บทที่ 320 การทดสอบแผนก [4]

"ไคล์ไปถึงระดับขั้นห้าแล้วงั้นเหรอ..."

แม้มันจะทำให้ฉันรู้สึกดีใจแทนเขา แต่ขณะเดียวกัน...มันก็ยิ่งตอกย้ำระยะห่างระหว่างเราสองคน

...ระยะที่กว้างเหลือเกิน

‘ช่างเถอะ มันไม่สำคัญขนาดนั้น เขามีเส้นทางของเขา ฉันก็มีของฉัน ตอนนี้...มีเรื่องที่สำคัญกว่านั้นต้องจัดการ’

ฉันหยิบแล็ปท็อปขึ้นมา เปิดหน้าค้นหา

[สตรีใต้ร่มสีขาว ]

...ภาพวาดที่ตั้งอยู่ตรงหน้าฉัน ชื่อดั้งเดิมของมันก็คือชื่อนี้

สถานที่ที่เคยเป็นบ้านของมิเรลล์

...มันชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ แล้วว่าเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของลัทธินั้น

‘ถ้าฉันหาเจอ...ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป’

จากข้อมูลที่เคยรวบรวมมา ภาพวาดนี้เคยถูกสั่งวาดโดยพ่อแม่ของมิเรลล์

ใช้เป็นเหมือน "เครื่องสรรเสริญความงามของเธอ"

แต่ฉันรู้ดีว่ามันเป็นแค่เรื่องโกหก

‘พ่อแม่ที่รักลูกจริง ๆ จะไม่มีวันทำแบบนั้นกับเธอ’

‘เธอ...น่าจะเป็นแค่ "ของล้ำค่า" ชิ้นต่อไปของพวกเขาเท่านั้น’

ฉันค้นหาทุกช่องทางใช้ระบบค้นหาด้วยภาพ แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือ...

[ไม่พบสถานที่ตรงกับการค้นหาของคุณ]

ราวกับสถานที่นั้นไม่เคยมีอยู่เลย

“ไม่มีทาง...”

ฉันเคยเห็นมันกับตา ทั้งในเกตและในภาพนิมิตจากโหนด

เทคโนโลยีของกิลด์ก้าวหน้าเกินกว่าที่ระบบจะพลาดแบบนี้

...คำตอบเดียวคือ

"พวกมันมีอิทธิพลมากพอจะลบสถานที่นั้นออกจากโลกได้"

แค่คิดก็ขนลุกแล้ว

แต่...ฉันไม่มีเวลาจะกลัว

ฉันมีทางอื่นอยู่ทางที่อาจจะใช้ได้...

ฉันหันไปมองภาพวาดตรงหน้า ภาพเดียวกับที่เปิดอยู่ในหน้าจอ หลังจากคิดอยู่สักพัก ฉันเอื้อมไปหยิบถุงขนมจากลิ้นชัก

เขย่าๆ ๆ

เสียงขนมกระทบกันในถุง ก้องไปทั่วห้อง

เขย่า

เขย่าอีกครั้ง

และอีกครั้ง...

...และแล้ว หัวหนึ่งก็โผล่ออกมาจากภาพวาด

ดวงตาโตแบบปลาตาโปนของเธอกวาดมองรอบห้อง ก่อนจะหยุดที่ถุงขนมในมือฉัน เธอกลืนน้ำลาย แล้วแกล้งทำเป็นไม่สนใจ

“อยากได้ไหม...?”

เขย่า ๆ

ฉันยั่วเธออีกนิด และในที่สุด...

เธอก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วค่อย ๆ ปีนออกมาจากภาพวาด กุมหลังตัวเองอย่างเจ็บ ๆ ก่อนจะเดินมาหยุดตรงหน้า

"....."

เราจ้องหน้ากันสักพัก...

แล้วเธอก็พูดว่า

“ให้ฉัน”

ฉันหยุดเขย่าขนม มองเธอ

“ไหนล่ะคำขอร้องที่น่ารัก”

“หยุดเล่นไร้สาระ”

“ให้มาเลย”

“เจ้าขโมย...เอามาให้!”

เธอยื่นมือออกมา สีหน้าเหมือนจะระเบิด

‘นี่มันอะไรกัน...’

ฉันทั้งขำทั้งหงุดหงิดในเวลาเดียวกัน แต่สุดท้ายก็ส่ายหัว

“ยังไม่ได้”

“นาย…!”

“ใจเย็น! ฉันจะให้ ถ้าเธอตอบคำถามฉันก่อน แค่ไม่กี่คำถามเอง...แล้วจะให้ทั้งหมดเลย ตกลงไหม?”

เธอจ้องฉันเขม็ง ก่อนจะพยักหน้าในที่สุด

“ตกลง”

“ดี งั้นเริ่มเลยละกัน”

“รีบถาม”

เธอเริ่มหงุดหงิดขึ้นเรื่อย ๆ ฉันเลยไม่อยากถ่วงเวลาอีกต่อไป

“เธอจำบ้านที่ฉันเจอเธอได้ไหม...? มีความทรงจำอะไรเกี่ยวกับมันบ้างหรือเปล่า?”

ฉันยื่นภาพสัญลักษณ์ ‘ตา’ ให้ดู สัญลักษณ์เดียวกับที่เจอในบ้านนั้น

เธอขมวดคิ้วทันทีที่ฉันพูดถึงสถานที่นั้น

...ไม่น่าแปลกใจ ความทรงจำของเธอเกี่ยวกับมันคงไม่ใช่เรื่องดีนัก

แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็ต้องถาม

“แค่เบาะแสเล็ก ๆ ก็ยังดี...”

และแล้วคำตอบก็มาถึง

“...จำได้หน่อยนึง”

“ห้ะ?!”

ฉันเบิกตาโพลง

ครั้งก่อนเธอบอกว่าไม่รู้อะไรเลย ฉันแค่ลองถามใหม่เพื่อความแน่ใจ...

“จำได้แล้ว”

“จริงเหรอ?!”

“อื้อ”

เธอเหลือบมองถุงขนมในมือฉัน

ฉันรีบยื่นให้เธอทันที แต่เธอกลับไม่รับทันที แค่จ้องมัน

...ฉันกัดริมฝีปาก ก่อนจะเปิดถุงยื่นให้เธอ

เธอคว้าขนมมาเต็มกำมือ แล้วยัดใส่ปากทันที

เคี้ยว ๆ แก้มพองอย่างกับลูกโป่ง

“บ้าน...อยู่ไม่ไกล...ฉันพาไปได้...”

“จริงเหรอ?”

“จริง”

อีกคำถามผุดขึ้นมาในหัวฉันทันที

“แล้วเธอจำได้ยังไง? ก่อนหน้านี้บอกไม่รู้?”

มิเรลล์กระพริบตาปริบ ๆ เหมือนจะงงเหมือนกัน

“ก็...จำได้ขึ้นมาเอง ไม่รู้เหมือนกัน มันไม่ไกลเลย”

“ไม่รู้...?”

“ไม่รู้”

...

‘มันไม่สมเหตุสมผลเลย...’

จนกระทั่ง…

‘...หรือเพราะระดับขั้นของฉันเพิ่มขึ้น?’

พลังของมิเรลล์สัมพันธ์โดยตรงกับพลังของฉัน

...บางทีตอนนี้ เธอถึงสามารถ ’จำ’ สิ่งที่ไม่เคยจำได้มาก่อน

‘...น่าจะเป็นแบบนั้นแหละ’

ฉันลุกขึ้นจากเก้าอี้

“ดี อย่างน้อยก็มีเป้าหมายถัดไปแล้ว แต่ก่อนอื่นต้องโฟกัสกับการทดสอบก่อน”

เหลือเวลาอีกแค่ 2 วัน

...อากาศในกิลด์แทบจะร้อนระอุด้วยความตึงเครียด

สื่อก็เริ่มเข้ามาในพื้นที่ เพราะผู้ชนะจากการทดสอบครั้งนี้ จะได้ไปร่วมเวิลด์คอนเฟอเรนซ์

การทดสอบจะมีการถ่ายทอดสดทั้งเกาะ ความสนใจมหาศาลกำลังพุ่งมาที่นี่

...และนั่นเอง ที่ทำให้ฉันเริ่มรู้สึกกดดัน

—

“แน่ใจนะ...?”

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากข้างห้อง

ร่างสูงโปร่งของ "วาทยกร" ผิวซีด รอยเย็บบนปากและดวงตา โผล่ออกมาจากประตูด้านข้าง

“หากเราฉวยโอกาสนี้ได้ เราอาจจะได้แสดงสด…”

“หยุดเลย”

ฉันตัดบททันที ปวดหัวกับความพยายามชวน ’ตั้งวงดนตรี’ ของเขาเหลือเกิน

ตั้งแต่เจอมิเรลล์กับพวก

วาทยกรก็พยายามดึงทุกคนไปฝึกเครื่องดนตรี

จนตอนนี้...พวกนั้นเลยเกาะฉันไว้แทบไม่ห่าง

ครืด! ครืดดด!

โทรศัพท์ในกระเป๋าสั่น

...เป็นเจ้าตลก มิสเตอร์ จิงเกิลส์ นั่นเอง

ฉันกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก่อนจะได้อ้าปาก..

[ติง!]

แจ้งเตือนปรากฏขึ้นตรงหน้า

[คุณถูกหลอกหลอนแล้ว]

...

ฉันแทบลืมหายใจ