บทที่ 225 ความโกลาหล [1]
บทที่ 225 ความโกลาหล [1]
"เตรียมทุกอย่างให้พร้อม!"
"...ตรวจให้แน่ใจว่าเราไม่พลาดอะไรเด็ดขาด! พรุ่งนี้เป็นวันสำคัญมาก ถ้าเกิดอะไรผิดพลาดขึ้นมา พวกนายตกงานกันหมดแน่!"
"เฮ้! แล้วนายนั่นมัวทำอะไรอยู่? เร่งตรวจรอบสุดท้ายเดี๋ยวนี้! เช็กให้แน่ใจว่าไม่มีบั๊กในเกม เราไม่มีสิทธิ์ปล่อยเกมออกไปพร้อมปัญหาเด็ดขาด! แค่ครั้งเดียวก็พังทั้งภาพลักษณ์!"
มาเธียสยุ่งหัวปั่นมาตลอดทั้งวัน
พรุ่งนี้เป็นวันสำคัญมากสำหรับสตูดิโอของพวกเขา วันที่เกมสยองขวัญตัวใหม่จะเปิดตัว
พวกเขาลงทุนไปมากกับโปรเจกต์นี้ กระแสความคาดหวังก็เลยแรงตามไปด้วย
"ซีอีโอครับ"
เมื่อเดินเข้าไปในห้องของซีอีโอ มาเธียสก็เห็นอีกฝ่ายกำลังนั่งหัวเราะอยู่คนเดียว ขณะชมวิดีโอบางอย่างจากคอมพิวเตอร์
"...อินฟลูเอนเซอร์ที่เราจ้างให้รีวิวเกม ส่งวิดีโอดี ๆ มาเพียบเลย ดีใช้ได้เลยล่ะ"
"ใช่ครับ ผมก็เห็นแล้วเหมือนกัน"
มาเธียสก็ตรวจวิดีโอพวกนั้นเหมือนกัน ถึงจะยังไม่ปล่อยออกสู่สาธารณะ แต่ทันทีที่เกมเปิดตัว พวกเขาก็จะปล่อยวิดีโอชุดนี้ออกมาทันที
เป็นอีกหนึ่งวิธีในการ “ถล่มตลาด” ให้เปรี้ยงขึ้นมา
อินฟลูเอนเซอร์ที่ว่าก็มีผู้ติดตามไม่น้อย รับประกันว่าช่วยเพิ่มยอดขายได้แน่นอน
"ไม่เลวเลยนะ"
ซีอีโอหันหน้ากลับมาจากจอ มองมาเธียส
"มีอะไรหรือเปล่า? ดูเหมือนนายจะมีเรื่อง"
"เปล่าครับ ไม่มีอะไร"
มาเธียสตอบพลางยื่นเอกสารให้
"นี่คือประมาณการยอดขายหลังเปิดตัวเกมครับ
ตัวเลขถูกปรับขึ้นเล็กน้อยตามแนวโน้มที่เพิ่มขึ้นของเกมแนวสยองขวัญในช่วงนี้ มีเกมระดับโลกสองสามเกมที่ปลุกกระแสขึ้นมาอีกครั้ง"
"โอ้?"
ซีอีโอขมวดคิ้วนิด ๆ แล้วรับเอกสารไปดู หลังจากกวาดตามองครู่หนึ่ง เขาก็ผิวปากเบา ๆ
"ว้าว ดีกว่าที่ฉันคาดไว้อีก บอร์ดบริหารต้องดีใจแน่"
เขาหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะโยนกระดาษลงโต๊ะ แล้วเปิดลิ้นชักหยิบกล่องไม้เล็ก ๆ ขึ้นมา เมื่อเปิดฝาออก ข้างในคือซิการ์ขนาดใหญ่หลายมวน
"เรื่องแบบนี้ต้องฉลอง!"
ทันใดนั้นเขาก็จุดซิการ์ขึ้นสูบด้วยท่าทางสบายใจ
มาเธียสกำลังจะขอตัวออกไป แต่ก็โดนซีอีโอเรียกไว้
"ว่าแต่นักพัฒนาคนนั้น... ที่สุดท้ายก็ยอมก้มหัวให้เรา ตอนนี้เขาเริ่มงานรึยัง?"
"...ผมยังไม่ได้รับคำตอบเลยครับ"
ซีอีโอหยุดชะงัก
"ยังไม่ได้อีกเหรอ?"
"...ใช่ครับ"
"ฮึม..."
คิ้วหนา ๆ ของเขาขมวดเข้าหากัน ก่อนจะเคาะเถ้าซิการ์ลงถาด แล้วมองมาเธียส
"ลดข้อเสนอเขาลง"
พูดแค่นั้น แต่มาเธียสก็เข้าใจทันทีว่าต้องทำอะไร
แต่ก่อนจะไปจัดการเรื่องนั้น...
เขาต้องดูแลเกมให้เรียบร้อยก่อน
ต้องมั่นใจว่าการเปิดตัวจะไม่มีปัญหา
เขาจึงใช้เวลาช่วงเย็นเกือบทั้งหมดตะโกนสั่งการ ประสานงานกับแผนกอื่น ตรวจความเรียบร้อยทุกขั้นตอน
ไม่ทันไร พระอาทิตย์ก็ลับฟ้า พระจันทร์ขึ้นแทน
ตอนนี้เป็นเวลากลางคืน
ในสตูดิโอเงียบสนิท เคาน์เตอร์ทำงานว่างเปล่า เหลือเพียงเสียงแป้นพิมพ์ที่ดังเป็นจังหวะท่ามกลางความเงียบ
แปะ แปะ แปะ แปะ
มาเธียสปาดเหงื่อออกจากหน้าผาก แว่นตาสะท้อนแสงจากหน้าจอคอม
เขาหยุดมือ เช็กเวลาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
"อีกนิดเดียว ทุกอย่างก็เกือบจะ..หะ!?"
ฟึ่บ!
หน้าจอดับวูบ
มาเธียสนั่งนิ่งชั่วขณะ ก่อนจะลุกพรวดขึ้นมา
"เชี้ยยเอ๊ย! ซวยแล้ว..!"
คำสบถพรั่งพรู
"โธ่... ใกล้เสร็จอยู่แล้วเชียว ไอ้บ้าเอ๊ย!"
เขารีบจะเอื้อมไปกดปุ่มเปิดเครื่อง แต่ยังไม่ทันแตะ หน้าจอก็สว่างวาบขึ้นอีกครั้ง
แต่คราวนี้...แสงมันไม่ใช่สีขาว
...มันเป็นสีส้ม
และเสียงหนึ่งก็ดังแว่วออกมาจากหน้าจอ
"มิสเตอร์จิงเกิลส์อยู่ที่นี่ มิสเตอร์จิงเกิลส์อยู่ที่นั่น มิสเตอร์จิงเกิลส์อยู่ที่ไหนสักแห่ง... ใครอยากเล่นบ้าง?"
"....."
ความเงียบเข้าครอบงำ
แต่เพียงครู่เดียวเท่านั้น
"...ฉัน"
เสียงมาเธียสดังขึ้นเบา ๆ ในห้อง
ใบหน้าเขานิ่งงัน แว่นสะท้อนแสงสีส้มจากหน้าจอ
ภาพของมิสเตอร์จิงเกิลส์ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ
มันยืนหันหลังให้มาเธียส
"เยี่ยม!"
อีกตัวหนึ่งยืนอยู่ด้านหลัง โบกมือและยิ้ม...แต่ในเวลาเดียวกัน
ก็มองอยู่แล้ว...
"มิสเตอร์จิงเกิลส์บอกว่า~ หันหลัง"
เสียงของมิสเตอร์จิงเกิลส์ดังขึ้น
มาเธียส...หันหลัง
"มิสเตอร์จิงเกิลส์บอกว่า~ เข้าไปในห้องซีอีโอ"
มาเธียสไม่ขยับ
ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น
หนึ่ง วินาที
สอง วินาที
สาม…
กึก!
เขาเริ่มก้าวเดิน
ท่าทางแข็งกระด้างเหมือนหุ่นยนต์ แต่สุดท้ายเขาก็เดินไปหยุดที่หน้าห้องซีอีโอ
แป้นพิมพ์รหัสปรากฏขึ้น
ฟึ่บ!
อีกหน้าจอหนึ่งสว่างขึ้น
"มิสเตอร์จิงเกิลส์บอกว่า~ เปิดประตู"
มาเธียสกดรหัส เปิดประตู
แกร๊ก!
ห้องซีอีโอว่างเปล่าปรากฏตรงหน้า
ฟึ่บ!
คอมพิวเตอร์ของซีอีโอเปิดขึ้น ใบหน้ามิสเตอร์จิงเกิลส์ปรากฏเต็มจอ
"มิสเตอร์จิงเกิลส์บอกว่า~ เปิดคอม"
มาเธียสนั่งลงหน้าคอม เปิดเครื่อง และใส่รหัสผ่านเข้าไป
ในฐานะมือขวาของซีอีโอ มันก็เป็นเรื่องปกติที่เขาจะรู้รหัส
...และซีอีโอก็ไม่ใช่คนบ้า ที่จะทำอะไรน่าสงสัยในแล็ปท็อปทำงานของตัวเอง
แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น...
"มิสเตอร์จิงเกิลส์บอกว่า~ แทนที่ไฟล์ปล่อยเกม ด้วยไฟล์ในอีเมล์ของคุณ"
มาเธียสหยุดนิ่งอีกครั้ง
นั่งเงียบ แว่นสะท้อนหน้าจอ
มือเขาสั่น
แต่แล้ว…
เขาเปิดอีเมล์ เจออีเมล์จากแหล่งนิรนาม มีไฟล์แนบอยู่
มาเธียสโหลดไฟล์นั้น แล้วแทนที่ไฟล์ตัวเกมในบัญชี ‘ด็อก’ ด้วยมัน
...ซึ่งทำได้แค่จากคอมของซีอีโอเท่านั้น
ด็อกไม่มีระบบเช็กไฟล์อัตโนมัติแบบนาทีสุดท้าย
เพราะงั้น พอไฟล์ “ใหม่” ถูกอัปโหลดเสร็จ มันก็จะกลายเป็นเวอร์ชันเปิดตัวทันที
ห้องเงียบลง
ริมฝีปากของมิสเตอร์จิงเกิลส์บนหน้าจอยกยิ้มเจ้าเล่ห์ จ้องมาเธียสด้วยดวงตาขลาดเขิน
"มิสเตอร์จิงเกิลส์บอกว่า~ ลบทุกหลักฐาน แล้วกลับที่เดิม"
มาเธียสลุกจากที่นั่ง ทำตามคำสั่งทุกอย่างออกจากระบบ ลบประวัติ รอยเท้า กล้องวงจรปิด แล้วกลับมานั่งที่โต๊ะของตัวเองเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ฟึ่บ!
หน้าจอของเขากลับมาอีกครั้ง มิสเตอร์จิงเกิลส์ปรากฏบนจอ จ้องมองผ่านแว่นของมาเธียส เห็นเงาของตัวเองสะท้อนกลับมา
แล้ว…
มันโบกมือ
"มิสเตอร์จิงเกิลส์บอกว่า~ ลาก่อน!"
ฟึ่บ!
หน้าจอกลับไปเป็นปกติ และมาเธียสก็สะดุ้งเฮือก
"...หือ? อึก..."
เขาจับศีรษะ รู้สึกปวดตุบ ๆ ขึ้นมา
จนต้องนั่งลงทันที
นวดขมับไปมา พึมพำกับตัวเอง
"แปลกแฮะ... ฉันทำงานหนักเกินไปหรือเปล่า?"
เขามองหน้าจอ ถอนหายใจ
"...อาจจะต้องกลับบ้านแล้วล่ะ"
เขาอยากจะทำต่อ แต่ความปวดหัวมันมากเกินไป แถมก็จัดการทุกอย่างเสร็จหมดแล้ว
ตอนนี้เหลือแค่...
รอวันเปิดตัวเกมในวันรุ่งขึ้นเท่านั้น
เขาเก็บของ เดินออกจากสตูดิโอกลับบ้านไป ถึงจะปวดหัวอยู่ แต่ในใจก็ยังรู้สึกพอใจอยู่บ้าง
...แต่
ความพอใจนั้น ไม่ได้อยู่นานนัก
เช้าวันถัดมา… ทันทีที่เขากลับมาถึงสตูดิโอ...
ที่นั่นก็เต็มไปด้วยความโกลาหล