บทที่ 285 เฟสแรก [2]

กึก!

เสียงฝีเท้าเพียงหนึ่งครั้ง แต่กลับดึงดูดสายตาของทุกคนในโรงละคร

มันไม่ได้ดังแต่กลับสะเทือนอยู่ในหัวของพวกเขาทุกคน เหมือนเป็นจังหวะที่บงการทุกลมหายใจ

กึก!

กึก!

เสียงฝีเท้าอีกก้าว... และอีกก้าว...โดยไม่รู้ตัว ทุกคนเริ่มหายใจตามจังหวะของฝีเท้านั้น ความตึงเครียดไต่ระดับขึ้นเรื่อย ๆ หนักหน่วง ราวกับอากาศถูกบีบให้แน่นจนหายใจไม่ออก

เอี๊ยดดด...

เสียงไม้บนเวทีลั่นครืด เมื่อเท้าเปลือยเปล่าก้าวขึ้นขอบเวที

ในวินาทีนั้น ทุกคนรู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้นพร้อมกัน...ความรู้สึกเดียวกันผุดขึ้นในใจพวกเขาทุกคน:

“นี่คือ ‘ความสยดสยอง’”

เอี๊ยดดดดด….

เสียงเวทียิ่งดังขึ้น และ…

มันปรากฏตัวแล้ว

สูงเกินมนุษย์ แขนขายาวบิดเบี้ยวเกินธรรมชาติ ผิวหนังแห้งตึงเหมือนกระดาษพันรอบกระดูกที่ไม่สมมาตร ช่องตาและปากถูกเย็บด้วยด้ายดำหยาบ แต่ยังคงก้าวเดินอย่างมั่นคง เยือกเย็น

เหมือนว่ามัน...

"เกิดมาเพื่อยืนใต้แสงไฟของเวทีนี้" ไม่สิ! มันคือ "เจ้าแห่งเวทีนี้" ต่างหาก

ทุกคนรับรู้ได้

มันหยุดลงกลางเวที หันหน้าสู่ผู้ชม ความเงียบลอบคลุมทั่วทั้งโรงละคร แม้แต่จากจอถ่ายทอดสด ผู้คนที่ดูอยู่ทั่วโลกยังรู้สึกได้ถึง "แรงกดดัน" หนักหน่วงจนบางคนซีดเผือด เหงื่อท่วมตัว

แต่... ในบรรดาทุกคน มี "เพียงคนเดียว" ที่ดูจะทรมานที่สุด

ดวงตาของเธอสั่นระริก ร่างกายสั่นไหว ใบหน้าซีดขาวเหมือนไร้เลือด เธอจ้องไปที่ร่างตรงกลางเวที  สิ่งที่หลอกหลอนเธอมานาน

เป็นไปไม่ได้... ไม่... ทำไมมันถึงอยู่ที่นี่...

จากนั้น...

ริมฝีปากที่ถูกเย็บไว้ก็เริ่มขยับ เสียงของเนื้อฉีกขาดกึกก้องไปทั่วเวที ...ก่อนที่เสียงหนึ่งจะดังขึ้น

"ยินดีต้อนรับทุกท่าน"

เสียงกระซิบแผ่วเบา แต่กลับก้องสะท้อนอยู่ในใจ แทรกซึมเข้าไปในทุกมุมของโรงละครราวกับเงามืดที่คลืบคลาน

"...ข้ารู้สึกเป็นเกียรติที่พวกท่านตอบรับคำเชิญของข้า วันนี้ข้าจะทำการแสดงให้ทุกท่านได้ชม การแสดงจะแบ่งเป็นสองช่วง วงออร์เคสตรา และการแสดงเดี่ยว ข้าหวังว่าทุกท่านจะตั้งใจฟังจนจบ... แต่ข้า... จะไม่ใช่คนเดียวที่แสดง"

ริมฝีปากของมันขยับยิ้ม เศษเนื้อฉีกขาดห้อยลงมาจากปาก หลายคนเริ่มตัวสั่นทันทีที่เห็น

"...โดยไม่ให้เสียเวลา ขอเชิญพบกับสมาชิกในวงของข้า"

มันหันไปทางข้างเวที ยกมือขึ้นชี้

เอี๊ยดด...

เงาร่างหนึ่งก้าวขึ้นเวที ในมือนั้นถือไวโอลิน แต่สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด มันไม่มีใบหน้า

"ขอแนะนำ นักไวโอลินของวงออร์เคสตรา"

[ฉากเริ่มต้นแล้ว...]

[ภารกิจ: บททดสอบของวาทยกร]

ระดับ: ■■■

เวทีได้ถูกจัดเตรียม วาทยกรรออยู่ เอาชีวิตรอดจากบททดสอบ และช่วงชิง ‘จิตวิญญาณ’ ของเขามา

การทดสอบจะมี 2 เฟส:

▷ เฟส I – ออร์เคสตรา

ต้องเล่นดนตรีประสานให้สมบูรณ์แบบร่วมกับวง ผิดเพียงโน้ตเดียว = ตาย

▷ เฟส II – โซโล่

หากผ่านเฟสแรก วาทยกรจะมอบเวทีให้คุณแสดงเดี่ยว คุณต้อง "ตรึงใจ" เขาและผู้ชมไร้หน้าให้ได้ ล้มเหลว = วาทยกรจะฆ่าคุณด้วยตนเอง

[ผู้เข้าร่วมกำลังเข้าสู่ฉาก]

[คุณต้องการซื้อไอเทมหรือไม่?]

[เมื่อฉากเริ่มจะไม่สามารถซื้อได้อีก]

[เหลือเวลา 60 วินาที]

—

"....."

ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก เมื่อกี้ยังอยู่ในออฟฟิศ ตอนนี้กลับมายืนในห้องมืดคับแคบ รู้สึกเวียนหัว

แต่พอได้สติกลับมา เขาเบิกตากว้าง

'เชี้ยเอ๊ย...!'

ถอยหลังกรูดทันที เงยหน้าขึ้นมอง...

เหล่าร่างไร้หน้า ถือเครื่องดนตรีคนละชิ้น แสงสลัวเริ่มปรับตาให้ชิน ...และเขาก็เข้าใจทันที

"นี่คือสมาชิกวงของวาทยกร"

"ขอแนะนำ นักไวโอลินของวงออร์เคสตรา"

เสียงจากเวทีก้องเข้ามา

เอี๊ยดดด…

พื้นไม้ลั่น หนึ่งในพวกมันก้าวขึ้นเวที

ทันใดนั้น...

เขาเข้าใจแล้วว่าอยู่ที่ไหน

'ฉันอยู่หลังเวที... รอให้มันเรียกชื่อ'

"ต่อไป ขอเชิญ เชลโล่!"

ร่างอีกตนก้าวออก เวลาเหมือนเร่งเร็วขึ้น เขารีบหันกลับมาดูหน้าจอของระบบ

เฟส I และ เฟส II

'เฮ้ย!? มีสองเฟส!?

บ้าไปแล้ว! ตอนแรกฉันคิดว่าจะเล่นแค่เพลงเดียวก็จบพนันซะอีก!'

ใจเริ่มเต้นเร็ว เหงื่อเริ่มไหล แต่เขาพยายามตั้งสติ

'ไม่มีประโยชน์ถ้าจะตื่นตระหนก... ถือว่านี่เป็นการวอร์มก่อนโชว์จริง'

หายใจเข้าลึก ๆ แล้วพยักหน้ากับตัวเอง

'แค่วอร์ม... วอร์มเฉย ๆ...'

"ขอเชิญ ทรัมเป็ต"

หัวใจเต้นแรงขึ้นอีก เหลือแค่ 3 คนแล้ว...

เขารีบเปิดร้านค้า หวังจะหาของช่วยเหลือ แต่….

‘ไม่มีตัง’

...เขาหัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างขื่นขม

ใช่.. เขาจนมากตอนนี้ ไม่มีเงินพอจะซื้ออะไร

ปิดร้านค้า หันไปมองโทรศัพท์ บนหน้าจอมี "ตัวตลก" ปรากฏอยู่

"ต่อไป กลอง!"

สมาชิกคนสุดท้ายก้าวขึ้นเวที เบื้องหลังเวทีเงียบสนิท ...เหลือแค่เขาคนเดียว

เขามองผ่านผ้าม่านออกไป เห็นวาทยกรยืนเด่นอยู่กลางเวที เหมือนดวงดาวของค่ำคืนนี้

และแล้ว สายตานั้น... หันมาทางเขา

โลกเหมือนหยุดหมุน

มัน "ยิ้ม"

แล้ว….

"สุดท้าย... ขอเชิญ ตัวตลก ของเรา มือเปียโน และแขกรับเชิญพิเศษของค่ำคืนนี้"

ในวินาทีนั้น เขาก้าวออกไปอย่างเป็นธรรมชาติ มือขยับแตะหน้ากากขาว

เสียงกระดิ่งดังแผ่วรอบตัว ก่อนที่เขาจะก้าวผ่านความมืด สู่แสงไฟเวที

[หมดเวลา]

[ร้านค้าถูกปิดแล้ว]

[ขอให้โชคดี!]