บทที่ 255 นาฬิกาทราย [1]

"...เอาล่ะ ถ้าพวกคุณมั่นใจว่าจะเข้าร่วมเกตนี้กันจริง ๆ ฉันก็ไม่มีสิทธิ์จะห้าม"

ใบหน้าของหัวหน้าแผนกเต็มไปด้วยทั้งความเป็นห่วงและความภาคภูมิใจ เป็นห่วงผู้เข้าแข่งขันและภูมิใจในความกล้าหาญของพวกเขา

แม้เขาจะพยายามไม่แสดงออกมากนัก แต่ความจริงคือเกตระดับ <B> นี้มีความสำคัญต่อกิลด์อย่างมาก

ไม่ใช่เพราะต้นทุนที่ลงไปกับสิทธิ์เข้าเกตก่อนเท่านั้น แต่เป็นเพราะความจำเป็นที่ต้องมีเกตระดับสูง เพื่อให้สามารถสะสมเศษเสี้ยวได้มากขึ้น

ยิ่งสะสมเศษเสี้ยวได้มากเท่าไหร่ โอกาสที่กิลด์จะเลื่อนเป็นระดับ “คิง” ก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น

และนั่นคือสิ่งที่กิลด์มุ่งเป้ามานานแล้ว

"ในเมื่อทุกคนตัดสินใจแล้ว งั้นเรามาเริ่มพูดคุยเกี่ยวกับเกตกันเลย"

ภาพบนจอโปรเจกเตอร์เปลี่ยนไป รายละเอียดเกี่ยวกับเกตปรากฏขึ้นบนผนัง

"จากรายงานเบื้องต้นของทีมสอดแนม เกตนี้ดูเหมือนจะเป็นประเภทวนลูป เกตแบบนี้ค่อนข้างหายาก แต่ฉันมั่นใจว่าทุกคนเคยเรียนรู้เกี่ยวกับมันมาบ้างแล้ว ฉันจะไม่ลงรายละเอียดมากนัก แต่ในบรรดาเกตผิดปกติทั้งหมด เกตประเภทนี้จัดว่ายากที่สุด"

เกตประเภทวนลูป ถูกมองว่า ‘ปลอดภัย’ ที่สุดในระดับหนึ่ง เพราะผู้เข้าไปจะไม่สามารถตายได้จริง

แต่ขณะเดียวกัน ก็เป็นเกตที่อันตรายที่สุด

เนื่องจากการวนซ้ำที่ไม่รู้จบอาจทำให้คน “เสียสติ” ได้

ดังนั้นเกตแบบนี้จึงเป็นประเภทที่หลายคนพยายามหลีกเลี่ยง

"...เรายังไม่รู้วัตถุประสงค์ของเกตแน่ชัด แต่จากสิ่งที่ฉันรวบรวมมาได้ ดูเหมือนจะเป็นสถานการณ์แบบ ‘การถูกไล่ล่า’ จากคลิปวิดีโอสั้น ๆ ที่เราได้มา ตัวสิ่งผิดปกติจะเดินลาดตระเวนไปทั่วถนนร้างในเมืองเล็ก ๆ เพื่อล่าตัวผู้เล่นอย่างไม่ลดละ เป้าหมายคือการ ‘หลบหนี’ ให้สำเร็จ แต่สิ่งที่ทำให้ยากขึ้นก็คือ บริเวณนั้นเต็มไปด้วยหมอกหนาทึบที่บดบังการมองเห็น"

ภาพบนจอเปลี่ยนไปอีกครั้ง คราวนี้มีรายการสิ่งของปรากฏอยู่

"จากข้อมูลทั้งหมด สิ่งของพวกนี้คือสิ่งที่เราคิดว่าเหมาะสมที่สุดสำหรับพวกคุณ หากมีอะไรเพิ่มเติม อย่าลังเลที่จะบอกมา เราจะจัดหาให้ อย่าไปสนใจเรื่องค่าใช้จ่าย"

ด้วยความสำคัญของภารกิจนี้ หัวหน้าฝ่ายไม่สนใจเรื่องต้นทุนเลยแม้แต่น้อย

เขาทุ่มสุดตัวแล้ว

โดยเฉพาะตอนนี้ ที่พวกเขากำลังแข่งกับเวลา

‘...ขอให้มันไปได้สวยทีเถอะ’

"อ้อ"

เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ หัวหน้าฝ่ายก็หันไปมองทุกคน

"เกตนี้ยังมีอีกสถานะหนึ่ง คือ...ภารกิจช่วยเหลือ"

—

วันถัดมา

ฉันตื่นแต่เช้ากว่าปกติ

แม้ว่าฉันจะนอนดึก แต่ก็ยังนอนได้เพียงพอก่อนจะไปออกกำลังกายและเปลี่ยนชุด

พอมาถึงกิลด์และมายืนหน้าห้อง 507 เวลาก็เกือบจะ 8 โมงพอดี

‘ดูเหมือนจะมาตรงเวลาพอดีแฮะ’

ฉันเปิดประตูเข้าไปและพบว่าทุกคนมากันหมดแล้ว เป็นภาพที่น่าพอใจทีเดียว ฉันเดินไปที่โต๊ะของตัวเอง วางของลง ก่อนจะหยิบแล็ปท็อปขึ้นมา

วันนี้เป็นวันพัก และไม่มีอะไรในตารางมากนัก พอมองไปรอบ ๆ ฉันก็เห็นได้ชัดว่าแต่ละคนกำลังเบื่อจัด บางคนกำลังหาทางฆ่าเวลา

เพราะเราเข้าเกตไม่ได้ในช่วงนี้ มันก็เลยเป็นเรื่องปกติ

แต่...

"พวกเธอดูเบื่อกันนะ"

ใครบอกว่าพวกเธอไม่ต้องทำอะไร?

"เอ๋...? ก็...นิดหน่อย?"

"เบา ๆ อะ"

"ฉันไม่เบื่อนะ"

ปฏิกิริยาในห้องหลากหลาย โดยเฉพาะ โนร่า ที่กำลังกัดหมากฝรั่งพร้อมถือหูฟังข้างหนึ่ง สีหน้าของเธอชัดเจนว่า ‘อย่ามายุ่ง ฉันอยากฟังเพลง’

เสียดายจังนะ

ฉันหยิบแฟลชไดรฟ์ออกมา

"ไหน ๆ พวกเธอก็เบื่อ งั้นก็ถึงเวลาลองเล่นเกมเดิมอีกครั้งแล้วล่ะ ฉันมั่นใจว่าทุกคนอยากจะเล่นเกม...เอ่อ"

เกือบหลุดปากแล้ว...

แต่ช่วยไม่ได้นี่นา พอเห็นสีหน้าของแต่ละคนที่เปลี่ยนไปอย่างช้า ๆ มันก็ยากจะกลั้นหัวเราะ

แค่คิดถึงสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นตอนที่พวกเขาเล่น ‘เกมของฉัน’...

"เคเค..."

"อ…โอ้พระเจ้า..."

เสียงของมีอา สั่นเครือขณะที่มองมาที่ฉัน

เธอกลืนน้ำลายดังเอื๊อก ก่อนจะหันไปมองเพื่อนคนอื่น ๆ

"ไม่ใช่แค่ฉันคนเดียวที่เห็นใช่ไหม? สีหน้าเขา...!"

มีอาพยายามจะลุกขึ้น แต่ฉันลุกก่อนแล้วขว้างแฟลชไดรฟ์ไปให้ โจแอนนา

"โหลดเกมขึ้นมาเลย พวกเธอจะใช้เวลาสองสามชั่วโมงถัดจากนี้ในการฝึกความเป็นทีม และฉันจะคอยดูความคืบหน้าของพวกเธอจากตรงนี้"

เสียงครวญครางดังทั่วห้อง

ฉันได้ยินแม้กระทั่งเสียงฟันของเมียกระทบกัน ขณะที่เธอมองแฟลชไดรฟ์ด้วยสายตาหวาดผวา

เธอขอร้องและอ้อนวอนฉัน แต่ฉันเมินเฉย เพราะจากเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ เกมนี้จะเป็นประโยชน์ต่อพวกเขาทุกคน ไม่เพียงแค่ช่วยพัฒนาการทำงานเป็นทีม แต่ยังเพิ่มประสบการณ์ที่พวกเขายังขาดอยู่

แต่ก่อนที่ฉันจะเริ่มสังเกตการณ์อย่างจริงจัง สายตาของฉันก็ไปสะดุดกับช่องลิ้นชักโต๊ะทำงานที่แง้มอยู่

‘นั่นมัน...?’

มันดูเหมือน... นาฬิกาทราย

ฉันหยิบมันออกมาดูใกล้ ๆ ตัวนาฬิกาทรายทำจากไม้ขัดมันสวยงาม ด้านในเต็มไปด้วยเม็ดทรายสีดำสนิท พอฉันเอียงตัวนาฬิกา ทรายก็ไหลลงไปอีกฝั่งหนึ่งอย่างช้า ๆ

‘ช่างแปลกประหลาด’

นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นนาฬิกาทรายเรือนนี้

และแน่นอน... ก่อนหน้านี้มัน ไม่เคยอยู่ที่นี่

รู้สึกเย็นสันหลังยังไงไม่รู้...

"หืม?"

รู้สึกอะไรบางอย่าง ฉันล้วงกระเป๋าหยิบ เข็มทิศ ออกมาดู

มันกำลังหมุนติ้วไม่หยุด

เกิดอะไรขึ้น...?

ยังไม่ทันจะคิดให้ชัด...

เข็มหยุดหมุนกะทันหัน

ชี้ตรงไปยังนาฬิกาทราย

ติ๊ง!

ไม่ถึงวินาทีหลังจากคิดในหัว เสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้น

[ขอแสดงความยินดี! คุณได้รับกุญแจเกต!]

[กุญแจเกต] – กุญแจพิเศษที่จะพาคุณเข้าสู่เกต เมื่อเวลาของนาฬิกาทรายหมดลง คุณจะถูกส่งเข้าไปในเกตโดยทันที ความยากของเกตจะถูกปรับตามตัวผู้ใช้งาน

...อะไรนะ?

ฉันถึงกับนิ่งไป ไม่รู้จะตอบสนองยังไงกับสถานการณ์กะทันหันนี้

ไม่ใช่ว่าฉันไม่รู้จัก กุญแจเกตฉันเคยมีอยู่แล้ว แต่ไม่คิดว่าระบบจะ “แจก” มาให้อย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยแบบนี้

มันไม่มีเหตุผลเลย

และ... ทำไมต้องเป็นตอนนี้ด้วย? แบบสุ่มขนาดนี้?

...นี่มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่นอน

โดยเฉพาะตอนที่ฉันเห็นว่าเข็มทิศหยุดชี้มาที่นาฬิกาทราย  แปลว่าของชิ้นนี้ มีความสำคัญ

‘ไม่สิ มันไม่มีทางเป็นเรื่องบังเอิญเด็ดขาด ไม่เคยเลยกับระบบเพี้ยน ๆ แบบนี้’

นี่จะเกี่ยวกับลัทธิประหลาดนั่นอีกแล้วงั้นเหรอ?

...หรือเกี่ยวกับวาทยกร?

จากที่ฉันเรียนรู้เกี่ยวกับระบบนี้มา ทุกเควสเชื่อมโยงกันหมด

จะลัทธิ วาทยกร หรืออดีตของฉัน ทุกอย่างมีเหตุผลอยู่เบื้องหลัง แค่โชคร้าย... ที่ฉันไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับเกตนี้เลย

‘...หรืออาจจะมี?’

ฉันมองไปยังนาฬิกาทราย

อาจจะมีเงื่อนงำซ่อนอยู่?

ฉันเม้มริมฝีปาก ขณะจ้องมันเขม็ง

จากนั้น...

แจ้งเตือนใหม่ก็ปรากฏขึ้น

[คุณต้องการพลิกนาฬิกาทรายหรือไม่?]

▶ [ใช่] ▷ [ไม่ใช่]

คำตอบของฉันชัดเจนอยู่แล้ว

ถ้ามันเชื่อมโยงกับเควสอื่นจริง ๆ ล่ะก็...

[ใช่]

นั่นคือคำตอบเดียว

แท๊ก!

นาฬิกาทราย... พลิกกลับ