดเล็กอันหนึ่ง

อึ้งย้งมองกู่ฉินที่ถูกวางลงบนโต๊ะหินด้วยความประหลาดใจ

“เหตุใดที่นี่ของเจ้าถึงมีของพวกนี้ด้วย?”

หลี่ฉางอันใช้ผ้าไหมเช็ดตัวกู่ฉินเบาๆ พร้อมกับเอ่ยขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ “ก็ศิลปะทั้งหกแขนงของบัณฑิตอย่างไรเล่า! บัณฑิตย่อมต้องเคยผ่านหูผ่านตามาบ้างไม่มากก็น้อย!”

หลังจากเช็ดกู่ฉินจนสะอาดแล้ว หลี่ฉางอันก็หันไปถามเอี้ยง้วย “แม่นางดีดฉินเป็นหรือไม่?”

เอี้ยง้วยเหลือบมองกู่ฉินบนโต๊ะ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าเบาๆ

เมื่อเห็นเช่นนั้น หลี่ฉางอันก็ยิ้มกว้าง “เช่นนั้นก็ดีเลย อีกประเดี๋ยวท่านดีดพิณ ข้าตีกลอง ส่วนนังหนูน้อยนี่ร้องเพลง”

“ข้าจะดีดและร้องให้ฟังก่อนหนึ่งรอบ นังหนู เจ้าตั้งใจฟังให้ดี”

กล่าวจบ เขาก็กระแอมในลำคอเล็กน้อย ก่อนจะวางมือทั้งสองข้างลงบนสายฉินแล้วดีดเบาๆ

ขณะที่เสียงกู่ฉินกังวานก้อง เสียงของหลี่ฉางอันก็ขับขานขึ้นคลอเคล้าไปกับท่วงทำนอง

“โลกมนุษย์ช่างน่าขัน ความลุ่มหลงในรักชวนให้ระอา ไม่เห็นใครอยู่ในสายตายิ่งดี”

“ชีวิตยังไม่สิ้น แต่ใจไร้ซึ่งห่วงกังวล เพียงอยากเปลี่ยนครึ่งชีวิตที่เหลือเป็นความสราญรมย์”

“ยามตื่นหัวร่อ ยามหลับใหลล้วนลืมเลือน ทอดถอนใจ ใยฟ้ามืดเร็วเหลือเกิน”

“ชาติหน้ามิอาจล่วงรู้ รักแค้นพลันลบเลือน ดื่มสุราขับขานบทเพลง ข้าขอเพียงเบิกบานใจจนแก่เฒ่า”

น้ำเสียงของหลี่ฉางอันนั้นเปี่ยมด้วยความอิสระเสรี ทว่าแฝงไว้ด้วยความนุ่มนวลในเวลาเดียวกัน

ยิ่งเมื่อรวมกับประสบการณ์จากสองชาติภพ ทำให้สภาพจิตใจของเขาหลุดพ้นจากเรื่องทางโลก ส่งผลให้น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยกลิ่นอายของผู้ปลีกวิเวกขึ้นมาอีกหลายส่วน

ประกอบกับการขับกล่อมของเสียงฉิน ก็บังเกิดเป็นรสชาติอันเป็นเอกลักษณ์

ทำให้อึ้งย้งและเอี้ยง้วยซึ่งเดิมทีไม่ได้สนใจเท่าใดนัก พอหลี่ฉางอันเอ่ยปากร้องเพลง สายตาของพวกนางก็ถูกดึงดูดไปอย่างไม่รู้ตัว

ในสายตาของพวกนาง บัดนี้มีเพียงบุรุษผู้ซึ่งกำลังดีดฉินขับขานบทเพลงอยู่เบื้องหน้า พร้อมรอยยิ้มที่ประดับอยู่บนมุมปาก

จันทร์กระจ่าง, หมู่ดาวพร่างพราว, แสงเทียน, บุรุษหนุ่มรูปงาม และเสียงเพลง

บวกกับสายลมที่พัดโชยมาเอื่อยๆ

ภายใต้ภาพฉากนี้ บรรยากาศเช่นนี้ ไม่ว่าจะเป็นเอี้ยง้วยหรืออึ้งย้ง เมื่อมองไปยังหลี่ฉางอันที่อยู่ตรงข้าม กลับรู้สึกราวกับต้องมนตร์สะกดของบุรุษรูปงามเบื้องหน้าอย่างไม่ทราบสาเหตุ

จนกระทั่งบทเพลงจบลง หลี่ฉางอันก็ยิ้มให้สตรีทั้งสองแล้วเอ่ยอย่างภาคภูมิใจ “เป็นอย่างไรบ้าง? ไพเราะหรือไม่?”

อึ้งย้งทำหน้าฉงน “ทำนองเพลงของเจ้านี่... เหตุใดจึงฟังดูแปลกๆ? ไม่เหมือนกับบทเพลงที่ข้าเคยฟังมาก่อนเลยแม้แต่น้อย ออกจะตรงไปตรงมาเกินไปหน่อยกระมัง!”

หลี่ฉางอันกล่าวอย่างเรียบเฉย “แค่ไพเราะก็พอแล้วมิใช่หรือ จะไปสนใจอะไรมากมาย?”

ในตอนนั้นเอง เอี้ยง้วยก็เอ่ยปากถามขึ้น “เพลงนี้มีชื่อว่าอะไร?”

หลี่ฉางอันตอบ “ยิ้มเย้ยยุทธจักร”

เมื่อได้ยินชื่อเพลงจากหลี่ฉางอัน เอี้ยง้วยก็ทวนคำในใจอยู่ครู่หนึ่ง

“แม้ถ้อยคำจะตรงไปตรงมา แต่เนื้อหากลับน่าสนใจอยู่บ้าง”

หลี่ฉางอันยิ้ม “ใช่ไหมล่ะ! มา เดี๋ยวข้าจะสอนพวกเจ้าดีดฉิน ร้องเพลงนี้ เพลงนี้เหมาะให้สตรีขับร้องมากกว่า บุรุษเช่นข้าร้องแล้วรู้สึกแปลกๆ”

ไม่ว่าจะเป็นอึ้งย้งหรือเอี้ยง้วย ต่างก็เป็นยอดสตรีที่ปราดเปรื่องอย่างยิ่ง

อีกทั้งทั้งสองนางยังมีความเชี่ยวชาญในด้านดนตรีเป็นทุนเดิม

และเมื่อครู่ก็ได้ฟังหลี่ฉางอันขับร้องไปแล้วรอบหนึ่ง เพียงไม่ถึงหนึ่งถ้วยชา หญิงสาวทั้งสองก็เข้าใจเพลง “ยิ้มเย้ยยุทธจักร” นี้อย่างถ่องแท้

ครู่ต่อมา เสียงพิณที่กังวานไพเราะและแฝงด้วยความมีชีวิตชีวาก็ดังขึ้นอีกครั้ง

เพียงแต่ครั้งนี้สิ่งที่แตกต่างออกไปคือ เสียงที่ขับขานออกมาพร้อมกับเสียงพิณนั้นเป็นเสียงของอึ้งย้ง

บิดาของอึ้งย้งคือมารบูรพาผู้มีนิสัยแปลกประหลาด

ประกอบกับการตามใจของมารเฒ่า ทำให้ตัวอึ้งย้งมีนิสัยเจ้าเล่ห์ชอบเล่นสนุกและซุกซน

เสียงของนาง... ก็เป็นเช่นเดียวกับตัวตนของนาง

ขณะที่เสียงร้องของอึ้งย้งกังวานไปทั่ว ความไม่ยึดติดและความสนุกสนานในบทเพลงก็ยิ่งเด่นชัดขึ้นเป็นพิเศษ

หลี่ฉางอันที่อยู่ข้างๆ ก็ถอดกลองป๋องแป๋งออกมา แล้วเคาะเป็นจังหวะบ้างไม่เป็นจังหวะบ้าง เพื่อบรรเลงร่วมกับเสียงฉินของเอี้ยง้วย

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะได้สัมผัสกับบทเพลงแนวนี้เป็นครั้งแรก หรือเป็นเพราะความสุขจากการได้ร่วมสนุกกับผู้อื่น

ทั้งอึ้งย้งและเอี้ยง้วยที่ในตอนแรกไม่ได้สนใจการร้องเพลงเลยแม้แต่น้อย บัดนี้กลับดื่มด่ำไปกับมันอย่างเต็มที่

บทเพลงเดียวถูกขับร้องซ้ำถึงสามรอบก่อนที่กิจกรรมยามค่ำคืนจะสิ้นสุดลง

หลังจากหลี่ฉางอันชำระล้างร่างกายและโบกมือลากลับเข้าห้องไปแล้ว อึ้งย้งก็ตามกลับเข้าห้องของตนไปเช่นกัน

เมื่อกลับมาถึงห้องของตนเอง เอี้ยง้วยก็หวนนึกถึงเรื่องราวเมื่อครู่ พลางจ้องมองแสงเทียนในห้อง นัยน์ตาที่เคยเย็นชาของนางพลันไหวระริกเล็กน้อย

ในฐานะประมุขของวังบุปผา ตั้งแต่เล็กจนโต ชีวิตของนางมีเพียงการฝึกยุทธ์ ปกครองคน หรือไม่ก็ฆ่าคน เอี้ยง้วยเคยมีค่ำคืนเช่นนี้มาก่อนเสียที่ไหน?

ทว่าเมื่อนึกถึงสภาพจิตใจที่สงบและเป็นธรรมชาติเมื่อครู่นี้ มุมปากของนางก็ยกขึ้นเป็นรอยโค้งที่งดงาม

เมื่อนึกถึงหลี่ฉางอันอีกครั้ง เอี้ยง้วยก็พึมพำกับตัวเองเบาๆ

“คนผู้นี้... น่าสนใจอยู่บ้าง!”

ทว่า ในขณะนั้นเอง ก็มีเสียงเคลื่อนไหวแผ่วเบาแว่วมา

เมื่อรับรู้ได้ถึงเสียงนั้น เอี้ยง้วยก็เดินไปที่ริมหน้าต่าง

ในสายตาของนาง อึ้งย้งกำลังย่องเท้าออกจากห้องอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะปีนกำแพงออกจากลานเรือนไป

หนึ่งเค่อต่อมา เมื่ออึ้งย้งกลับมาอีกครั้ง ในอ้อมแขนของนางก็มีกระดานหมากชุดหนึ่งเพิ่มขึ้นมา

พร้อมกันนั้นนางยังคงพึมพำกับตนเอง “ข้าไม่เชื่อหรอกว่าของง่ายๆ เช่นนี้ ข้าจะเล่นสู้เจ้าไม่ได้”

เอี้ยง้วยจ้องมองประตูห้องของอึ้งย้งที่ปิดลงอีกครั้ง ในหัวของนางก็พลันนึกถึงหนี้พนันล้างจานสิบวันที่ตนเพิ่งก่อขึ้น

ครู่ต่อมา ร่างของเอี้ยง้วยก็ไหววูบ เคลื่อนตัวไปยังนอกลานเรือน

เมื่อนางสะบัดแขนเสื้อเบาๆ ศิษย์วังบุปผาสองนางก็ปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้าและคุกเข่าลงข้างหนึ่งทันที

“คารวะท่านจ้าววัง”

เมื่ออยู่ต่อหน้าศิษย์วังบุปผา ท่าทีของเอี้ยง้วยก็กลับมาสู่ความสูงส่งและหยิ่งทะนงดังเดิม

"ไปซื้อกระดานหมากล้อมมาชุดหนึ่ง"

“รับบัญชา!”

หลังจากศิษย์วังบุปผารีบจากไปแล้ว เอี้ยง้วยหวนนึกถึงท่าทางลำพองใจของหลี่ฉางอันหลังจากที่เขาชนะ นางก็แค่นเสียงเย็นชาออกมาคราหนึ่ง

“บังอาจให้ข้าล้างจาน.. ข้าจะคอยดูว่าเจ้าจะลำพองใจไปได้อีกนานเท่าใด?”