บทที่ 200 ภายในการ์ตูน [2]
บทที่ 200 ภายในการ์ตูน [2]
‘พูดง่ายกว่าทำ…’
ฉันจ้องเด็กผู้หญิงที่ยืนอยู่ด้านหลังท่านผู้อำนวยการ ก้อนแข็ง ๆ จุกค้างอยู่กลางอก แทบหายใจไม่ทั่ว การจะเข้าใกล้เธอแทบเป็นไปไม่ได้เลย ไม่ว่าการสะกดจิตนั้นทำอะไรลงไป มันเปลี่ยนคนพวกนี้ไปแล้ว เปลี่ยนอย่างแนบเนียนแต่เห็นได้ชัด ร่างกายของพวกเขาขยับแข็งทื่อ ราวกับหุ่นเชิดที่ถูกดึงเชือดแน่นเกินไป
ดวงตาของพวกเขาไม่ได้กะพริบเป็นจังหวะปกติ
ไม่สิ…พวกเขาไม่กะพริบตาเลย
…และพวกเขาแข็งแกร่งกว่าเดิมมาก
‘จะทำยังไงดี’
เวลามีไม่มาก
ต้องคิดให้ไว ฉันพยายามไล่ในหัวว่ามีอะไรในร้านที่พอ “ซื้อ” มาใช้ได้บ้าง แต่ทันใดนั้น….
ตุบ!
ฉันรู้สึกถึงอะไรบางอย่างแตะที่ฝ่าเท้า
“....!”
หัวใจแทบหลุดออกจากอก มันคือ “กระดุม”
‘ชิบหาย!’
ฉันสะบัดเตะกระดุมกระเด็นออกไป แต่ก็สายไปแล้ว
ฉัน… เห็นมันไปแล้ว
เปรี้ยง!
“….!?”
ลิ้นชักเหล็กเก่าริมผนังเด้งอ้าเสียงดังเพล้ง ชายผ้าสีเหลืองแลบโผล่ออกมานิดหนึ่ง
ฉันเงยขึ้นทันที
แต่..
“!!”
ข้าง ๆ โคมไฟด้านบน มี “วิกแดง” พันกันยุ่งห้อยต่องแต่ง เหมือนมันอยู่ตรงนั้นมาตลอด เส้นใยสังเคราะห์กระด้าง เปราะ ปลายไหม้เกรียมเล็กน้อย
‘ซวย ซวย!’
ตัวฉันเริ่มสั่นให้เห็น
เสียงหัวใจดังอึงในหู จนโลกภายนอกเหมือนเงียบไปหมด
แต่ความเงียบนั้นก็แตกสะบั้นในพริบตา
ตา ตา ตา~
ทำนองคุ้นหูดังขึ้นในอากาศ ลมหายใจฉันหนักขึ้นเรื่อย ๆ
‘ไป ต้องไปแล้ว!’
พอหันกลับไป หัวใจฉันแทบกระโจนออกมา
ตึ้บ! ตึ้บ! ตึ้บ!
เงาร่างหลายร่าง “หล่น” ลงมาจากเพดาน กระแทกพื้นก่อนจะยันตัวลุกขึ้น แขนขาขยับกระตุกเหมือนหุ่นเชิดที่เชือกขาดรุ่ย ด้านหลังก็คือดรีมวอล์คเกอร์ มันพยายามสกัดเต็มที่
แต่…
“...!”
พวกมันมี “เยอะเกินไป” พอเข้าปะทะ พวกนั้นก็รุมเกาะมันแน่น แขนขาพลิกงอผิดรูป ศีรษะกระตุกไม่เป็นธรรมชาติ คอค่อย ๆ เอี้ยวเข้าหาฉัน พร้อมกันทุกตัว ยิ้มกว้างไปพร้อมกัน
ความสั่น… ไหลวาบขึ้นกระดูกสันหลัง
‘คนพวกนี้กดดันดรีมวอล์คเกอร์ได้ขนาดนี้…’
“พร้อมหรือยัง?”
เสียงของมิสเตอร์จิงเกิลส์ดังขึ้นมา หัวใจฉันหยุดเต้นไปชั่วขณะ
‘ไม่นะ ไม่นะ…’
ฉันหันวาบไปหามิเรลล์ รู้สึกเหมือนหัวใจพยายามดิ้นทะลุออกจากอก
“มิสเตอร์จิงเกิลส์สั่งว่า~”
“เอาเลย เอา…”
“หยุดนิ่ง”
ร่างฉันแข็งค้างทั้งตัว
สมองที่เมื่อครู่ยังปลอดโปร่งกลับอืดทื่อขึ้นมาเฉียบพลัน ฉันเริ่มคิดอะไรไม่ค่อยออก
ในฉากหลัง ฉันเหมือนจะได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักแผ่ว ๆ แต่ก็ว่างเปล่าไปในวินาทีถัดมา
เหมือนมีหมอกหนาทึบปกคลุมความคิด ทำให้ความคิดฉันคิดอะไรได้ไม่ชัดเจนเลย
‘ฮิฮิฮิ~’
ฉันยังได้ยินเสียงคิกคักนั้นอยู่
แต่ก็…
ไม่มีอะไร
หัวฉันชาหน่วงไปหมด
ฉันไม่รู้ว่ามันกินเวลานานแค่ไหน แต่พอหลุดจากภวังค์ ทิวทัศน์ตรงหน้าก็เปลี่ยนไปแล้ว
“….!?”
ฉันมายืนอยู่ต่อหน้าท่านผู้อำนวยการกับเด็กผู้หญิงคนนั้น มือของเธอกำลังถือโทรศัพท์ ยกจ่ออยู่ตรงหน้าฉัน
การ์ตูนคุ้นตา
…ตัวตลกคุ้นตา ที่ใช้มือปิดตาทั้งสองข้าง
“พร้อมไหมเอ่ย?”
เสียงแหลมคมแสบหูดังออกมาจากโทรศัพท์
ศีรษะฉันพยักรับเอง
“ดีมาก!”
น้ำเสียงของมิสเตอร์จิงเกิลส์เต็มไปด้วยความยินดี
ผู้คนด้านหลังก็ดีใจเช่นกัน รอยยิ้มกว้างจนสุดหน้า
ฉันพยายามคิดทุกทางที่จะเอาตัวรอด แต่…
ไม่มีอะไร
หัวฉันยังว่างเปล่าไปหมด
“มิสเตอร์จิงเกิลส์มาแล้ว~ มิสเตอร์จิงเกิลส์อยากเล่น~ งั้นก็มาเล่นกันเลย!”
ตัวตลกเต้นพล่านไปบนจอ รองเท้าบู๊ตสีแดงส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเมื่อมันยกเท้าออกด้านข้าง
“มิสเตอร์จิงเกิลส์สั่งว่า~ นี่คืออะไร?”
“บู๊ต”
คำตอบหลุดจากปากฉันอัตโนมัติ
เหมือนมีอะไรฝังเข้าไปในความคิด
“ถูกต้อง!”
แต่…
ฉันทำอะไรไม่ได้เลย
ตา ตา ตา~
ทำนองนั้นดังขึ้นอีกครั้ง และมิสเตอร์จิงเกิลส์ก็เต้นไถลไปบนจอ
มันยื่นมือออกมา โชว์ถุงมือสีขาว
“มิสเตอร์จิงเกิลส์สั่งว่า~ นี่คืออะไร?”
“ถุงมือ”
คำก็ไหลออกจากปากฉันอีกครั้งโดยที่ฉันไม่ได้คุม
“ถูกต้อง! เก่งมาก… เซธ!”
ตา ตา ตา~ ตา ตา ตา~
ดนตรีดังขึ้นกว่าเดิม ราวเสียงคณะละครสัตว์ตัวตลกหมุนตัว หัวเอียง หัวเราะก้องลั่น ปากที่วาดบนหน้าจอแผ่กว้างเกินกว่าที่มนุษย์ควรยิ้มได้ ส่วนดวงตา… ยังปิดสนิทอยู่
ฉันมองดูด้วยความสยอง…
แต่แล้วริมฝีปากของฉันกลับกระตุกขึ้นเอง
ยิ้ม
‘ไม่นะ ไม่นะ…’
ฉันอยากฝืนสุดแรงที่มี แต่… ฉันไร้ทาง
ฉันทำอะไรไม่ได้เลย
นี่เป็นครั้งแรกสำหรับฉัน
‘ฉันจะทำยังไงดี? ฉันควรทำอะไร…?’
ของในร้านก็พอมีอยู่บ้าง แต่มันคงช่วยอะไรฉันได้ไม่มากนัก มีแผ่นบันทึกเสียงของวาทยกรอยู่ แต่ปัญหาคือมิสเตอร์จิงเกิลส์ควบคุมอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ทั้งหมด ดรีมวอล์คเกอร์กับมิเรลล์ก็ช่วยฉันไม่ได้
ฉัน… จะทำยังไง?
‘คิดสิ คิด คิด…!’
“มิสเตอร์จิงเกิลส์สั่งว่า~”
“ผม”
“มิสเตอร์จิงเกิลส์สั่งว่า~”
“จมูก”
“มิสเตอร์จิงเกิลส์สั่งว่า~”
“เสื้อผ้า”
“มิสเตอร์จิงเกิลส์สั่งว่า~”
“ลายทาง”
ทุกคำที่ฉันพูด เหมือนมีอะไรคว้านเนื้อในหัวให้กลวงเข้าไปอีก เหมือนมีบางอย่างกำลังขุดลงตามรอยพับของสมอง
ฉันอยากหยุด แต่หยุดไม่ได้
แล้วก็…
“พร้อมสำหรับรอบสุดท้ายหรือยัง?”
โลกเหมือนบิดงอ เพี้ยนรูป กำแพงไม่ตรงอีกต่อไป พื้น…ก็เหมือนไม่เสมอ
เสียงฝนด้านนอกกลายเป็นเพียงกระซิบอู้อี้ ราวกับโลกภายนอกถูกผนึกปิด ความมืดรอบตัวหนาขึ้น กลืนแสงสุดท้ายจนฉันแทบมองไม่เห็นมือของตัวเอง
รอยยิ้มของมิสเตอร์จิงเกิลส์แผ่วลงน้อย ๆ และความเย็นบางอย่างก็ยึดครองห้อง
หัวใจฉันสะดุด
ตึก… ตัก! ตึก… ตัก!
ฉันได้ยินมันชัดเจนในหัว
“…ฉันถามว่า พร้อมหรือยัง?”
“พร้อม”
ฉันพยักหน้า และรอยยิ้มของมิสเตอร์จิงเกิลส์ก็ยืดกว้างขึ้น สีแดงบนใบหน้าถูกลากยาวผิดธรรมชาติ
“มิสเตอร์จิงเกิลส์สั่งว่า~”
มือที่ปิดตาเริ่มแง้มออก
ตาขาวซีด ๆ โผล่มาเพียงเสี้ยว
แค่เห็น…
ทุกอย่างก็หยุด
ทั้งเสียง ทั้งอากาศ ทั้งความคิด
ตุบ! ตุบ!
เสียงตุบหนักกึกก้องขึ้น ฉันแยกไม่ออกว่านั่นคือหัวใจของตัวเองหรืออย่างอื่น
ฉัน…ได้แต่มอง
จ้องตัวตลกตรงหน้า ขยับหัวไม่ได้เลย
ขอบดวงตาของมันเผยออก และเสียงตุบก็ดังขึ้นเรื่อย ๆ นาทีนี้ฉันเหมือนถูกสะกด ทุกความคิดหลุดไหลออกจากหัว
ราวกับ… ฉันกำลังจะกลายเป็นหุ่นเชิด
ส่วนหนึ่งของฉันยังรู้ว่าสถานการณ์มันเลวร้ายแค่ไหน แต่เสียงนั้น…ถูกกลบจนเงียบ ด้วยจังหวะ “ตุบ” ที่ดังขึ้นเรื่อย ๆ ในหัว
แล้วก็..
“…..”
ความเงียบ
ตัวตลกหยุด รอยยิ้มบิดเบี้ยวเมื่อครู่กลับตลบลงเป็นยิ้มคว่ำ มันค่อย ๆ หันหน้าออกจากฉัน
“ดูเหมือนจะมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญ”
แขก…?
ในวินาทีนั้น สติฉันกลับมาชั่วขณะและฉันก็เห็น
ศีรษะทุกคนในการ์ตูนหันไปทางทิศเดียวกัน ทิศที่ฉันมองไม่เห็น
‘อะไรกันแน่ !?’
ดวงตาฉันเบิกกว้างในวินาทีต่อมา เมื่อเห็นร่างคุ้นตาโผล่มาบนหน้าจอ
ไคล์…?