บทที่ 413: คุณนายฉู่มาแล้ว ทุกคนหลีกทาง! (ฟรี)

หน้าจอกดโทรซ้ำบนโทรศัพท์ยังคงกะพริบอยู่

ฝ่ามือเจียงฉือชุ่มเหงื่อขณะกำโทรศัพท์แน่น ลมหายใจเริ่มถี่

ถ้าชีวิตของแม่ต้องวุ่นวายเพราะสื่อไร้จรรยาบรรณพวกนี้ที่หิวแสงเพราะเขา...

...เขาคงให้อภัยตัวเองไม่ได้ไปตลอดชีวิต

"กริ๊ง—"

ในจังหวะที่เจียงฉือจะกดโทรซ้ำครั้งที่สาม หน้าจอก็สว่างวาบ

ชื่อที่แสดง: 【ไทเฮา】

เจียงฉือกดรับทันที เสียงตึงเครียด "แม่? แม่โอเคไหม? มีใครมารังควานแม่หรือเปล่า? เดี๋ยวผมให้คน..."

"จะตะโกนทำไม? วิญญาณหลุดไปแล้วหรือไง?"

ที่ปลายสาย เสียงฉู่หงเต็มเปี่ยมด้วยพลัง "เมื่อกี้ที่ไม่ได้รับสายเพราะอยู่ข้างล่างกำลังขนของ มือไม่ว่าง"

"ขนของ?" เจียงฉืออึ้ง "ขนอะไรครับ?"

"นม ไข่ไก่ แล้วก็วอลนัทกล่องใหญ่อีกสองกล่อง"

ฉู่หงพูดอย่างลำบากใจ "เมื่อกี้มีเด็กสาวๆ สองสามคนมาที่หน้าบ้าน ดูรุ่นราวคราวเดียวกับหลี่ลี่"

"วางของเสร็จแล้วก็วิ่งหนีไปเลย แม่เรียกก็ไม่ทัน"

"แถมยังทิ้งจดหมายไว้หน้าประตูด้วย เขียนว่า... ขอบคุณที่ให้กำเนิดลูกชายที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้ และของพวกนี้ให้เอาไว้บำรุงสมอง"

ฉู่หงเว้นจังหวะ น้ำเสียงดูหมิ่นนิดๆ:

"พวกนั้นคิดว่าลูกเล่นบทเสิ่นชิงหยวนได้โง่เง่าเกินไปหรือเปล่า เลยส่งวอลนัทมาบำรุงสมองให้?"

เจียงฉือ: "..."

หัวใจที่จุกอยู่ที่คอหอยตกลงไปที่ตาตุ่มดัง "ตุ้บ"

จริงสิ

ถึงแฟนคลับเขาจะบ้าบอไปบ้าง แต่เวลาเจอเรื่องใหญ่ๆ พวกเขาขึ้นชื่อเรื่องปกป้องพวกพ้องจะตาย

"แม่ครับ นั่นของขวัญจากแฟนคลับ แม่รับไว้เถอะ" เจียงฉือพิงหน้าต่าง ไหลลงไปกองกับพรมเหมือนคนหมดแรง "ไม่มีใครไปดักถ่ายรูปหน้าบ้านใช่ไหมครับ?"

"ก็มีพวกถือกล้องด้อมๆ มองๆ อยู่แถวแปลงดอกไม้นิดหน่อย" ฉู่หงแค่นเสียง

เจียงฉือ: "..."

"เอาล่ะ เลิกกังวลบ้าบอได้แล้ว"

พูดจบ ฉู่หงก็ตัดสายทิ้งอย่างเด็ดขาด

เจียงฉือฟังเสียงสัญญาณตัดสาย แล้วยิ้มอย่างจนใจ

ตราบใดที่คุณนายฉู่สบายดี ต่อให้ฟ้าถล่มลงมาเขาก็รับมือไหว... ทว่า ฟ้าไม่ถล่ม แต่ปัญหามาเคาะประตูแทน

ซิงหัวมีเดีย ห้องทำงานหลินหว่าน

เจียงฉือนั่งบนโซฟา กดหมวกแก๊ปต่ำ ขายาวเหยียดออกอย่างสบายๆ

แผ่รังสี "อย่ามายุ่งกับกู" ออกมา

ตรงข้ามเขามีชายวัยกลางคนสวมแว่นกรอบดำ นั่งยิ้มแย้มเหมือนพระสังกัจจายน์

อู๋ถง

หัวหน้าผู้กำกับรายการวาไรตี้อันดับหนึ่งของประเทศ "ทริปโรแมนติกกับครอบครัว"

"อาจารย์เจียง อย่าเพิ่งรีบปฏิเสธสิครับ"

อู๋ถงดันแว่น แล้วเลื่อนสัญญาปึกหนาเท่าก้อนอิฐไปตรงหน้าเจียงฉือ

"สัญญาเกรด S เป็นตัวหลักตลอดซีซั่น และค่าตัวเท่านี้"

เขาทำมือเป็นตัวเลขจำนวนหนึ่งที่ทำให้หัวใจดาราเกรดสองหยุดเต้นได้เลย

"ไม่ไป"

เจียงฉือไม่เงยหน้ามองด้วยซ้ำ "พี่หว่าน ส่งแขก"

หลินหว่านนั่งบนเก้าอี้ผู้บริหาร หมุนปากกาหมึกซึมเล่น สีหน้าไม่ค่อยดีนัก

"ผู้กำกับอู๋ ท่าทีของเจียงฉือคือท่าทีของบริษัท เราไม่อยากเอาความเป็นส่วนตัวของครอบครัวศิลปินมาขายมากเกินไป โดยเฉพาะผู้ใหญ่ที่ไม่ได้อยู่ในวงการ"

อู๋ถงคาดเดาผลลัพธ์นี้ไว้แล้ว เขาไม่โกรธ ค่อยๆ จิบชา

"อาจารย์เจียง นี่คือโอกาสนะครับ"

อู๋ถงวางถ้วยชาลง สายตามีเลศนัย

"คุณเห็นกระแสในโลกออนไลน์แล้ว ทุกคนอยากรู้อยากเห็นเรื่องแม่ของคุณมาก และมีการคาดเดาไปต่างๆ นานา"

"แทนที่จะปล่อยให้พวกบัญชีการตลาดแต่งเรื่องมั่วซั่ว สู้พาคุณแม่มาออกรายการอย่างเปิดเผยไม่ดีกว่าเหรอครับ?"

"ตอบสนองแฟนคลับ เคลียร์ข่าวลือ และสร้างภาพลักษณ์ลูกกตัญญู ทำไมจะไม่เอาล่ะครับ?"

"แม่ผมไม่ต้องให้ใครมาเคลียร์ข่าวลือ และผมก็ไม่ต้องสร้างภาพลักษณ์"

เจียงฉือลุกขึ้น ล้วงมือใส่กระเป๋า น้ำเสียงเย็นชา "ผมใช้ฝีมือหากิน ไม่ได้หากินด้วยการขายแม่"

เห็นท่าทีแข็งกร้าวของเจียงฉือ แววตาหลังแว่นของอู๋ถงวูบไหวเล็กน้อย แต่เขาไม่ตื๊อต่อ

เขาลุกขึ้นหัวเราะเบาๆ แล้วจัดสูทให้เรียบร้อย

"ในเมื่ออาจารย์เจียงยืนกราน ผมก็จะไม่รบกวนแล้วครับ"

เขาเดินไปที่ประตู แล้วหันกลับมาพูดทิ้งท้ายอย่างมีความหมาย "ฝากความระลึกถึงคุณแม่ด้วยนะครับ"

...หลายพันไมล์ห่างออกไป ในตึกหอพักครอบครัวเก่าๆ

ฉู่หงสวมแว่นสายตายาว นั่งขัดสมาธิบนโซฟา

บนโต๊ะกาแฟคือ iPad ที่เจียงฉือยกให้เธอ ปรับความสว่างหน้าจอจนสุด

เธอใช้นิ้วจิ้มหน้าจอด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

ใช้วิธีเขียนด้วยลายมือ

แม้จะช้า แต่ทุกตัวอักษรเขียนด้วยความตั้งใจสุดขีด

ในซูเปอร์ท็อปปิกบนแอปโซเชียล เธอไม่พลาดคอมเมนต์เกี่ยวกับลูกชายแม้แต่ข้อความเดียว

【ฮือออ อยากเห็นพี่ฉืออยู่กับไทเฮาแบบส่วนตัวจัง!】

【ช่วงนี้เจียงฉือเหนื่อยไปไหม? เห็นรูปแอบถ่ายแล้วขอบตาดำปี๋เลย สงสารจัง】

【ขอร้องล่ะ! ถ้าเจียงฉือยอมไปออกรายการวาไรตี้ ฉันยอมกินมังสวิรัติหนึ่งเดือนเลย!】

ฉู่หงมองรูปแอบถ่ายที่แฟนคลับโพสต์

ในรูป เจียงฉือนั่งหลับพิงเก้าอี้ในสนามบิน

หน้าเขาผอมจนเห็นโครงชัดเจน และแม้แต่ตอนหลับ คิ้วยังขมวดเล็กน้อย

"ผอมเหมือนลิง"

ฉู่หงพึมพำ ใจรู้สึกแปลบๆ

ไอ้ลูกบ้า โทรมาทีไรก็บอกกินดีอยู่ดี ผลลัพธ์เป็นไง?

ข้าวร้อนๆ สักมื้อยังไม่ได้กิน

ทันใดนั้น จุดแดงเด้งขึ้นที่กล่องข้อความส่วนตัว

มาจากผู้กำกับที่ชื่ออู๋ถง

ไม่มีคำทักทายที่เป็นทางการ มีแค่ประโยคง่ายๆ:

【สวัสดีครับคุณป้า ผมเป็นผู้กำกับรายการ "ทริปโรแมนติกกับครอบครัว" ครับ】

【รายการของเราจริงๆ แล้วก็แค่ทัวร์คณะที่ครึกครื้นหน่อย กินฟรีอยู่ฟรี ถ้าไม่อยากทำงานก็ไม่ต้องทำครับ】

【หลักๆ คือผมอยากให้เจียงฉือมีข้ออ้างพักผ่อนอย่างถูกต้อง ผมเห็นช่วงนี้เขาเหนื่อยมาก คุณป้าไม่อยากให้เขาหยุดพักแล้วมากินข้าวดีๆ กับคุณป้าบ้างเหรอครับ?】

ฉู่หงจ้องมองข้อความเหล่านั้นอยู่นาน

"กินฟรีอยู่ฟรี..."

"พักผ่อน..."

ทั้งชีวิตเธอเกลียดการออกหน้าออกตาที่สุด

แต่เธอเกลียดยิ่งกว่าที่ลูกชายต้องทำงานหนักจนแทบตายอยู่ข้างนอก โดยที่เธอทำได้แค่นั่งกังวลอยู่หน้าแท็บเล็ตที่บ้าน

ถ้าการไปรายการนี้หมายความว่าเธอจะได้ไปคุมเจ้าลูกชายให้กินข้าวและนอนตรงเวลา และไม่ต้องเสียเงินตัวเอง... ฉู่หงขยับแว่นสายตา

นิ้วของเธอกดลงบนหน้าจออย่างหนักแน่น... สำนักงานซิงหัวมีเดีย

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป

เจียงฉือยังคงนั่งท่าเดิม เหมือนคนเหม่อลอย

หลินหว่านมองโทรศัพท์อย่างกังวล คิดว่าจะให้ฝ่ายประชาสัมพันธ์ออกแถลงการณ์ฉบับแข็งกร้าวดีไหม

ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนการติดตามพิเศษบนแอปโซเชียลก็ดังขึ้น

หลินหว่านกดเข้าไปดูโดยสัญชาตญาณ

วินาทีต่อมา สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว

"เจียง... เจียงฉือ"

เสียงหลินหว่านเบาหวิว "แม่นาย... โพสต์ลงโซเชียลอีกแล้ว"

"โพสต์อะไร? แถลงการณ์แก้ข่าวเหรอ?" เจียงฉือลืมตา สีหน้าสงบนิ่ง "ผมรู้นิสัยแม่ แม่คงด่าผู้กำกับคนนั้นเละแน่..."

"ไม่ใช่"

หลินหว่านหันหน้าจอโทรศัพท์ไปจ่อหน้าเจียงฉือ "ดูเอง"

บนหน้าจอ บัญชีที่มีรูปโปรไฟล์เป็นดอกเบญจมาศ และชื่อเล่นสั้นๆ ง่ายๆ ว่า "แม่เจียง"...

...เพิ่งรีโพสต์ประกาศอย่างเป็นทางการเรื่องการเตรียมถ่ายทำรายการ "ทริปโรแมนติกกับครอบครัว" เมื่อหนึ่งนาทีที่แล้ว

และมีข้อความประกอบสั้นๆ แต่กระแทกวิญญาณ:

【@ผู้กำกับอู๋ถง ทราบแล้วว่ากินฟรีอยู่ฟรี แต่ค่าตั๋วเครื่องบินไปกลับเบิกได้ไหม? ถ้าเบิกได้ ฉันจะหิ้วไอ้ลูกบ้านั่นไปเอง】