บทที่ 410 ภารกิจลัทธิ [2]

โซน 9

พื้นที่ชายขอบของเมือง เขตอุตสาหกรรมเต็มไปด้วยโรงงานร้างกับโกดังที่ไม่มีใครดูแล

ควันดำหนาทึบพวยพุ่งขึ้นสู่ฟ้า ปกคลุมถนนผุพังด้วยเงาหม่นตลอดแนวทางเดิน

‘ใกล้ถึงแล้วล่ะ’

ฉันก้มมองเข็มทิศในมือ เข็มชี้ไปทางทิศตะวันออก ฉันก้าวตามมันไปเรื่อย ๆ

กระเป๋าเป้ใบใหญ่ถ่วงไหล่จนตึง แต่น้ำหนักนั้นแค่รู้สึก..ไม่ได้สร้างปัญหา

ฉันควักโทรศัพท์ขึ้นมาดู

“ยังไม่ตอบอีกเหรอ”

ตั้งแต่เจอกระดาษโน้ตในคอกของเขา ฉันก็โทรหาคนคนนั้น ไคล์ไปกว่าสิบครั้ง พยายามหาคำตอบจากสิ่งที่เขาเขียนไว้... แต่ก็ไม่มีการตอบกลับ

เขาคงจะยุ่งจริง ๆ แต่ตอนนี้...ฉันต้องการคำตอบของเขามากกว่าครั้งไหนๆ

ตัวเลขนั่น...มันมีความหมายกับฉันมากกว่าที่ใครจะจินตนาการได้

‘...รออีกสักหน่อยก็แล้วกัน’

ฉันเดินต่อไปบนทางเท้า บริเวณนี้ของเมืองดูเลวร้ายกว่าทุกที่ที่เคยผ่านมา

กำแพงที่ถูกพ่นกราฟิตี้ บ้านทรุดโทรมที่เหมือนจะล้มทุกเมื่อ ขยะกองอยู่ตามตรอกซอกซอย

ไกลออกไป...ตึกโรงงานโผล่ให้เห็นภายใต้หมอกควันหนาเตอะ

‘ที่นี่มัน...เลวร้ายชะมัด’

ฉันไม่อยากอยู่นานกว่าที่จำเป็นและโชคดีที่ไม่นาน เข็มทิศในมือก็เริ่มหมุนผิดปกติ

นั่นคือสัญญาณว่าฉันมาถึงแล้ว

ฉันเงยหน้ามอง

เบื้องหน้าคือกำแพงอิฐสูงท่วมหัว ตรงประตูทางเข้ามีป้ายสนิมเขรอะติดไว้ว่า...

[มิลล์วอลล์ สตีล โปรดักชัน]

โรงงานที่อยู่ถัดไปด้านในก็ไม่ต่างกัน ถูกทิ้งร้างมานาน หน้าต่างแตกละเอียด อิฐพังจนเห็นช่องโหว่ วัชพืชเลื้อยขึ้นจากรอยร้าวบนพื้น กราฟิตี้เลอะเทอะเต็มผนังซีดจาง...เป็นภาพที่คุ้นตาของพื้นที่แบบนี้

ฉันไม่ได้รีบร้อนจะเข้าไปกลับกันฉันนั่งลงบนพื้นข้าง ๆ ประตู วางกระเป้ลงเบา ๆ

“เจมี่น่าจะมาอีกประมาณสิบกว่านาที”

ฉันตั้งใจมาถึงก่อนเวลานิดหน่อย เพราะยังมีบางอย่างต้องจัดการก่อนเริ่มไลฟ์

อย่างเช่น….

“ช่วยเช็กทีว่ามีกล้องวงจรปิดติดอยู่แถวนี้ไหม ไม่ต้องปิดก็ได้ แค่ระบุตำแหน่งกับดูว่ากล้องพวกนั้นเชื่อมกับระบบอะไรหรือเปล่า”

หน้าจอมือถือฉันสั่นไหวเบา ๆ ก่อนที่ตัวตลกจะปรากฏขึ้นมา เพียงไม่กี่วินาทีมันก็หายไปจากหน้าจอ

‘จะปิดกล้องหรือไม่ก็ไม่สำคัญ เพราะยังไงฉันก็กำลังจะไลฟ์สดทุกอย่างอยู่ดี พวกมันจะต้องรู้แน่นอนว่าฉันอยู่ที่นี่’

แต่จนถึงตอนนี้ ฉันยังไม่เปิดเผยสถานที่ของไลฟ์

ถ้าฉันทำตอนที่พวกมันไม่ทันตั้งตัว ก็จะเป็นโอกาสดีในการสังเกตพวกมันซ่อนอยู่ตรงไหนของโรงงาน

‘...หวังว่าจะได้ผลนะ’

ฉันเปิดแอคเคานต์ขึ้นมาดู

[เซ็ธ ธอร์น ]

โพสต์: 5 | ผู้ติดตาม: 151,000 | กำลังติดตาม: 0

ถึงยอดฟอลจะไม่มากเท่าโซอี้ แต่ก็ไม่น้อยเลยทีเดียว

ฉันเช็กโพสต์ล่าสุด

[จะมีสตรีมเร็ว ๆ นี้]

เป็นแค่แบล็คกราวน์สีดำกับข้อความธรรมดา แต่ผลตอบรับไม่ธรรมดาเลย

ถูกใจ: 72K | แชร์: 13.4K | ความคิดเห็น: 9.8K

สิ่งที่น่าสนใจที่สุดคือ...คอมเมนต์

‘ว้าววววว! ไลฟ์เหรอ? รอดูเลย!’

‘ในที่สุดนายก็จะออกมาพูดแล้วสินะ ฉันขอโทษที่เคยสงสัยนาย’

‘ฉันก็ทำงานบริษัทนรกเหมือนกัน นายมีแรงสนับสนุนจากฉันแน่นอน’

‘ฉันจะเข้าไปดูแน่ ๆ’

‘หวังว่าจะมีด่าแรง ๆ แบบรอบก่อนอีกนะ ฮ่า ๆ’

มีหลายคอมเมนต์ที่ให้กำลังใจ พูดถึงเหตุการณ์ไนท์แมร์ ฟอร์จ สตูดิโอส์และบอกว่าจะเข้ามาดูไลฟ์เพื่อฟังความจริงจากปากฉัน

แน่นอน...ก็มีพวกขี้สงสัยอยู่ด้วย

บางคนเริ่มสร้างทฤษฎีสมคบคิด แต่ส่วนใหญ่ก็โดนกลบโดยเสียงสนับสนุน

ฉันเลื่อนดูคอมเมนต์จนเจอคอมเมนต์หนึ่ง และกดถูกใจ

‘...พวกนายคิดยังไงกับความเป็นไปได้ที่คนที่ทำให้เกมมันเละคือเขาเองล่ะ? เขาก็ทำงานกับกิลด์นี่ แถมยังมีปัญหากับสตูดิโออีก ฉันไม่ได้กล่าวหานะ แต่...ทุกคนน่าจะคิดต่อเองได้ล่ะมั้ง’

‘แค่นี้ก็น่าจะพอ’

และแน่นอน...ไม่กี่วินาทีหลังจากนั้น คอมเมนต์ก็ตามมาเป็นพรวน

‘เฮ้ย เขากดไลก์โพสต์นี้ว่ะ!?’

‘ต้องจริงแน่ ๆ!’

‘เขาเป็นคนอยู่เบื้องหลังทั้งหมดเหรอ!? บ้าเอ๊ย!’

‘ใจเย็น อาจจะแค่กดผิด อย่าพึ่งด่วนสรุป’

แค่ไลค์เดียว...ก็ จุดไฟ แห่งความโกลาหลขึ้นมาได้

กระทู้ในฟอรั่มเริ่มผุดขึ้น

[ทฤษฎีสมคบคิดเบื้องหลัง คืนสยอง! มีคนบงการเบื้องหลัง?]

[ความจริงที่แท้จริงในคืนหายนะ]

ฉันจ้องหน้าจอแล้วอดยิ้มออกมาไม่ได้

‘แบบนี้แหละ...ที่ฉันต้องการ’

การที่แค่การกระทำเดียวของฉัน จะกลายเป็นต้นเพลิงความวุ่นวายขนาดนี้

...มันรู้สึกดีชะมัด

ตึ๊งงง! ตึ๊งงง!

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในที่สุด

ฉันรับสายและได้ยินเสียงเจมี่จากอีกฝั่ง

‘ฉันใกล้ถึงแล้ว นายอยู่ตรงไหนนะ?’

“ฉันถึงแล้ว”

‘ไวชะมัด?’

“รถบัสมาเร็ว”

‘โอเค งั้นฉันจะรีบตามไป!’

ติ๊ด! สายถูกตัด

ยังไม่ถึงนาทีเลย เจมี่ก็โผล่มาให้เห็นลิบ ๆ

“เฮ้!”

เขาโบกมือให้ ฉันมองเห็นผมสีน้ำตาลยุ่ง ๆ กับกระเป๋าใบโตที่แทบจะกดไหล่เขาให้ติดพื้น

“แฮ่ก... แฮ่ก... เหมือนวิ่งมาทั้งทางเลยแฮะ”

เขาทิ้งกระเป๋าลงพื้นแล้วนั่งฟุบหอบ ฉันเหลือบมองข้างหลังเขา เห็นโลหะบางชิ้นโผล่พ้นกระเป๋าออกมา

ฉันเลยเบือนหน้าหนีไปพิงกำแพงแทน

โทรศัพท์ในมือสั่นอีกครั้ง ตัวตลกปรากฏขึ้นมาชั่วครู่

ฉันกดปิดหน้าจอทันที

“นี่แหละ ผลจากการหอบของมาเอง”

“ก็... ฮ่า... เพื่อไลฟ์ทั้งนั้นแหละ”

เจมี่ตอบพลางหอบ เขาเริ่มแกะอุปกรณ์จากกระเป๋า ความคล่องแคล่วในมือบ่งบอกว่าเคยทำมาไม่ต่ำกว่าร้อยครั้ง

ตอนที่เขาเริ่มเซ็ตอัปสายตาก็หันมามองฉัน สีหน้าดู...เหมือนอยากพูดอะไรบางอย่าง

“ฉันเห็นนะ...ที่นายไปกดไลค์โพสต์แบบนั้น นายบ้าไปแล้วจริง ๆ”

“เพิ่งรู้เหรอ?”

“อืม... นายมันไม่ปกติตั้งแต่แรกแล้ว ฉันควรรู้ตั้งแต่ตอนนั้น...ตั้งแต่เรื่องเมื่อหลายเดือนก่อน... ทำไมฉันถึงลืมได้นะ?”

เขาส่ายหน้าแล้วกลับไปตั้งอุปกรณ์ต่อ

ฉันมองเขาอยู่สักพัก กำลังจะช่วย

แต่...

ติ๊ง!

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นจากมือถือ

ฉันก้มดู และชะงักไปชั่วครู่

จากนั้น... รอยยิ้มก็ผุดขึ้นบนใบหน้าโดยไม่รู้ตัว

[มีเงินโอนเข้าบัญชีของคุณ: 1,081,941 ดอลลาร์]

‘ในที่สุดก็มาเสียที’