บทที่ 335 ดวงตา [3]

‖—[10%]—————‖

"ขอต้อนรับสู่โรงแรมแคลร์!"

พนักงานต้อนรับกล่าวทักทายเขาด้วยรอยยิ้มสดใส

"ขอให้ท่านมีความสุขตลอดการเข้าพักนะคะ! หากมีคำถามใด ๆ กรุณาแจ้งได้เลยค่ะ"

"ขอบคุณครับ"

เขายิ้มตอบพร้อมรับกุญแจจากเธอ สายตาเขาสำรวจไปรอบๆ ล็อบบี้หรูหรา เต็มไปด้วยผู้คนเดินสวนกันขวักไขว่

บางสิ่งที่ผนังไกลสุดสะกดสายตาเขาไว้ ภาพวาดขนาดใหญ่กรอบหรูหราจากระยะไกล ภาพนั้นดูเหมือนงานเลี้ยงของผู้คน แต่ที่แปลกคือทุกใบหน้าถูกเบลอจนมองไม่เห็นรายละเอียด ไม่มีแม้แต่ใบหน้าที่ชัดเจนเลยสักคน

สิ่งที่ทำให้เขาขนลุกคือ แม้ภาพจะไม่มีใบหน้า... ทุกคนในภาพกลับมีดวงตา

และดวงตาเหล่านั้น...มันจ้องมาที่เขาอย่างไม่ละสายตา

"ยินดีต้อนรับอีกครั้งค่ะ โรงแรมแคลร์ขอขอบคุณที่เลือกเข้าพัก"

เสียงของพนักงานหญิงดึงเขาออกจากภวังค์ รอยยิ้มของเธอดู ‘เป๊ะเกินไป’ อย่างประหลาด และดวงตาของเธอก็มองเขานานเกินควร เหมือนมีบางอย่างอยู่เบื้องหลังรอยยิ้มที่ไม่ธรรมชาติเอาเสียเลย

เขารู้สึกขนลุกวาบที่ต้นคอ แต่ก็ฝืนยิ้มตอบ

"ขอบคุณครับ"

"กรุณาตามฉันมาทางนี้ค่ะ ฉันจะพาท่านไปยังห้องพัก"

ไม่นานหลังจากนั้น พนักงานนำทางอีกคนก็พาเขาขึ้นไปยังห้องพัก

"นี่คือห้องพักของท่านค่ะ อีกไม่นานจะมีกิจกรรมร่วมกันกับผู้เข้าพักทุกคน ท่านสามารถเข้าร่วมได้ตามสบายเลยนะคะ"

"ที่นี่เยี่ยมไปเลย!"

เมื่อพนักงานออกไป เขาก็เริ่มสำรวจห้องด้วยความตื่นเต้น ทุกอย่างดูดีไปหมด ภาพวาด เฟอร์นิเจอร์ ทีวีสุดหรู

แต่แล้ว... ภาพวาดที่เขาเห็นในล็อบบี้ก็ผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง

มัน... มีบางอย่างผิดปกติ

มันไม่ใช่แค่ภาพวาดธรรมดา ยิ่งคิด ยิ่งรู้สึกเหมือน มีบางอย่างกำลังจับจ้องเขาอยู่

แต่เขาก็สะบัดความคิดนั้นออกจากหัว

‘สงสัยฉันคงเหนื่อยเกินไปแล้ว’

‖———[60%]———‖

"ยินดีต้อนรับทุกท่าน!"

หญิงชราผู้หนึ่งในชุดขาวสะอาดเอี่ยม กล่าวทักทายทุกคนด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน

"ดิฉันจะเป็นผู้ดูแลทุกท่านในวันนี้ และจะจัดกิจกรรมสนุก ๆ ให้ทุกคนค่ะ"

เธอดูใจดีมาก เสียงหัวเราะดังลั่นไปทั่วห้องโถง ทุกคนเริ่มพูดคุยกันอย่างคึกคัก รวมถึงตัวเขาด้วย เขาเต้นรำกับสาวๆ สวยๆ หลายคน เพลิดเพลินไปกับงานเลี้ยง ลืมตัวจนแทบหลุดเข้าไปในความสุขนั้น

และในขณะนั้น เขาก็เริ่มสังเกตว่ามีบางอย่างแปลกในอากาศ โดยเฉพาะกลิ่นส้ม หอมๆ ที่ลอยตลบไปทั่ว

กลิ่นนั้นชวนเคลิบเคลิ้ม ยิ่งเขาสูดดม มันก็ยิ่งดูดเขาให้จมลึกลงไปในภวังค์

แต่ระหว่างนั้น สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นภาพวาดภาพหนึ่ง มันตั้งอยู่สุดปลายห้อง กรอบมืดทึบเกือบกลืนไปกับเงามืดมุมห้อง

ในภาพนั้นมีชายคนหนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ มือวางบนตัก ดูเหมือนจะเป็นภาพวาดธรรมดา แต่... มันให้ความรู้สึกแปลกประหลาดแบบเดียวกับภาพก่อนหน้า

เหมือนว่า...

มันจ้องมาที่เขา ทุกการเคลื่อนไหวของเขาอยู่ภายใต้สายตานั้นตลอดเวลา

แต่…

"ขอให้สนุกกันนะทุกคน!"

"...เต้นสิ! อย่าหยุด!"

"เต็มที่เลย!"

แล้วเขาก็ลืมทุกอย่าง

มันสนุก มันมีความสุขเหลือเกิน

ที่นี่...

มันคือสวรรค์แท้ๆ

‖—————[90%]—‖

หืม...?

มืด...

เกิดอะไรขึ้น? เขาอยู่ที่ไหน...?

เขาจำไม่ได้แน่ชัด

เขากำลังทำอะไรอยู่? อ้อ ใช่ เขาอยู่ที่โรงแรม เขาเต้นรำอยู่กับสาวๆ หลายคน

ใช่มั้ย...?

...หรือไม่ใช่?

อืม...

จริงสิ แล้วเขาเป็นใคร?

ใคร…

แสงกลับคืนมา ปรากฏร่างหญิงสาวกับชายหนุ่มยืนอยู่ตรงหน้า พวกเขาจูงมือเด็กหญิงตัวเล็กคนหนึ่งไว้ เด็กคนนั้นมีดวงตาดำขลับและใบหน้าสวยงามราวกับตุ๊กตา ไม่เคยเลยในชีวิต ที่เขาเคยเห็นเด็กคนไหนสวยขนาดนี้

แต่...

ทำไมพวกเขาถึง จ้องมาที่เขา ?

ทำไม..

กระตุก... กระตุก...

ริมฝีปากของเขากระตุกขึ้นอย่างกะทันหัน

ดวงตาสั่นไหว ก่อนที่มุมปากจะยกขึ้นกลายเป็นรอยยิ้ม

จากนั้น…

"ขอต้อนรับสู่โรงแรมแคลร์!"

คำพูดหลุดออกมาเองโดยไม่ตั้งใจ

เขาชะงัก ทำอะไรไม่ถูก จิตใจยังสับสน แต่ร่างกายกลับขยับเอง ขณะที่เขายื่นกุญแจให้พวกเขา

"ขอให้ท่านมีความสุขตลอดการเข้าพักนะครับ! หากมีคำถามใด ๆ กรุณาแจ้งได้เลยนะครับ"

คำพูดไหลออกจากปากอย่างลื่นไหล ทั้งที่เขาไม่ได้ตั้งใจ

ประหลาดที่... มันดู เข้ากับเขาอย่างน่ากลัว เหมือนกับว่า นี่คือสิ่งที่เขาควรพูด

ภาพวาดภาพหนึ่งโผล่มาในสายตา

เป็นภาพที่เขาจำได้ชัดเจน

แต่คราวนี้... บุคคลในภาพไม่ได้จ้องมาที่เขาอีกต่อไป ดวงตาเหล่านั้นเปลี่ยนเป้าหมายไปยัง คนที่เขาเพิ่งยื่นกุญแจให้

แค่คิดถึงเรื่องนี้…

รอยยิ้มของเขาก็กว้างขึ้น

"ขอต้อนรับอีกครั้งนะครับ โรงแรมแคลร์ขอ…"

ฟู่ววว!!

ผิวหนังฉันแสบร้อน

"หัวหน้าหน่วย! หัวหน้าหน่วย!"

เสียงตะโกนอย่างตื่นตระหนก

"หัวหน้าหน่วย!!"

เสียงยิ่งดังขึ้น

ฉันเงยหน้าขึ้นมองรอบตัว ไฟลุกโชนทั่วห้อง!

ทุกคนกำลังจ้องฉันด้วยสายตาตื่นตระหนก

"ลิฟต์ไม่เปิด! เราจะทำยังไงดี?!"

ควันเริ่มฟุ้งไปทั่ว หายใจเริ่มลำบากขึ้น

ฉันดูนาฬิกา

[13:02]

เหลืออีกแค่หนึ่งนาที

หัวใจฉันเต้นแรงจนรู้สึกแน่นหน้าอก มีหลายอย่างให้ฉันต้องประมวล โดยเฉพาะ ร่างหนึ่งในนิมิต ที่ฉันรู้จักดีเหลือเกิน

แต่…

"หัวหน้าหน่วย! เราจะทำยังไง!? ถ้ายังอยู่แบบนี้ พวกเราจะถูกเผาทั้งเป็น!"

"หยุดถามหัวหน้าหน่วยก่อน! เขาไม่สามารถตัดสินใจแทนได้ทุกอย่าง! ตอนนี้มีอา ใช้พลังเสียงผลักไฟออกไป!"

"มิน! ป้องกันมีอาไว้!"

"ซาร่า ลอง…"

โจแอนนาเริ่มเข้าควบคุมสถานการณ์แทนฉัน

ฉันลุกขึ้น มองไปรอบๆ ก่อนที่สายตาจะไปหยุดที่ภาพวาดหนึ่ง มันถูกไฟเผาจนเกือบไม่เหลือรายละเอียด แต่ฉันรู้ดีว่ามันคือภาพอะไร

ไม่มีเวลาให้ลังเลอีกแล้ว

ในขณะที่โจแอนนากำลังสั่งการ ฉันก็พุ่งตรงไปยังภาพวาดนั้น

"หัวหน้าหน่วย!"

เสียงตะโกนดังตามหลัง เสียงกระซิบก้องอยู่ในหัว ดวงตารอบตัวขยายและหดสลับกันจ้องมองฉัน แต่ฉันไม่สนใจ ฉันมุ่งตรงไปยังเปลวไฟที่ลุกไหม้รอบตัว

แม้ผิวหนังจะไหม้แสบไปหมดแต่โดยรอบกลับหนาวเย็น

หนาว... หนาวจับใจ

ฉันหยุดอยู่หน้าภาพวาด มองดูเปลวไฟที่กำลังลามเผามัน

ฟู่ววว!!

ความร้อนซัดใส่ใบหน้า ฉันแทบถอยหนี

แต่ไม่มีเวลาแล้วเหลือไม่ถึงยี่สิบวินาที

ฉันกัดฟันคว้ากรอบโลหะของภาพไว้

ความเจ็บแสบแล่นเข้ามาจนแทบกรีดร้อง แต่ฉันฝืนยกมันออกแล้วโยนทิ้งไปข้าง ๆ

ปัง!

เศษภาพวาดติดไฟ ขณะที่เบื้องหลังมันเผยออกมา

ทันทีที่ฉันทำแบบนั้น อุณหภูมิรอบตัวราวกับลดลงฉับพลัน ความร้อนที่เคยเผาไหม้ฉันก็จางลงไป

แต่... นั่นมันแค่ภาพลวง

ไฟยังลุกโชนอยู่

แต่นี่... ก็เพียงพอแล้ว

ฉันหันกลับไปหาทีม แล้วตะโกน

"ทางนี้!!"

ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน ฉันต่อยเข้าไปที่ดวงตาบนผนัง

ปัง!

ราวกับกระดาษแข็ง ผนังพังทลายลงในพริบตา