บทที่ 365 ขโมย? [1]

ตั้งแต่วินาทีที่ฉันเริ่มเล่นเกม ฉันก็รู้สึกประทับใจในทันที ไม่ใช่แค่นิดหน่อย แต่ประทับใจ “จริง ๆ”

กราฟิกสวยจัด อินเตอร์เฟซและการควบคุมเข้าใจง่ายมาก

‘ไอเดียของเกมก็แปลกใหม่ดีเหมือนกัน’

มันเป็นเกมประเภทที่ผู้เล่นอยู่แค่ในห้อง ๆ เดียว ทำหน้าที่เฝ้าดูกล้องวงจรปิดของ “คณะละครสัตว์ขนาดใหญ่” และควบคุมระบบต่าง ๆ ของสถานที่จากระยะไกล

ในแต่ละห้องจะมีสิ่งของแปลกประหลาดอยู่ โดยเฉพาะ “ตุ๊กตา” ที่ดูเหมือนจริงจนขนลุก

เป้าหมายของเกมเรียบง่าย: เฝ้าดูพวกมันไว้ตลอดเวลา

หากเกิดสิ่งผิดปกติขึ้น เช่น ตุ๊กตาหายไปจากห้องแล้วปรากฏตัวในห้องอื่น ผู้เล่นจะต้องรีบ “ล็อกประตู” ให้ทันก่อนที่พวกมันจะเข้ามาถึงห้องรักษาความปลอดภัย

แน่นอนเพื่อเพิ่มความตึงเครียดของเกม ผู้เล่นจะมี “พลังงาน” จำกัด ไม่สามารถล็อกประตูหรือเปิดระบบกล้องได้ตลอดเวลา

‘เกมนี้น่าสนใจมาก บอกเลยว่าฉันคิดอะไรแบบนี้ไม่ออกแน่นอน ไม่แปลกใจเลยที่ขายดี’

ฉันเริ่มเล่นเกมจริงจัง เปิดกล้องดูทีละห้อง

ยิ่งเล่น... ก็ยิ่งประทับใจ

แต่…

“มันก็ไม่ได้หลอนขนาดนั้นนี่นา”

หรือเพราะฉันเจออะไรมาเยอะเกินไปแล้ว?

เกมแนวนี้... เทียบกับชีวิตจริงไม่ได้เลยสักนิด

ฉันกวาดตามองไปรอบ ๆ ห้อง มันเล็กพอ ๆ กับห้องทำงานของฉัน มีแค่โต๊ะหนึ่งตัวที่ใช้ดูจอมอนิเตอร์กล้องวงจรปิด แสงสว่างเดียวในห้องก็มาจากจอคอมที่สว่างจ้า

ทุกอย่างดูสมจริงจนน่าทึ่ง... แต่ก็ยังรู้สึกว่า อะไรบางอย่างมันขาดหายไป

‘ไม่รู้สิ มันเหมือนยังไม่ใช่...’

ดา~ ดา~ ดา!

ทำนองเพลงแปลก ๆ ดังขึ้น ทำให้ฉันเผลอหยุดหายใจไปชั่วขณะ

กล้องกระพริบ ฉันรีบหันไปที่จอมอนิเตอร์

“ตุ๊กตาตัวนึงหายไปแล้ว”

ฉันรีบคว้าเมาส์แล้วเปลี่ยนกล้อง

คลิก!

ฉันเลื่อนดูทีละกล้อง ไม่นานก็เจอ

‘อยู่ในห้องถัดจากห้องควบคุม’

ห้องนั้นดูเหมือนห้องเก็บของ มีของกองระเกะระกะเต็มไปหมด

สายตาฉันไปสะดุดเข้ากับ “ตุ๊กตาบัลเลริน่า” ตัวหนึ่ง หน้าซีดเผือกเหมือนคนจริง แขนข้างหนึ่งยกขึ้นอย่างสง่างามในท่วงท่ารำ ฉันเลียริมฝีปากโดยไม่รู้ตัวขณะจ้องมองมัน

‘อธิบายไม่ถูก... แต่มันรู้สึกว่าอะไรบางอย่างเปลี่ยนไป’

ฉันเลียริมฝีปากอีกครั้ง ความรู้สึกตึงเครียดเริ่มปกคลุมบรรยากาศ

ฉันสูดหายใจลึก เช็กพลังงาน แล้วเปิดกล้องห้องอื่นต่อ

แต่ทันใดนั้น…

ดา~ ดา~ ดา!

ทำนองเพลงเดิมดังขึ้นอีกครั้ง

คราวนี้... ความตึงเครียดพุ่งเข้าใส่ฉันทันที กล้ามเนื้อเกร็งไปหมด ดวงตากวาดไปรอบห้องอย่างลนลาน

“อะไรวะเนี่ย...?”

ตอนนี้ฉันแน่ใจแล้ว... ว่ามีบางอย่าง “ไม่ปกติ”

เกมนี้...

ทุกอย่างมัน “แปลก” เกินไป

อธิบายไม่ถูก แต่ฉันเริ่มรู้สึกถึงแรงกดดันแบบที่ไม่มีในตอนแรก

‘มันเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่กัน...?’

ฉันเม้มปากแน่น หันไปมองจอกล้องอีกครั้งแล้วหัวใจก็แทบหยุดเต้น

เพราะ...

“....!?”

ตุ๊กตาตัวหนึ่ง “ยืนอยู่ตรงหน้าห้องฉัน” แล้ว

ดา~ ดา~ ดา!

เสียงหายใจฉันเริ่มถี่ หนัก และสั่น ราวกับทำนองเพลงนั้นคือสัญญาณการเคลื่อนไหวของตุ๊กตา

โดยไม่คิด ฉันรีบกดสวิตช์ล็อกประตูของห้องนั้นทันที

โครม!

เสียงบางอย่างกระแทกประตูดังสนั่น ฉันสะดุ้งเฮือก รีบหันไปมองประตูด้านหลัง

แต่ยังไม่ทันตั้งตัว...

ดา~ ดา~ ดา!

ทำนองเดิมดังขึ้นอีกครั้ง กล้องเริ่มทำงานอีกครั้ง

“อีกตัว!?”

ตุ๊กตาตัวใหม่ปรากฏขึ้นอีก!

“เวร!”

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ตอนนี้ฉัน “จริงจัง” กับเกมนี้สุด ๆ รีบล็อกประตูฝั่งขวาทันที

โครม!

ประตูเหล็กสั่นสะเทือน พร้อมกับหัวใจของฉัน

แปะ! แปะ!

ไฟกระพริบถี่ ๆ และเมื่อฉันเช็กสถานะพลังงาน... มันกำลังลดลงอย่างรวดเร็ว!

“บ้าเอ๊ย...!”

ระบบกล้องเป็นอย่างแรกที่ดับลง

ฉันพยายามกดมันกลับมา แต่ระบบไม่ตอบสนองแล้ว หัวใจฉันหล่นวูบ

ไม่มีระบบกล้อง = มองไม่เห็นตำแหน่งของตุ๊กตา

แล้วพลังงานก็ใกล้หมดเต็มที

‘ทำไงดี...?’

ฉันพยายามคิดหาทางรอด เช็กเวลา แล้วตัดสินใจเดิมพันครั้งสุดท้าย

เพื่อประหยัดพลังงาน ฉัน “ต้องเปิดประตูไว้ข้างหนึ่ง”

ฉันเลือกเปิดฝั่งที่ตุ๊กตาตัวแรกเคยอยู่ เพราะประตูนั่นถูกล็อกไว้นานที่สุด คิดว่าไม่น่ามีตัวไหนอยู่ใกล้

ตอนแรกก็ดูเหมือนจะโอเค...

แต่ไม่นาน..

แปะ! แปะ!

ไฟดับหมด

ฮ่า... ฮ่า...

เสียงลมหายใจตัวเองดังก้องในห้อง มันดังจนเหมือนเป็นเสียงเดียวที่ได้ยิน

‘ใจเย็นไว้... ใจเย็นไว้’

ฉันผ่านเรื่องแย่กว่านี้มาเยอะ... แค่เกม มันก็แค่เกม

เอี๊ยด...

“....!?”

เสียงพื้นไม้ลั่นดังขึ้น หัวฉันสะบัดไปทางซ้าย

แต่สิ่งที่เจอ... มีแค่ “ความมืด”

ฉันจ้องมันนิ่ง หายใจหนักขึ้นเรื่อย ๆ

เอี๊ยด... เอี๊ยด...

เสียงฝีเท้ากำลังใกล้เข้ามา หัวใจฉันเต้นระรัว

เอี๊ยดดดดด!

พื้นลั่นอีกครั้ง แรงจนหัวใจแทบหลุดออกจากอก

จากนั้น…

แตะ!

มีบางอย่างแตะไหล่ฉันข้างหนึ่ง ทำให้ฉันหันไป

ว๊ากกกกกกกกกก!!!

“อึก...!”

หน้าซีดเผือกของตุ๊กตาโผล่ขึ้นมาตรงหน้า กรีดร้องเสียงแหลมจนฉันแทบกรี๊ดกลับ

ข้อความ [จบเกม] ปรากฏทันที พร้อมกับฝาแคปซูลที่เปิดออก ฉันนอนนิ่งจ้องเพดานอยู่แบบนั้น

“.....”

ไม่รู้ว่าฉันนอนนิ่งอยู่นานแค่ไหน จมอยู่ในห้วงความคิด

จนกระทั่งเงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้า ดึงฉันกลับคืนสู่ความเป็นจริง

“หือ?”

แต่พอมองดูให้ชัด...

ฉันก็รู้ทันทีว่ามี “บางอย่างผิดปกติ”

ดวงตาที่เคยเย็บปิดไว้ ถูกฉีกออกจนเลือดซึม ปากก็เช่นกัน

วาทยกรมองแคปซูลด้วยสายตาเกรี้ยวกราดอย่างที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน

‘เกิดอะไรขึ้น...? ทำไมวาทยกรถึงเป็นแบบนี้? อะไรมัน...?’

“ขโมย”

เสียงของวาทยกรดังแหบพร่า สายตาเขายิ่งดูอันตรายขึ้นเรื่อย ๆ ขณะจ้องไปที่แคปซูล

“...ขโมย”

เขาพูดอีกครั้ง ทิ้งให้ฉันนั่งอึ้ง

แต่ไม่นาน...

ทำนองหนึ่งก็ดังขึ้นในหัวของฉัน  ทำนองที่ฉันเพิ่งได้ยินในเกม...

ดา~ ดา~ ดา...

ดวงตาของฉันเบิกกว้าง

อย่าบอกนะว่า...