บทที่ 235 วันแรกในฐานะหัวหน้าทีม [2]

‘…นี่มันเป็นเพราะเกมของฉันใช่ไหมเนี่ย?’

ฉันรู้สึกประหลาดใจกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นไม่น้อย

เท่าที่ฉันรู้ ซาร่าคือหนึ่งในผู้เข้ารับการคัดเลือกชั้นยอดจากสถาบันท้องถิ่น เธอมีอันดับที่ดีและถูกคาดหวังว่าจะเป็นดาวรุ่งของกิลด์

แล้วทำไมเธอถึงได้รับผลกระทบจากเกม…?

‘หรือจริง ๆ แล้วเธอมีปัญหาอย่างอื่นอยู่แล้ว ซึ่งไม่ได้เกี่ยวกับเกมเลย แล้วฉันคิดมากไปเอง? หรือมันเกี่ยวจริง ๆ?’

ฉันยังไม่แน่ใจ แต่วางแผนไว้ว่าจะหาคำตอบทีหลัง

“มันแปลกจริง ๆ…” โจแอนนาบ่นพลางจับคาง “เธอดูแปลกไปตั้งแต่วันนั้น อธิบายไม่ถูก คุณคิดว่ามันเป็นเพราะเกมหรือเปล่า?”

เธอถามฉันตรง ๆ

ฉันส่ายหน้า

“ผมไม่แน่ใจ”

สถานการณ์บอกว่ามัน “ใช่”

แต่สัญชาตญาณของฉันบอกว่า… มีอะไรมากกว่านั้น

“งั้นเหรอ”

แม้จะดูไม่พอใจกับคำตอบนัก แต่โจแอนนาก็ไม่ถามต่อ และในจังหวะที่เธอถอยกลับไป ประตูห้องก็เปิดออก

หัวหน้าแผนกเดินเข้ามา

“ดูเหมือนทุกคนจะมากันครบแล้วนะ”

เขาดูอารมณ์ดีกว่าปกติ

“…และดูเหมือนเซธก็มาแล้ว ดีเลย”

เขายกมือเตรียมจะตบให้ดังหนึ่งที แต่ก็ชะงักเมื่อมองไปที่คอกทำงานด้านหนึ่ง

“อ้อ เดี๋ยว…”

“ซาร่าไม่อยู่ค่ะ”

โจแอนนารีบรายงานทันที

“ซาร่า…”

หัวหน้าแผนกเม้มปาก ก่อนหันมามองฉัน

ฉันเล่าตามที่โจแอนนาบอก

“เธอดูไม่สบาย”

“อืม…”

เขาขมวดคิ้ว แต่ก็ไม่ได้แสดงท่าทีไม่พอใจอะไร

“ก็คงไม่เป็นไร วันนี้พวกเธอไม่ได้ลงเกทอะไร จะเป็นการแนะนำระบบเกทและหน้าที่ของแต่ละคนมากกว่า”

ฉันถอนหายใจอย่างโล่งอก

ฉันยังไม่พร้อมจะเข้าเกท ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องทำอะไร ยังงงกับระบบไปหมด

“เซธ ตามฉันมา”

เขาเดินไปที่โต๊ะทำงานด้านในสุดแล้วนั่งลง เปิดคอมพิวเตอร์ขึ้นมา ฉันเดินตามไป และทันทีที่เห็นคอมพิวเตอร์...

ฉันนิ่งค้าง

‘นั่น…เรียกว่าคอมพิวเตอร์ได้จริงเหรอ?’

มันเหมือน “ก้อนอิฐสีขาว” มากกว่าคอมพิวเตอร์

เหมือนของยุค 90 ต้น ๆ แบบตรงเป๊ะ

“ฉันจะอธิบายงานโดยรวมให้ฟัง”

ขณะที่มันบู๊ตด้วยเสียงครืดคราดและติด ๆ ดับ ๆ หน้าจอก็สว่างขึ้นเป็นสีเขียวหม่น ตัวอักษรขาวกระพริบอยู่เต็มจอ พร้อมเคอร์เซอร์กระพริบอยู่มุมจอ

ไม่มีไอคอน ไม่มีหน้าต่าง มีแต่ตัวหนังสือหยาบ ๆ แบบพิกเซลใหญ่ ๆ

นี่มันเครื่องฟอสซิลชัด ๆ

“…อย่ามองคอมแล้วตัดสินว่ามันไม่ดีนะ”

เหมือนเขารู้ว่าฉันคิดอะไร หัวหน้าแผนกคลี่ยิ้มบาง ๆ ก่อนขยับเมาส์

“นี่คือหนึ่งในเทคโนโลยีที่ล้ำที่สุดของกิลด์”

คลิก

เสียงเมาส์ก็ยังแปลกเหมือนอุปกรณ์พิพิธภัณฑ์

แต่ทันใดนั้น หน้าจอก็แสดงรายชื่อใหม่ขึ้นมา

▶ [เกท 0]

▷ [ซุ้มประตูว่างเปล่า]

▷ [เส้นทางนิรันดร์]

▷ [ขบวนเดินเงียบงัน]

▷ [ปากทางแห่งการผ่านพ้น]

ชื่อเหล่านี้กระพริบพร้อมกันเหมือนภาพพิกเซลเก่า ๆ รีเฟรชเรื่อย ๆ

หัวหน้าหน่วยชี้ไปที่รายการแรก

“กดตกลงที่อันไหนก็ได้ แล้วทุกคนในห้องนี้จะถูกส่งเข้าเกทนั้นทันที”

“….!”

ฉันเลิกคิ้วสูงด้วยความตกใจ

แล้วเมื่อหันกลับไปมองคอม ฉันเม้มปากแน่น

‘แปลว่า…แค่ใช้คอมนี้ ฉันสามารถส่งทุกคนเข้าเกทได้เลย?’

นี่มัน…

หัวหน้าแผนกแตะหน้าจอ

“อีกอย่าง เกทแต่ละอันมีระดับ ตั้งแต่ F ไปถึง S ตอนเลือกเกท นายต้องเลือกระดับก่อนจะเห็นรายชื่อให้เลือก ระดับเกทใช้บอกความยาก อย่าง F ก็จะเหมาะกับผู้ใช้พลังระดับคลาสหนึ่ง ส่วนระดับสูงขึ้นก็ต้องการผู้ใช้พลังที่แข็งแกร่งขึ้นตาม”

เขาหยุด แล้วมองฉันอย่างรู้ทัน

“แต่ก็ไม่ใช่กฎตายตัวหรอก… มันก็แค่แนวทางความปลอดภัยทั่วไป”

“เข้าใจแล้วครับ”

ถึงฉันจะไม่อยากเชื่อว่าคนที่ไม่มีพลังแบบฉันจะเคลียร์เกทระดับสูงได้ แต่…ฉันคือข้อยกเว้นที่สามารถผ่านได้

‘ถ้าเตรียมตัวดีและมีไอเท็มพอ…มันก็ทำได้จริง ๆ’

“โอเค งั้นฉันจะพูดกับทุกคนรวม ๆ เลย”

หัวหน้าแผนกลุกขึ้นแล้วหันไปทางทุกคนในห้อง

“ตั้งแต่วันนี้ไป พวกเธอทั้งหมดคือหนึ่งทีม ชื่อทีมคือ 507 ตามเลขบนประตู ทีมนี้อยู่ภายใต้หัวหน้าทีมโซรัน และหน้าที่หลักของพวกเธอคือ เข้าเกทแล้วเก็บเศษเสี้ยวกลับมา”

เขานั่งพิงโต๊ะแล้วกอดอก มองไปรอบ ๆ

“ทุกคนน่าจะรู้ระบบของกิลด์กันอยู่แล้ว แต่ฉันจะทบทวนสั้น ๆ ให้ฟัง”

‘เขากำลังพูดให้ฉันฟังล้วน ๆ ใช่ไหมเนี่ย…’

“เกทให้เศษเสี้ยว เราต้องการเศษเสี้ยว เราเคลียร์เกท เราได้เศษเสี้ยว เศษเสี้ยวบริสุทธิ์เท่ากับดี เราชอบ เราอยากได้ ดังนั้นเราต้องฟาร์ม”

“….?”

หัวของทุกคนเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม

รวมถึงฉันด้วย

นี่มันวิธีอธิบายอะไรกันเนี่ย…?

‘แต่พอนึกถึงนิสัยของเขา… เขาพูดแบบนี้เพื่อประหยัดเวลาชัด ๆ’

ฉันบีบสันจมูกด้วยความเหนื่อยใจ แต่ก็ฟังต่อ

“เกทมีจำนวนเศษเสี้ยวจำกัด ยิ่งเกทระดับสูง ก็ยิ่งฟาร์มได้มาก… ก็ประมาณนี้ อ้อใช่!เกทแต่ละครั้งที่เข้าไปจะเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย ไม่เหมือนเดิมเป๊ะ”

เขายิ้มอย่างภูมิใจมาก

แต่ฉันปวดหัวหนักกว่าเดิม

อย่างไรก็ตาม ฉันก็พอเข้าใจสิ่งที่เขาจะสื่อ

‘สรุปคือ งานของเราคือเข้าเกทไปฟาร์มเศษเสี้ยว ระดับเกทไม่ส่งผลต่อ “ระดับ” ของเศษเสี้ยว แต่เกทระดับสูงทำให้ได้ปริมาณมากกว่า แต่ละเกทเปลี่ยนเล็กน้อยทุกครั้ง และยิ่งเคลียร์ดีเท่าไร เศษเสี้ยวก็ยิ่งบริสุทธิ์’

ฟังง่ายกว่าที่คิด

“ปลายเดือนจะมีโควต้าที่ทุกคนต้องทำให้ถึง และเศษเสี้ยวแต่ละชิ้นจะให้แต้ม GP (คะแนนกิลด์) ตามระดับความบริสุทธิ์ สามารถใช้ GP ซื้อไอเท็มของกิลด์ได้”

จังหวะนั้นหัวใจฉันเต้นแรง

นี่แหละ…สิ่งที่ฉันตามหา!

“เข้าหน้าร้านของกิลด์ได้จากคอมของแต่ละคน ข้อมูลละเอียดอยู่ในนั้นหมดแล้ว”

ฉันมองคอมพิวเตอร์ รู้สึกคันไม้คันมืออยากลองเปิดดูทันที

แต่…

“เซธ”

เสียงหัวหน้าแผนกดึงฉันออกจากความคิด

ฉันเงยหน้า แล้วเห็นสีหน้าจริงจังของเขา ทำให้ฉันเกร็งตัวโดยอัตโนมัติ

“ฉันมีเรื่องอยากคุยด้วย...ออกมาข้างนอกหน่อย”