บทที่ 425 ผู้ที่หัวเราะ [1]

ความเจ็บปวด

ทันทีที่เซธดูดซับเศษชิ้นส่วนนั้นเข้าไป ความเจ็บก็ถาโถมเข้ามาในทันที

มันแหลมคมและรุนแรงยิ่งกว่าสิ่งใดที่เขาเคยรู้สึกมาก่อน

ชั่วขณะหนึ่ง สมองของเขาว่างเปล่า ความมืดเข้าครอบงำจิตใจ แต่ท่ามกลางความมืดนั้น เขากลับรับรู้ถึงบางอย่าง

เศษเสี้ยวแห่งการรับรู้ของเขา… กำลังกระตุก เต้นแรง และดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง ราวกับกำลังแย่งชิงการควบคุมกลับคืนมาจากแรงภายนอกที่พยายามจะฝังกรงเล็บลงไปในตัวมัน

เขาไม่เข้าใจทั้งหมดว่าเกิดอะไรขึ้น

แต่เขารู้ว่า อย่างน้อย… สิ่งนี้ก็ดีกว่าสิ่งที่กำลังเกิดกับเขาก่อนหน้านี้

ครืน! ครืน!

ห้องสั่นสะเทือนรุนแรงขึ้นอีก

“หยุดนะ…!”

“แกทำอะไรลงไป?!”

เสียงกรีดร้องของพวกลัทธิดังก้องไปทั่วห้อง เต็มไปด้วยความแตกตื่น เสียงหนึ่งดังทับอีกเสียง

เซธจ้องมองหญิงชราตรงหน้า ใบหน้าของเธอซีดเผือด เต็มไปด้วยความตกตะลึง

และถึงอย่างนั้น….

ริมฝีปากของเขากลับยกขึ้น

ก่อนที่…

“ฮะ… ฮะ…”

เสียงหัวเราะเบาๆ จะหลุดออกมา

ตอนแรกมันแผ่วจนแทบไม่ได้ยิน ท่ามกลางเสียงสั่นสะเทือน

แต่ไม่นาน…

“ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ”

เสียงหัวเราะก็ดังขึ้นเรื่อยๆ

ดังพอจะกลบเสียงครืนครั่นทั่วทั้งห้อง ขณะที่ดวงตาของเซธเริ่มมืดดำลง

เศษเสี้ยวแห่งการรับรู้ในจิตใจของเขาเริ่มขยายตัว

ราวกับหัวใจ…

มันเริ่มเต้น

บา… ตุ้บ! บา… ตุ้บ!

ทุกจังหวะการเต้นของเศษเสี้ยว ทำให้สีหน้าของเซธบิดเบี้ยวยิ่งขึ้น ดวงตามืดลึกลงทุกวินาที เสียงหัวเราะที่หลุดออกมาจากปากเขาก็ยิ่งผิดเพี้ยน ไร้จังหวะ

ครืน! ครืน!

ห้องสั่นรุนแรงกว่าเดิม

แต่ครั้งนี้…

ทุกคนรู้ชัดว่าใครคือสาเหตุ

“ฮ่ะฮ่ะฮ่ะฮ่ะฮ่ะฮ่ะ.”

เสียงหัวเราะดังชัดเจนขึ้น แรงกดดันที่มองไม่เห็นแผ่ออกมาจากร่างของเซธ ดวงตาของเขามืดจนแทบกลืนกินแสงทั้งหมด ใบหน้าซีดเผือดอย่างผิดธรรมชาติ และแรงกดดันประหลาดก็เริ่มแผ่ซ่านออกมาจากร่างเขา

ภาพตรงหน้าทำให้พวกลัทธิชะงัก จากความตกใจ… กลายเป็นความสยองขวัญ

ภาพนี้…..

“เขากำลัง… เปลี่ยน!”

“…เขากำลังเปลี่ยน!!”

พวกเขารู้จักกระบวนการนี้ดี

จากการทดลองนับครั้งไม่ถ้วน พวกเขาเข้าใจปรากฏการณ์ที่เรียกว่า “การแปรสภาพ” หรือ การแปรเปลี่ยน

ช่วงเวลาที่เศษเสี้ยวแห่งการรับรู้เข้าสู่ภาวะอิ่มตัวเกินขีดจำกัด เมื่ออิทธิพลของมันมากเกินกว่าที่จิตมนุษย์จะรองรับได้

นับจากจุดนั้น ตัวแบบจะเริ่มเปลี่ยนไปทีละน้อย ทั้งร่างกายและจิตสำนึก บิดเบี้ยวกลายเป็นบางสิ่งที่ไม่อาจเรียกว่ามนุษย์ได้อีก

และนั่นคือช่วงเวลาที่พวกเขาจะกลายเป็นสิ่งผิดปกติ

แน่นอนไม่ใช่ทุกคนที่มีเศษเสี้ยวแห่งการรับรู้จะเกิดการแปรสภาพ มันขึ้นอยู่กับ เศษเสี้ยวในจิตใจของแต่ละคน

ในกรณีที่หายากมาก พวกเขาจะกลายเป็นสิ่งผิดปกติที่ทรงพลัง

แต่ไม่เคยถึงขั้นน่ากังวล

จนกระทั่งวันนี้…

วันนี้ D-16 ภาชนะที่สมบูรณ์แบบเริ่มแปรสภาพ

แรงกดดันจากร่างของมันแผ่ปกคลุมทั้งห้อง บีบอัดทุกคนจนแทบหายใจไม่ออก พวกเขาทำได้เพียงยืนดูด้วยความหวาดผวา ขณะที่ร่างของมันเริ่มเปลี่ยน สีหน้าซีดลง ดวงตามืดลึก

“ฮะ… ฮะ… ฮะ…”

แต่สิ่งที่ทำให้พวกเขาขนลุกไปทั้งร่างคือเสียงหัวเราะ

ตั้งแต่วินาทีที่เสียงนั้นดังขึ้น ทุกคนรู้สึกว่ามีบางอย่างถูกกวนในจิตใจ

มันทำให้ร่างกายชาด้าน ทำให้ความคิดที่จะหยุดยั้งการแปรสภาพ… หยุดชะงักโดยสิ้นเชิง

ความทรงจำเก่าๆ เริ่มผุดขึ้นมา

ความทรงจำที่พวกเขาลืมเลือนไปนานแล้ว

“ฮ่า… ฮ่า…”

ลมหายใจขาดห้วง

ใบหน้าซีดเผือด

ครืน! ครืน!

ห้องสั่นสะเทือนรุนแรงยิ่งขึ้น สิ่งมีชีวิตที่ซ่อนอยู่ในห้องพยายามแย่งชิงการควบคุม เศษเสี้ยวของเซธ

แต่ก็สายเกินไปแล้ว

“ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ! ฮ่ะ! ฮ่ะะะะ…!”

เซธสูญเสียการควบคุมร่างกายไปโดยสิ้นเชิง

สิ่งเดียวที่เขาทำได้คือหัวเราะ

แต่ท่ามกลางเสียงหัวเราะนั้น ร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา มันยืนตัวตรง การมีอยู่ของมันกดทับทุกคนในห้อง รอยเย็บบนใบหน้าเริ่มตึงขยาย ดวงตาจับจ้องไปที่เซธ

ไม่มีลัทธิคนใดขยับได้

ภายใต้แรงกดดันของร่างนั้น พวกเขาไม่อาจขยับแม้แต่นิดเดียว

‘A… ไม่… เกือบจะ S…’

พวกเขาสัมผัสได้ถึงน้ำหนักที่แท้จริงของสิ่งที่ยืนอยู่ต่อหน้าเซธ

และถึงอย่างนั้น….

‘มัน… กำลังถูกกลบ’

แรงกดดันจากร่างของเซธมากกว่า

น่ากลัวกว่า

และ… ชั่วร้ายยิ่งกว่า

“…นี่มันเกินกว่าที่ฉันคาดไว้มาก”

ความหนาวเย็นไหลผ่านร่างของมัน ขณะจ้องมองเซธไม่วางตา

ตั้งแต่วินาทีที่เซธเริ่มแปรสภาพ วาทยกรก็รู้สึกได้ว่าพลังเก่าของตนกลับมา

ไม่… มันกำลังไต่ระดับขึ้นอย่างต่อเนื่อง

จาก ‘A’ ไปสู่ ‘S’

วาทยกรสัมผัสได้ว่าร่างกายของตนกำลังแตะต้องขอบเขตที่ไม่เคยไปถึงมาก่อน

เช่นเดียวกับ มิเรลล์ มิสเตอร์จิงเกิลส์และรีล์มวอล์คเกอร์ ที่ปรากฏตัวขึ้นข้าง วาทยกร

ครืน! ครืน!

แต่ถึงอย่างนั้นการมีอยู่รวมกันของพวกเขา ก็ยังไม่อาจเทียบกับของเซธได้

ในวินาทีนั้นเขากำลังกลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่แตกต่างโดยสิ้นเชิง

สิ่งที่แข็งแกร่งพอจะทำให้วาทยกรต้องสั่นสะท้าน

ไม่มีใครรู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ในไม่ช้า เซธก็เริ่มหยุดหัวเราะ สีหน้าค่อยๆ สงบลง และแรงสั่นสะเทือนทั่วห้องก็เริ่มหยุด

ชั่วขณะหนึ่งทุกอย่างเงียบสนิท สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่เซธ

พวกลัทธิ วาทยกร มิเรลล์ มิสเตอร์จิงเกิลส์ รีล์มวอล์คเกอร์ แม้แต่กรอบภาพบนผนัง

ทุกสายตา… อยู่ที่เขา

และท่ามกลางความเงียบนั้น วาทยกรค่อยๆ ก้าวออกมา หยิบหน้ากากเปล่าขึ้นมา

“…นี่”

เขาคุกเข่าลง

ตุบ!

รีล์มวอล์คเกอร์ ทำตาม

ตุบ!

มิสเตอร์จิงเกิลส์  ตามมา

ตุบ

มิเรลล์ คุกเข่าลงเช่นกัน

สิ่งผิดปกติทั้งหมดก้มหัวพร้อมกัน ขณะที่เซธเอื้อมมือไปรับหน้ากากจากมือของ วาทยกร และค่อยๆ นำมันมาปิดใบหน้า

ทันทีที่หน้ากากแนบกับใบหน้า

มันก็ดิ้นเปลี่ยนรูปร่างกลายเป็นตัวตลกแล้วก็เปลี่ยนอีก

ตัวตลก?

ราชา?

ฮาร์เลควิน?

หน้ากากเปลี่ยนไปเรื่อยๆ ใบหน้าหลากหลายผุดขึ้นสลับกัน

แต่ไม่มีใบหน้าใดคงอยู่

สิ่งเดียวที่ยังคงเดิมคือดวงตาคู่ออบซิเดียนที่จ้องมองอยู่ใต้หน้ากาก

มันกะพริบช้าๆ แล้วหันไปทางหญิงลัทธิ

เธอยืนนิ่ง ดวงตาเบิกกว้าง ใบหน้าชราสะท้อนแสงเทียนที่สั่นไหว

“…..”

“…..”

ไม่มีใครพูดอะไร

แต่แล้ว…

กร๊อบ! แครก!

ศีรษะของเธอเริ่มบิดงอ รอยยิ้มขนาดใหญ่ค่อยๆ แผ่บนใบหน้าและเสียงหนึ่งก็ดังออกมาจากปากของเธอ

“…คาดไม่ถึงจริงๆ”

บรรยากาศรอบตัวหยุดนิ่งราวกับความตาย

“คาดไม่ถึง… อย่างยิ่ง”

ติ๊ง!

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นตรงหน้าสายตาของเซธ

[ภารกิจต่อเนื่องถูกเปิดใช้งาน!]

• รางวัล: สิ้นสุดช่วงทดลอง

• เป้าหมาย: หลบหนี!

• สถานที่: ไม่ระบุ

คำอธิบาย: เศษเสี้ยวแห่งการรับรู้ กำลังไม่เสถียร! พลังที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนกำลังปั่นป่วนอยู่ในจิตใจของคุณ ขณะเดียวกัน ร่างกายของคุณก็กำลังเปลี่ยนแปลง ความเสียหายเริ่มไม่อาจย้อนกลับได้! ดันแทเลียนรับรู้ถึงคุณแล้ว และจะเข้ายึดร่างของคุณในไม่ช้า! หลบหนีให้ได้ก่อนจะสายเกินไป!

เวลาจำกัด: 1 ชั่วโมง

ไม่มีใครรู้ว่าเขาใส่ใจกับภารกิจนั้นหรือไม่

เขาเพียงเหลือบมองมันครู่เดียว ก่อนจะหันความสนใจกลับไปที่หญิงคนนั้น

และในขณะเดียวกัน…รอยยิ้มของเธอก็กว้างขึ้น ใบหน้าชรายิ่งเหี่ยวย่นลงอีก

ในวินาทีนั้นเอง…เวลาราวกับหยุดลง