บทที่ 380 สตรีมป่วนโลก [2]

ฉันผิดจริง…ในสายตาของสาธารณชน

คำอย่าง ‘ฉันไม่ได้ทำ’

‘ฉันโดนใส่ร้าย’ ...ไม่ช่วยอะไรเลยตอนนี้ มันจะมีแต่ทำให้คนยิ่งถล่มหนักขึ้นเท่านั้น

ในสถานการณ์แบบนี้ สิ่งที่ดีที่สุดที่ทำได้ คือ...ยอมรับผิดอย่างน้อยก็ในระดับหนึ่ง

"ผมยอมรับครับ ว่าขโมยของจาก ไนท์แมร์ ฟอร์จ สตูดิโอส์"

ไม่ถึงสามวินาทีหลังจากฉันพูดออกไป แชทในไลฟ์ก็ปะทุขึ้นเหมือนนรกแตก

ข้อความวิ่งเร็วขนาดที่ฉันอ่านแทบไม่ทัน

‘เดี๋ยวสิ เซธ... นายทำบ้าอะไรอยู่!?’

เสียงของเจมี่ตะโกนแทรกเข้ามาในหูผ่านหูฟังไร้สาย เรามีระบบสื่อสารแยกไว้ใช้ควบคุมสตรีมอยู่แล้ว ก็แน่ล่ะ... คนดูระดับนี้ ถ้าไม่มีคนจัดการ มันจะกลายเป็นฝันร้ายแน่นอน

‘แชทแทบไหม้! คนที่ฉันจ้างมาก็จัดการไม่ทันแล้ว! ฉันคัดกรองคอมเมนต์แทบไม่ไหว! นายต้องช่วยสงบสถานการณ์ แ..แม่งเอ๊ย! ดูยอดคนดูสิ! เหี้ยล่ะ!’

ฉันหันไปมองตามที่เจมี่บอก

ทันใดนั้น... ใบหน้าฉันแทบแข็งคาจอ

[●ถ่ายทอดสด]

ยอดผู้ชม 78,291

ยอดคนดูยังคงพุ่งไม่หยุด

‘นี่มันบ้าชัดๆ! ตัวเลขขนาดนี้แม่งโคตรบ้า! ยังไม่ถึงระดับท็อปของเกาะกลาง แต่ก็ใกล้แล้วนะ! เชี้ยจริง!’

เสียงกรีดร้องของเจมี่ยังดังระงมในหู ขณะที่ฉันจ้องตัวเลขที่เด้งขึ้นเรื่อยๆ

ถ้ายังไหลแบบนี้... อีกไม่นานยอดจะทะลุหลักแสน

‘แปลว่าที่ฉันพูดเมื่อกี้...ได้ผล’

ฉันต้องการดึงความสนใจทั้งหมดมาที่ตัวเอง แต่ไม่คิดเลยว่าจะ แรงขนาดนี้

‘ใจเย็นไว้ ยังไม่จบ... ยังไม่ได้เข้าเรื่องหลักด้วยซ้ำ’

"ดูเหมือนทุกคนจะโกรธฉันมากเลยนะครับ"

ฉันเหลือบมองแชท เต็มไปด้วยคำด่า สารพัดจะจินตนาการ

ฉันไหวไหล่

"...ก็เข้าใจนะครับ การขโมยน่ะมันไม่ใช่เรื่องดีเลย"

ฉันส่ายหน้า ถอนหายใจเบาๆ แชทยิ่งปั่นป่วนเข้าไปอีก บางคนถึงกับพูดถึง ‘แจ้งตำรวจ’ ด้วยซ้ำ

ไร้สาระจริงๆ...

แต่ก็ไม่แปลก ฉันไม่แปลกใจเลยถ้ามีใครสักคนโทรหาตำรวจจริงๆ

‘เอาล่ะ... พอเล่นพอหอมปากหอมคอแล้ว’

ฉันเปิดลิ้นชัก หยิบ ปากกาธรรมดา แท่งหนึ่งขึ้นมา ยกขึ้นให้กล้องเห็น

"ดูนี่สิครับ"

ฉันยกปากกาขึ้นตรงหน้า

"ดูฝาปากกาที่โดนแทะจนเป็นรอยนั่นสิ... ดูตัวแท่งพลาสติกใสๆ นี่สิ ไม่เจ๋งเหรอครับ?"

ฉันถอนหายใจอีกครั้ง

"...ฉันอดใจไม่ไหวจริงๆ ก็เลย... ขโมยมันมา"

แชทที่เคลื่อนเร็วเหมือนจรวดเมื่อครู่ จู่ๆ ก็เงียบสนิท

เงียบ... จนสัมผัสได้ถึง ‘ความงงงวย’ ของคนดู

ริมฝีปากฉันยกยิ้มนิดๆ

"อะไรล่ะ? อย่าบอกนะว่า... พวกนายคิดว่าฉันพูดถึง โปรแกรม ที่สตูดิโอกล่าวหาฉัน?"

ฉันหัวเราะ

"โง่กว่าที่ฉันคิดไว้อีกนะเนี่ย พวกนายแม่งเชื่อข่าวในเน็ตเหมือนแกะหลงฝูง ปกป้องบริษัทเงินล้านแทนอินดี้เดฟโนเนมเนี่ยนะ? น่าสมเพช"

‘ไอ้ขี้แพ้ อ่อนแอ ชอบยอมคน’ ใช่ไหม?

เอาให้เห็นเลยว่า ‘ฉันเป็นขี้ยอม’ รึเปล่า

"มันคงฟินมากเลยสิ ที่ได้ดูดไข่บริษัทใหญ่ๆ กันแบบนี้ ฉันยังอิจฉาเลยนะที่พวกนายซื่อสัตย์กับพวกเขาขนาดนั้น แต่เอาเถอะ... อย่ามาเปรียบเกมของฉันกับขยะหากินคนจนพวกนั้นเลย เกมฉันคนละระดับ”

‘เกมแกมันห่วยแตกต่างหาก!’

‘นี่แหละธาตุแท้ไอ้บ้านี่!’

‘แกมันเลว!’

คำด่าท่วมแชท ฉันโดนถล่มเละ แต่ฉันไม่สน

"คิดซะบ้างสิ ไอ้พวกสมองหมา ถ้าฉันขโมยจริง พวกเขาฟ้องฉันไปนานแล้ว

ที่ยังไม่ทำก็เพราะ ไม่มีหลักฐานอะไรเลย แถมเกมของฉันออกก่อนพวกเขาด้วยซ้ำ"

[ซามูไร71] แล้วไงถ้าเกมนายออกก่อน?

เกม VR พัฒนาใช้เวลานาน แค่เกมของนายออกก่อนนิดเดียว ก็พิสูจน์ได้แล้วว่านายแอบขโมยไอเดียไป พวกเขาคงใช้เวลาสร้างเกมนั้นเป็นปีแน่ๆ

ในหมู่แชทโต้กลับ มีข้อความหนึ่งที่ดูเด่นกว่าคนอื่น มาจากบัญชีที่ได้รับการยืนยันตัวตน

ฉันไม่รู้ว่าเป็นใคร แต่ดูท่าว่าคนจะเชื่อเขาเยอะ

ฉันจ้องคอมเมนต์ แล้วแค่นหัวเราะ

"โคตรไร้เดียงสา เกม VR ไม่ได้ใช้เวลานานขนาดนั้น ฉันจะทำให้ดูเลยใน สามเดือนแล้วจะดีกว่าเกมขยะที่พวกนายเสียเวลาไปเล่นอยู่ตอนนี้แน่นอน"

‘เพ้อเจ้อ’

‘ฮ่าๆ ไอ้นี่บ้าไปแล้วแน่ๆ’

คอมเมนต์วิ่งเร็วยิ่งกว่าก่อนหน้าอีก ฉันตามอ่านไม่ทันแล้ว

แล้ว...

[ซามูไร71]  ฉันเป็นสตรีมเมอร์มานาน เล่นเกมมามากกว่าที่นายเคยนับ และฉันพูดได้เต็มปากว่าเกมของไนท์แมร์ ฟอร์จ คือเกมสยองขวัญที่ดีที่สุดเกมหนึ่ง ฉันเคยได้ยินชื่อเกมนายบ้าง แต่ไม่เคยเล่น จากที่ดู... ขยะทั้งนั้น ถ้านายคิดว่าตัวเองจะสู้บริษัทใหญ่ได้ ในเวลาแค่สามเดือน แถมไม่มีเครื่องมือที่ขโมยมา คนที่โง่จริงๆ ก็คือนายเอง

เสียงสนับสนุนจากแชทเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

‘บอกมันไปเลยพี่ซามู!’

‘หมอนี่ไม่รู้เหรอว่า ซามูไร71 คือสตรีมเมอร์อันดับหนึ่งของเกาะ?’

‘โง่จัด’

งั้นไอ้นี่แหละคือสตรีมเมอร์อันดับหนึ่งของเกาะ? ฉันเริ่มเข้าใจอะไรหลายอย่างมากขึ้น

แต่ที่ทำให้ฉันเดือดจริงๆ คือคำที่เขาใช้

"เกมของฉันเป็นขยะ?"

ฉันสูดลมหายใจลึก พยายามสงบสติ

‘อย่าไปลดตัวลงไปเท่ามัน... อย่าไป..เชี้ย แม่ง!’

"สตรีมเมอร์ดังใช่ไหม?"

ฉันยิ้มเย็น เปิดโปรไฟล์มันดู เห็นหน้ามันโผล่บนสตรีม ผมยาวมัดหางม้า หน้าตาผอมซีด ใส่แว่นหนาถือไมค์จ่อปาก

ฉันหัวเราะออกมาดังๆ

"ไอ้หมอนี่เรอะ ที่พูดอะไรโง่ๆ พวกนี้? หน้าตาเหมือนโดนวาดด้วย มือซ้าย ของฉันเลยว่ะ"

แชทหยุดนิ่งทันที

แล้ว...

‘อะไรวะ ฮ่าๆๆ’

‘ฮ่าๆๆๆๆ’

‘มือซ้าย! ฉันขำตาย’

‘แม่งฮาเกิน’

"แล้วทำไมถึงเอาไมค์จ่อปากขนาดนั้นวะ? กำลังซ้อมอมไข่ท่านประธานอยู่เหรอ? น้ำลายจะไหลแล้วนะนั่น... ขยะแขยง"

ห้องแชทระเบิดเป็นเสียงหัวเราะ

‘เชี้ยเอ๊ย ฮ่าๆๆ’

‘แม่งไม่กลัวโดนแบนเลยใช่ไหม!?’

‘เดือดฉิบหาย’

ฉันไม่หยุดแค่นั้น ด่าต่อเป็นชุด ดูไลฟ์ของหมอนั่นต่ออีกหน่อย เห็นหน้ามันเปลี่ยนสีเหมือนจะเป็นลม

"เหมือนเอาสีเทียนมาระบายหน้าแล้วคนทำมือไม่นิ่งว่ะ... สงสารเลย"

ฉันปิดสตรีมของมันไป พอแล้วกับการเห็นหน้าหนูทดลองตัวนั้น

หันกลับมามองสตรีมของตัวเอง ฉันแทบลืมหายใจ

[●ถ่ายทอดสด]

ยอดผู้ชม 108,672

‘...ทะลุหลักแสนแล้ว’

สตรีมกำลังระเบิดแบบเต็มรูปแบบ

นี่แหละ... คือจังหวะที่เหมาะที่สุดที่จะ ‘ปิดเกม’

ฉันชูสามนิ้วขึ้นตรงหน้า

"สามเดือน ฉันจะปล่อยเกมใหม่ เป็น VR ด้วยและจะดีกว่าเกมขยะที่หาว่าฉันลอกเขาอีก ไปตัดคลิปแล้วแชร์กันให้ทั่ว แล้วคอยดู…"

แล้วสุดท้าย...

ฉันชูสองนิ้วกลางใส่กล้อง ส่งตรงจากต้นฉบับ ‘หัวหน้าแผนก’

คลิก!

สตรีมจบลงตรงนั้น