ตอนที่ 205 หนู [4]

‘หนู’ ถอยหลังไปเล็กน้อย ก่อนจะยืนขึ้นอย่างไม่เร่งรีบ แล้วเดินไปพิงอยู่ข้างประตู

เขาน่าจะกำลังเช็คว่ามีใครอยู่ข้างนอกหรือเปล่า

เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้น สายตาของเขาก็กลับมาจ้องมาที่ฉันอีกครั้ง

รอยยิ้มและลักยิ้มประจำตัวปรากฏชัดบนใบหน้าอีกครั้ง

“…แน่ใจเหรอว่าไม่ได้ปิดบังอะไร?”

“ก็เห็นว่านายบอกเองว่าเป็นคนจัดการ แต่ในเมื่อเป็นแค่ ‘คนธรรมดา’ อย่างนาย จะไปจัดการกับสิ่งผิดปกติแบบนั้นได้ยังไง?”

“…..”

…ไม่มีคำตอบ

ฉันไม่มีคำพูดอะไรจะตอบกลับเขา

เพราะเขาพูดถูก

คนธรรมดาแบบฉัน จะไปรับมือกับสิ่งผิดปกติแบบนั้นได้ยังไง?

ปกติฉันจะพอคิดข้ออ้างได้บ้าง แต่ครั้งนี้ไม่มีข้ออ้างไหนที่ใช้ได้เลย

วิธีที่ฉันจัดการกับสิ่งผิดปกติ มันไม่ใช่อะไรที่ฉันจะพูดออกไปได้ง่ายๆ

‘ถึงจะบอกว่าอาศัยช่วงไคล์กับโซอี้เบี่ยงเบนความสนใจแล้วโจมตีเด็กหญิงก็เถอะ แต่ใครจะไปเชื่อกัน ในเมื่อเด็กหญิงคนนั้นควบคุมทุกคนไว้ได้ชัดเจนขนาดนั้น’

‘แล้วรู้จักนิสัยไอ้หนูนั่นดี มันคงปั้นหลักฐานปลอมมาเต็มที่ให้ดูเหมือนมันเป็นคนจัดการ’

ในสถานการณ์แบบนี้…

ฉันไม่มีอะไรจะพูดเลยจริงๆ

“ถ้านายมั่นใจว่าเป็นคนจัดการจริงๆ ก็ลองไปบอกหัวหน้าแผนกดูสิ ฉันไม่ห้ามหรอก”

“…..”

“เขาดูจะชอบนายนะ ฉันมั่นใจเลยว่าเขาคงเชื่อทุกอย่างที่นายพูด”

“…..”

“แต่อย่าลืมว่าเขาอาจจะเริ่มสงสัยอะไรบางอย่าง…”

รอยยิ้มของ ‘หนู’ ยิ่งเหยียดขึ้นขณะพูด

เขามองมาที่ฉันราวกับแน่ใจเต็มประดาว่าฉันมีอะไรซ่อนอยู่

ฉันอยากจะเถียงกลับ แต่ก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี

เพราะ…ใช่ ฉันกำลังปิดบังอะไรบางอย่าง

แต่ถึงอย่างนั้น…

‘ฉันก็ยังต้องพูดอะไรสักอย่าง’

ความเงียบจะมีแต่ยิ่งตอกย้ำว่าเขาคิดถูก

ฉันถอนหายใจเบาๆ ก่อนเอนหลังพิงหมอน มองขึ้นไปยังเพดาน

“…ถ้าฉันมีอะไรปิดบังจริงๆ ฉันคงไม่ได้นอนเจ็บอยู่ตรงนี้หรอก”

“แค่…ตกใจน่ะ ที่เห็นนายเปลี่ยนไปขนาดนี้ นายแกล้งเนียนได้เก่งมากเลยนะ”

“เหรอ?”

‘หนู’ เอียงคอเล็กน้อยสีหน้าดูประหลาดใจนิดๆ

“บอกตรงๆ เลยนะ ถ้าให้เลือกคนที่ฉันคิดว่าจะหลอกยากที่สุดในกลุ่ม…ก็คือนาย”

“ก็เห็นชัดๆ ว่านายคอยเว้นระยะห่างจากฉันตลอด”

“ฉันเว้นระยะกับทุกคน ไม่ค่อยชอบผู้คนอยู่แล้ว”

“…หืม อาจจะใช่ก็ได้”

เขาเคาะนิ้วกับขอบประตูเบาๆ

“อาจจะจริงก็ได้ แต่มันก็ยังไม่ทำให้ฉันเชื่ออยู่ดี”

เขายิ้มอีกครั้ง ก่อนเอื้อมมือเปิดประตูออก

“ยังไงฉันก็มั่นใจว่านายกำลังปิดบังอะไรไว้…”

“แต่ก็ช่างเถอะ ฉันจะไม่ยุ่ง”

เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ลักยิ้มเริ่มจางลง

“…ถ้า ‘นาย’ ก็ไม่ยุ่งเรื่องของฉันเหมือนกัน”

ว่าแล้ว เขาก็ก้าวข้ามธรณีประตูออกไป แล้วปิดประตูลงเบาๆ

สิ่งสุดท้ายที่ฉันเห็นก่อนที่เขาจะหายไปคือรอยยิ้มนั่น

รอยยิ้มที่ไม่เคยหายไปจากหน้าเขาตลอดทั้งบทสนทนา

แกร๊ก!

ฉันนอนนิ่งอยู่ในห้อง มองเพดานเงียบๆ

บทสนทนานั้นยังคงวนเวียนอยู่ในหัว

‘สุดท้าย…มันก็เป็นแบบที่ฉันคิดไว้ไม่มีผิด’

‘และก็คงไม่ใช่ครั้งสุดท้ายที่มันจะงี่เง่าใส่ฉันแบบนี้’

ฉันถอนหายใจ

แต่ในขณะเดียวกัน ฉันก็รู้ด้วยว่าปล่อยเขาไว้ไม่ได้

เราเดินมาถึงจุดที่ไม่สามารถอยู่ร่วมกันได้อีกแล้ว

‘ฉันต้องหาทางจัดการกับเขาให้ได้…’

—

วันถัดมา

ฉันถูกปล่อยตัวจากโรงพยาบาลค่อนข้างเร็ว สุดท้ายหมอบอกว่าเหตุผลที่ฉันหมดสติไปก็แค่เพราะใช้พลังงานเกินขีดจำกัด

…แต่ฉันรู้ดีว่าความจริงมันซับซ้อนกว่านั้นมาก

“ดูเหมือนนายจะฟื้นตัวดีเลยนะ”

ไคล์ยืนรอฉันอยู่หน้าทางออกของโรงพยาบาล ข้างๆ รถยนต์สีดำสะอาดเอี่ยมคันหนึ่ง

เสียดายที่ฉันดูไม่ออกเลยว่ามันคือยี่ห้ออะไร

แสงแดดร้อนแรงสาดส่องลงมา คล้ายกับจะล้างคราบฝนบนเกาะไซร์ให้หายไปหมด เป็นการเปลี่ยนบรรยากาศที่รู้สึก…น่าต้อนรับ

“ขึ้นมาเลย”

ไคล์เปิดประตูให้

“ฉันจะพาไปที่กิลด์”

“โอเค”

จากที่ฉันเข้าใจ ตอนนี้เรากลับมาอยู่ที่ เกาะมาลาเวียแล้ว เกาะที่ตั้งของกิลด์

‘คิดดูแล้ว…ฉันไม่ค่อยรู้อะไรเกี่ยวกับเกาะนี้เลยแฮะ’

สิ่งเดียวที่รู้คือ มันมีเมืองเดียวใหญ่ๆ แบ่งเป็นหลายโซน และมีประชากรเยอะมาก

ฉันไม่เคยใช้เวลาสำรวจที่นี่เลย ส่วนใหญ่เอาเวลาไปนั่งเขียนโค้ดในออฟฟิศอยู่แต่ในเกม

‘บางทีฉันควรหาเวลาสำรวจให้มากกว่านี้’

“โอเค”

เมื่อเปิดประตูอีกฝั่งขึ้นนั่ง ไคล์ก็เหลือบมองมาทางฉัน ฉันนั่งอยู่เบาะข้างคนขับ

“…พอถึงกิลด์แล้ว นายควรตรงไปที่หอพักเลยนะ พักผ่อนให้เต็มที่ นายได้วันหยุดมาสองสามวัน”

ไคล์หยุดพูดเล็กน้อย สีหน้าเหมือนลังเล

“…ถึงจะไม่ค่อยสำคัญกับนายเท่าไหร่ก็เถอะ เพราะนายไม่ได้ทำงานอยู่แล้ว”

“อืม”

…มีแค่วันที่บำบัดเท่านั้น ที่ฉันต้องนั่งฟังระบายในการบำบัด

ฉันแค่ทำงานในกิลด์…ในนามเท่านั้น

จริงๆ แล้ว ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากจดจ่ออยู่กับการสร้างเกมของตัวเอง

“ก็ในเมื่อนายไม่ได้มีหน้าที่อะไรจริงๆ ฉันว่าก็แล้วแต่นายล่ะกัน พักผ่อนให้เต็มที่ แล้วอยากทำอะไรก็ทำไป ฉันเองก็คงทำแบบเดียวกัน”

“…อืม”

“ดีแล้ว”

ไคล์หันกลับไปสนใจกับพวงมาลัย แล้วเริ่มขับรถออกไป

เขากำลังจะเปิดวิทยุแต่ฉันก็พูดขัดไว้ก่อน

“หือ?”

“…ฉันชอบความเงียบมากกว่า”

จริงๆ ก็ไม่ใช่หรอก

ฉันแค่…นึกถึงเหตุการณ์ในอดีต

เหตุการณ์ที่เกี่ยวกับใครบางคน…ที่ชื่อวาทยกร

ตั้งแต่นั้นมา ฉันก็ไม่เชื่อใจวิทยุอีกเลย

“เอ่อ…โอเค”

ไคล์ดูหงุดหงิดเล็กน้อย แต่เขาก็ไม่ว่าอะไร

ขณะที่มองเขาขับรถ ฉันก็เผลอจมอยู่กับความคิดของตัวเองโดยไม่รู้ตัว

มือเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ แล้วเปิดแอป ‘ด็อก’ ขึ้นมา

‘ไม่ได้เช็คมาตั้งแต่เมื่อวาน บางทีสถานการณ์อาจเปลี่ยนไปบ้างแล้วก็ได้…’

[ยอดขาย: 62,129]

“…..”

ฉันจ้องตัวเลขตรงหน้าพูดไม่ออกเลยจริงๆ

ถึงจะคาดไว้แล้วว่ายอดขายจะลดลง แต่ไม่คิดว่าจะดิ่งขนาดนี้

ยอดขายเพิ่มจากเดิมไม่ถึงพันชุด…ทั้งที่เกมยังใหม่อยู่แท้ๆ

ชัดเจนเลยว่า โนวา สตูดิโอ ยังเล่นตุกติกอยู่กับระบบขายของเกมฉันแน่ๆ

‘ดูท่าฉันต้องรีบเขียนโหมดมัลติเพลเยอร์ให้เสร็จเร็วๆ แล้วล่ะ…’

‘แต่ไม่แน่ว่านั่นอาจไม่พอด้วยซ้ำ…’

มัลติเพลเยอร์ช่วยเพิ่มยอดขายได้แค่ช่วงสั้นๆ

แต่มันไม่ใช่การแก้ปัญหาที่ต้นตอ

ฉันต้องหาทาง “จัดการ” ปัญหานี้โดยตรง

…แต่พูดง่ายกว่าทำ

โนวา สตูดิโออยู่ไกลจากที่ฉันอยู่มาก แถมยังเป็นสตูดิโอระดับใหญ่

ใหญ่กว่าฉันมากชนิดเทียบไม่ติด ถ้าจะเผชิญหน้าตรงๆ มีแต่จะแพ้ยับ

‘ถ้ามีวิธีสาปแช่งพวกมันตรงๆ ได้ก็คง…’

จู่ๆ ฉันก็หยุดคิดกลางคัน

เหมือนบางอย่างผุดขึ้นมาในหัว

ฉันรีบเปิดหน้าต่างสถานะขึ้นมาทันที

และที่นั่นสายตาของฉันก็หยุดอยู่ที่โหนดสองอันของตัวเอง

[ภาชนะกักกัน] และ [การถ่ายโอนคุณลักษณะ ]

ฉันจ้องมองสองโหนดนั้น แล้วสายตาก็ไปหยุดอยู่ที่ชื่อหนึ่ง…

มิสเตอร์จิงเกลส์

‘เดี๋ยวนะ…ถ้าเกิดว่า…?’