บทที่ 390 การเปิดตัว [2]

คลิก! คลิก!

เสียงแป้นพิมพ์ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ก้องอยู่ในห้อง แม้ว่าเซธจะจากไปแล้วก็ตาม

ท่านประธานยังคงนั่งอยู่หลังโต๊ะ ดวงตาว่างเปล่า ไร้ชีวิต

สภาพนั้นดำเนินต่อไปอีกหลายนาที ก่อนที่เขาจะค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออก แล้วส่ายศีรษะเบา ๆ

"หืม?"

เขากะพริบตาสองสามครั้ง ปรับสายตาให้ชินกับแสงจ้าของมอนิเตอร์ตรงหน้า

"เกิดอะไรขึ้นนะ?"

เขายกมือกุมศีรษะ

"...อึก"

หัวเขาเต้นตุบ ๆ ขณะพยายามรื้อฟื้นความทรงจำ ภาพในหัวเลือนราง สลับชัดสลับหาย จนในที่สุด ความทรงจำหนึ่งก็ลอยขึ้นมาอย่างแผ่วเบา

"อ้อ… ใช่สิ เรากำลังจะปล่อยเกมใหม่ เซธส่งโปรแกรมมาให้ แล้วด้วยความเมตตาของฉันเอง ฉันก็สั่งให้ด็อกถอนการบล็อกออก ใช่… แบบนั้นแหละ"

แป๊ะ!

เขาดีดนิ้ว ราวกับนึกออกทุกอย่างในที่สุด

"ใช่แล้ว เป็นแบบนั้น"

เขาหัวเราะเบา ๆ

"...สมกับที่คิดไว้จริง ๆ ใจอ่อนจนวินาทีสุดท้าย ยอมตามข้อเรียกร้องของฉันแทบไม่มีแรงต้าน" มุมปากเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง เอนหลังพิงเก้าอี้อย่างสบายใจ "ตอนนี้ฉันได้โปรแกรมมาแล้ว ก็เหลือแค่เวลาเท่านั้น ก่อนที่เราจะไต่ขึ้นสู่อันดับโลก"

ทันทีที่สตูดิโอใดติดอันดับโลก นั่นหมายถึงการก้าวขึ้นสู่เวทีโลก ไม่ใช่แค่ชื่อเสียงในพื้นที่อีกต่อไป แต่นั่นคือหมุดหมายสูงสุด ความฝันของนักพัฒนาทุกคน และสำหรับธีโอดอร์ ความฝันนั้นก็ไม่ต่างกัน

"หึ หึ"

เขาเคาะนิ้วลงบนโต๊ะ เอนหลังลึกลงไปอีก

‘รอดูผลของอัปเดตที่จะมาถึงเถอะ เกมของเราจะก้าวไปอีกขั้นแน่นอน’

"อ้อ จริงสิ"

นึกอะไรขึ้นได้ ท่านประธานก็หัวเราะอย่างขบขัน

"...เกมของหมอนั่นก็กำลังจะออกเหมือนกันใช่ไหม? หึ ๆ ถึงฉันจะสัญญาว่าจะไม่แทรกแซงอีก แต่ฉันก็ไม่คิดจะเลื่อนวันปล่อยอัปเดตของเราอยู่ดี กลัวว่าแม้จะยอมแพ้ไปแล้ว สุดท้ายแกก็ยังโดนกลบฝังอยู่ดี"

ท่านประธานส่ายหัว พร้อมดีดลิ้นอย่างสมเพช

"น่าจะยอมตั้งแต่แรก จะได้ไม่ต้องเจออะไรแบบนี้"

—

"หัวหน้า!"

"หัวหน้ากลับมาแล้ว!"

"ไปไหนมาครับ? ผมติดต่อยังไงก็ไม่ติด!"

ทันทีที่ฉันกลับมาถึงสตูดิโอ ก็เจอกระแสความโกลาหลถาโถมเข้ามา สมาชิกในทีมกรูเข้าหา ใบหน้าซีดเผือด เสียงทับซ้อนกันทั้งความสับสนและความกังวล ฉันยกมือขึ้นเล็กน้อย เป็นสัญญาณให้พวกเขาสงบ

"ใจเย็น ไม่มีอะไรเกิดขึ้น" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงมั่นคง มองไปรอบ ๆ "ฉันแค่ออกไปตั้งหลัก แล้วจัดการปัญหานิดหน่อย ฉันตกลงบางอย่างได้แล้ว ทุกอย่างเรียบร้อย"

"ตกลงอะไร? กับใคร?"

ความงุนงงของพวกเขาเป็นเรื่องปกติ

ไม่มีใครรู้รายละเอียดทั้งหมดเกี่ยวกับปัญหาระหว่างฉันกับ ไนท์แมร์ ฟอร์จ สตูดิโอส์ พวกเขารู้แค่คร่าว ๆ ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง แต่ไม่เข้าใจว่ามันลึกแค่ไหน หรือความจริงแล้วใครเป็นต้นตอของปัญหานี้

และสำหรับฉัน การอธิบายทั้งหมดมันก็ยุ่งยากเกินไป

ฉันเลยสรุปสั้น ๆ

"...ไนท์แมร์ ฟอร์จ สตูดิโอส์ คือบริษัทเก่าของฉัน พวกนายก็น่าจะรู้กันอยู่ ความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับท่านประธานไม่ค่อยดีนัก เขาใช้เส้นสายบล็อกการเปิดตัวเกม แต่ฉันจัดการหยุดเขาได้แล้ว"

ฉันบอกแค่นั้น แม้ทั้งสามคนจะดูอยากรู้มากกว่านี้ แต่ฉันไม่พูดต่อ แค่ชี้ไปที่แล็ปท็อป

"ลองเช็กดูว่าปล่อยเกมได้ไหม น่าจะเรียบร้อยแล้ว"

"อ๊ะ ได้ครับ!"

ทั้งสามรีบกลับไปที่คอมพิวเตอร์ทันที

ฉันมองพวกเขาลงมือทำงาน ก่อนจะเดินไปนั่งที่เก้าอี้ของตัวเอง

‘ปัญหาหนึ่งผ่านไปแล้ว’

พูดตามตรง… ฉันเหนื่อยมาก

ฉันถูหน้าผาก สูดลมหายใจช้า ๆ พยายามประคองสติ

ผลข้างเคียงจากสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้เริ่มเบาบางลง แต่ความเจ็บปวดบางอย่างยังคงอยู่ หัวฉันเบาโหวง และมีความหนักอึ้งแปลก ๆ กดอยู่ที่หน้าอก

‘เยี่ยมเลย… ดูเหมือนฉันจะใช้โหนดเกินไปหน่อย โชคดีที่ไม่มีรอยแตก’

การเข้าไปยังอีกโลกหนึ่งสร้างภาระให้โหนดไม่น้อย

แต่โชคดีที่ฉันอยู่ระดับขั้นที่สามเรื่องนี้ยังพอรับมือได้

‘ท่านประธานก็จัดการเรียบร้อยแล้ว น่าจะไม่มีผลกระทบตามมา’

เขาคงไม่จำอะไรได้เลยเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้น ฉันเขียนความทรงจำเขาใหม่ ให้คิดว่าเขาเป็นคนสั่งให้ด็อกถอนบล็อกเอง และในขณะเดียวกัน ก็เชื่อว่าฉันยอมทำตามข้อเรียกร้องของเขา

ทำแบบนี้ เพื่อไม่ให้เขาสงสัยว่ามีอะไรผิดปกติ

แม้ฉันจะไม่กลัวสำนักใหญ่แต่เลี่ยงปัญหาได้ก็ย่อมดีกว่า

"เสร็จแล้ว!"

เสียงหนึ่งดึงฉันออกจากความคิด

ฉันหันไป เห็นโนอาห์จ้องหน้าจอด้วยสีหน้าตื่นเต้น

"เกมออกแล้ว! เป็นทางการแล้ว! ขึ้นหน้าเพจแล้ว!"

"ใช่!!"

"เฮ้ยยย!"

ทุกคนเฮกันลั่น ยกมือขึ้นกลางอากาศ

ฉันเผลอยิ้มออกมา… แค่เสี้ยววินาทีเดียว เพราะฉันรู้ดีว่าเรื่องมันยังไม่จบ ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดฟอรัม และทันทีที่หน้าจอโหลดเสร็จ ข้อความก็ถาโถมเข้ามาเป็นคลื่น

‘ในที่สุดเขาก็ปล่อยเกมแล้ว!’

‘@ซามูไร71 เกมออกแล้ว! ไปเล่นสิ!’

‘ควรซื้อดีไหมนะ… เริ่มลังเลแล้ว’

‘เขาปล่อยเกมแล้ว! @ซามูไร71 ไปสั่งสอนมันหน่อย! เล่นเลย! เล่นเลย!’

‘เล่นเกมมันหน่อย @ซามูไร71’

สิ่งแรกที่สะดุดตาคือการแท็กไปหาคนคนเดียวซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ฉันขมวดคิ้ว

‘อ้อ… ยังมีไอ้นี่อีก ตัวปัญหาที่กวนใจฉันมาพักใหญ่’

ฉันกดเข้าไปดูหน้าเขา และในจังหวะนั้นเอง เขาก็โพสต์ประกาศ

[ซามูไร71]: ฮ่า ๆ ในที่สุดเกมก็ออกแล้ว รอวันนี้มานานจนเกือบคิดว่าจะไม่ได้เห็นซะแล้ว แต่ก็ดีใจนะที่มันมาเสียที งั้นก็เหมือนที่สัญญาไว้ ฉันจะเล่นมันคืนนี้ @เซธ ธอร์น เตรียมเปลี่ยนอาชีพไว้ได้เลย

"หา?"

ฉันชะงักไปชั่วครู่ เมื่อเห็นเขาแท็กฉันตรง ๆ

ไม่คิดว่าเขาจะปั่นต่อขนาดนี้

ไม่ถึงวินาที คอมเมนต์ในหน้าฉันก็ถูกถล่มโดยแฟนคลับของเขา คำด่าทอไหลมาไม่หยุด บอกให้ฉันเลิกทำเกม ไปหางานอื่นทำ จำนวนมันมากจนฉันพูดไม่ออกไปพักหนึ่ง

สุดท้าย ฉันก็ส่ายหัว

"ใครจะไปหลงกลยั่วยุถูก ๆ แบบนั้นกัน"

ฉันเก็บโทรศัพท์ลง พลางส่ายหัวอีกครั้ง

"...ฉันไม่ใช่คนอ่อนขนาดนั้น"

[เซธ ธอร์น]: ถ้างั้นฉันขอเดิมพันให้ใหญ่กว่านั้น ถ้าเกมของฉันไม่ทำให้นายสะดุ้งด้วยความกลัว ฉันจะเลิกทำเกมไปเลย