บทที่ 465 ผู้ที่จะสังหารตัวตลก [10]

ฟุ่บ…!

แสงสว่างจ้าแทงทะลุเปลือกตา ปลุกฉันให้ตื่น

“อืม…”

ฉันครางเบาๆ กะพริบตาหลายครั้ง มองไปรอบตัว

‘ที่นี่… ที่ไหน?’

หัวสมองยังมึนงง ภาพพร่าเลือน เสียงหึ่งๆ ดังก้องอยู่ในหัวไม่หยุด

ฉันพยายามนึกว่าเกิดอะไรขึ้น โชคดีที่อาการหลงลืมนั้นอยู่แค่ไม่กี่วินาทีแล้วทุกอย่างก็ชัดเจน

‘ใช่ ฉันถูกควบคุมตัว’

ฉันกวาดสายตามองรอบห้อง กำแพงคอนกรีตล้อมรอบทุกด้าน ฉันนั่งอยู่ที่โต๊ะเหล็ก มือถูกใส่กุญแจมือยึดติดกับโต๊ะ

ไฟเพดานส่องลงมาอย่างแข็งกระด้าง ด้านข้างมีแผ่นกระจกสีดำทึบมองทะลุไม่ได้

สถานการณ์แบบนี้…ฉันหลับตา เอนหลังพิงเก้าอี้

‘ก็ไม่น่าแปลกใจ’

เคร้ง!

ไม่นานประตูเหล็กฝั่งตรงข้ามเปิดออก เสียงฝีเท้าดังก้องเข้ามา ฉันยังคงหลับตารอจนเสียงหยุดลง

ความเงียบตึงเครียดปกคลุมห้อง ฉันสัมผัสได้ถึงสายตาที่หนักอึ้งกดทับลงมา ราวกับจะแทงทะลุผ่านเปลือกตาเข้าไปถึงจิตใจ

แต่ฉันยังสงบนิ่ง..กระทั่งเสียงเก้าอี้ครูดพื้นดังขึ้น

ครืด..!

ฉันลืมตา

“เซธ ธอร์น”

เสียงทุ้มต่ำสะท้อนในห้อง

ชายคนหนึ่งนั่งฝั่งตรงข้าม สวมเครื่องแบบสีเข้มของ [สำนักใหญ่]

ใบหน้าเกลี้ยงเกลา ผมแสกเรียบร้อย ใส่แว่นตา นิ้วยาวเคาะโต๊ะเหล็กเบาๆ

สายตาของเขาหนักหน่วง กดดัน ภายใต้สายตานั้นร่างกายฉันเผลอเกร็งเล็กน้อย มีบางอย่างในดวงตาของเขาที่สร้างแรงกดดันประหลาด

“…เรามีเรื่องต้องคุยกันเยอะ”

เขาพูดเรียบๆ

“ผมต้องเริ่มไหม?”

“ไม่จำเป็น”

คำตอบหลุดออกจากปากฉันอย่างราบรื่น

แม้จะมีแรงกดดันจากสายตาเขา แต่ฉันกลับไม่รู้สึกสะทกสะท้าน

เทียบกับสิ่งที่ฉันผ่านมาแล้ว…

สีหน้าเขาขยับเล็กน้อย คล้ายแปลกใจ แต่ฉันพูดต่อก่อนที่เขาจะทันเอ่ยอะไร

“พวกคุณถูกหลอกตั้งแต่ต้น”

“…”

เขาไม่ตอบโต้ สายตายังตรึงแน่น

“เบาะแสมีตั้งแต่แรก ตั้งแต่เกตเริ่มขึ้น หลักฐานกระจายอยู่ทุกที่ ผมมั่นใจว่าตอนนี้พวกคุณก็คงรู้แล้วว่าถูกเล่นงาน”

“…..”

ความเงียบคือคำตอบที่ฉันต้องการ

‘งั้นก็รู้แล้วสินะ แบบนี้ง่ายขึ้นเยอะ’

“มีพยานจำนวนมากตอนที่ผมอยู่ในเกต คุณคงจินตนาการไม่ออกว่าผมแปลกใจแค่ไหนตอนเห็นพวกเขาทั้งหมดหันมาเล่นงานผม”

มันคือความประหลาดใจจริงๆ

อย่างน้อยก็สำหรับ ‘ฉัน’ ในตอนนั้น

“ภายหลังผมถึงรู้ว่าความทรงจำของพวกเขาถูกบิดเบือน และผมถูกทำให้กลายเป็นศัตรู ไม่ใช่แค่นั้น ภาพจากกล้องทั้งหมดก็ถูกแก้ไขให้ดูเหมือนผมเป็นต้นเหตุของทุกอย่าง แต่…”

ฉันหรี่ตา มองเขาตรงๆ

“ถ้าคุณกลับไปดูคลิปพวกนั้นอีกครั้ง แล้วถามคนเหล่านั้นใหม่ คำให้การจะต่างจากเดิมโดยสิ้นเชิง ใช่ไหม?”

“…”

เงียบอีกครั้ง แต่ความเงียบนั้นบอกทุกอย่าง

‘ดูเหมือนจะตรวจสอบไปแล้ว ดี แสดงว่าพวกนี้ทำงานเร็วใช้ได้’

ตั้งแต่ที่ฉันจัดการแดนทาเลียนได้ ฉันก็รู้ว่าการบิดเบือนทั้งหมดจะสลายไป

ความจริงในเกตจะเปิดเผย

ชื่อเสียงที่เคยเปื้อนโคลนของฉัน… อย่างน้อยก็จะถูกล้างบางส่วน

‘เขามาเพราะเรื่องอื่นด้วยสินะ’

“คุณอยากรู้ว่าทำไมผมถึงทำแบบนั้น ผมรู้ได้ยังไง และผมทำงานให้ใคร… ใช่ไหม?”

มันชัดเจนเกินกว่าจะต้องเดา

ฉันจึงเล่าเรื่องทั้งหมด

“จริงๆ แล้ว ตอนแรกผมตั้งใจจะไปไลฟ์สตรีมที่โรงงานร้าง”

ฉันหยุด มองสีหน้าเขา

ไร้อารมณ์

เขารู้อยู่แล้ว

“ผมประกาศไว้ในอินเทอร์เน็ตชัดเจน ตั้งใจใช้กระแสเกมกับสถานการณ์ของตัวเองโปรโมตเพิ่ม แต่ใครจะไปคิดว่าสถานที่นั้นคือฐานลัทธิประหลาด”

จากจุดนี้ฉันไม่มีอะไรต้องปิดบัง แม้รู้ว่ากำลังถูกจับตาทุกคำพูดแต่ฉันกลับไม่รู้สึกกดดัน

ยิ่งพูด เสียงยิ่งลื่นไหล ฉันเล่าทุกอย่าง ลัทธิประหลาด…ชายบิดเบี้ยว ข้อมูลทั้งหมดที่รู้

พวกเขาน่าจะรู้หมดแล้ว แค่อยากฟังจากปากฉัน

“…ที่นั่น ผมได้รู้จักปีศาจที่ชื่อแดนทาเลียน”

บรรยากาศในห้องตึงขึ้นทันที สีหน้าเขาเปลี่ยนเป็นครั้งแรก ฉันยังรู้สึกได้ถึงการเคลื่อนไหวเล็กๆ จากอีกฝั่งของกระจก แต่ฉันพูดต่อ

“มันมีพลังแปลกประหลาด อ่านใจคนได้ เปลี่ยนใบหน้า บิดเบือนความจริงตามใจ ผมคิดว่ามันพยายามกำจัดผมเพราะผมรู้มากเกินไป นั่นแหละเหตุผลที่ผมทำตัวแบบนั้นในเหตุการณ์เกต ทันทีที่ผมหนีออกมาได้และคิดจะเปิดโปง เกตก็เกิดขึ้น ผมถูกดึงเข้าไปในสถานการณ์และสุดท้าย ผมรู้ว่าไม่มีใครเชื่อผม ต่อให้พูดความจริงทั้งหมด ผมเลยตัดสินใจลงมือเอง”

แน่นอนว่า ‘คนนั้น’ ไม่ใช่ฉันจริงๆ แต่พวกเขาไม่จำเป็นต้องรู้ จากสีหน้าเขา ฉันรู้ว่าเรื่องที่เล่าไปสอดคล้องกับข้อมูลที่เขามี

“อ้อ จริงสิ”

ฉันเกือบลืมอีกเรื่อง

“ตัวตลกคือหนึ่งในการทดลอง เดิมทีเขาจะเป็นภาชนะหลักของปีศาจ แต่โชคดีที่เขาหลุดพ้นจากการควบคุมได้ แล้วเลือกทำงานกับผม เราร่วมมือกัน นั่นแหละเหตุผลที่ผมกลายเป็นเป้าหมายของปีศาจ”

ฉันหยุดพูดไม่จำเป็นต้องอธิบายเพิ่ม จากสีหน้าหนักใจของเขา ฉันรู้ว่าเขากำลังพยายามรับมือกับความจริงที่ว่าฉันไม่ได้โกหก

‘…เพราะฉันไม่ได้โกหก’

ทุกคำคือความจริง ไม่ว่าเขาจะพยายามยังไง ผลลัพธ์ก็ไม่เปลี่ยน ฉันเอนหลังปล่อยให้ความเงียบขยายตัว

ในที่สุด เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบ

“นาย…”

หัวใจฉันยังนิ่งสนิท

“ตั้งแต่นายปรากฏตัว เกาะมาลาเวียก็เต็มไปด้วยเหตุการณ์ประหลาด ตั้งแต่เกตล่าสุด เกตวาทยกรก่อนหน้านั้น เรื่องเกมของนาย เหตุการณ์แปลกๆ ในช่วงเวลาสั้นๆ ที่นายเคลื่อนไหว นี่ยังแค่บางส่วน ยังมีอีกมากที่ฉันกำลังตรวจสอบ”

เขาหรี่ตา

“…นายเป็นใครกันแน่?”

ฉันอ้าปากจะตอบแต่ชะงักเมื่อสัมผัสสายตานั้น เห็นได้ชัดว่าเขาสืบประวัติฉันมาละเอียด

แม้เครื่องจับโกหกจะไม่เตือนเขาก็ยังสงสัย แต่สุดท้ายมันก็ไม่สำคัญ

ฉันยิ้ม

“ไม่ชัดเจนพอเหรอ?”

ฉันมองเขาตรงๆ

“…ผมคือคนที่ฆ่าตัวตลก”