บทที่ 185 มิสเตอร์จิงเกิลส์ [3]
บทที่ 185 มิสเตอร์จิงเกิลส์ [3]
“…..”
ฉันนั่งนิ่งเหมือนถูกแช่แข็ง ไม่สามารถขยับแม้แต่นิ้วเดียว มือที่วางทาบบนไหล่กดแน่นจนเหมือนตรึงร่างฉันเอาไว้ และช้า ๆ ศีรษะหนึ่งก็เลื่อนเข้ามาจากด้านขวา เผยให้เห็นใบหน้าที่บิดเบี้ยวจนน่าขนลุก รอยเย็บรอบปากถูกดึงตึง เมื่อริมฝีปากมันแสยะยิ้มออกมา ความรู้สึกอึดอัดหายใจไม่ออกก็พุ่งเข้าปกคลุม
“มันคงน่าผิดหวังมาก…ถ้าพอถึงเวลาที่เดิมพันของเราสมบูรณ์ แล้วแกกลับไม่มีอะไรที่คู่ควรให้ฉันดู”
เสียงต่ำ ๆ แหบสากของวาทยกรกระซิบชิดใบหู ร้อยลึกเข้าไปในความคิดจนร่างฉันสั่นสะท้าน
แต่ไม่ว่าฉันจะรู้สึกยังไง ฉันก็ไม่สามารถแสดงความกลัวออกมาได้
ฉันทำได้แค่คุมสีหน้าให้เรียบ นิ่ง และค่อย ๆ ดึงมือออกจากแป้นเปียโน
“…ฉันกำลังทำอยู่”
“แก…ทำอยู่?”
ศีรษะของวาทยกรเอียงมากขึ้นเรื่อย ๆ จนผิดธรรมชาติ มันหันเกินกว่าที่คนทั่วไปจะทำได้
“ฉันเฝ้าดูแกนะ…แต่ฉันยังไม่เห็นแกเล่นเปียโนเลยสักครั้ง”
ฉันกลืนน้ำลายลงคอเงียบ ๆ หัวใจเต้นแรงจนแทบกลบเสียงพายุด้านนอก
เปรี้ยง!
แสงวาบหนึ่งแล่นผ่าน ตามมาด้วยเสียงฟ้าผ่าดังก้อง โลกข้างนอกมืดลง ฝนเทกระหน่ำแรงขึ้น
กลิ่นอับเก่า ๆ ในห้องลอยชัดขึ้นอีกครั้ง พร้อมแสงแลบวาบที่สองส่องเข้ามา
ฉันรู้ได้ทันที
มันจะมาอีกครั้ง
เปรี้ยง!
ฉันแทบสะดุ้ง
มันผ่าไม่ไกลจากที่นี่ แสงสว่างวาบขึ้นจนเห็นทุกมุมของห้อง
ฉันหลับตาสูดลมหายใจช้า ๆ ก่อนลืมตาอีกครั้ง เสียงฝนกระทบกระจกดังหนักขึ้นเรื่อย ๆ
“…ฉันเล่นเปียโนได้ ปัญหาไม่ใช่ที่เปียโน”
“อ๋อ?”
กรอด…กร๊อบ!
คอของวาทยกรดังกรอบแกรบ ก่อนศีรษะจะบิดกลับไปเต็มหนึ่งร้อยแปดสิบองศา
“แล้วหมายความว่ายังไง?”
ฉันยิ้ม
“ก็บอกไปเลยไม่ได้หรอก มันจะไม่สนุกเอา”
“…”
วาทยกรเงียบ ใบหน้ายังคงห่างจากฉันไม่กี่นิ้ว ฉันอ่านไม่ออกเลยว่ามันคิดอะไรอยู่
สิ่งเดียวที่อยู่ในหัวฉันตอนนี้คือรอด ฉันต้องรอดจากสถานการณ์นี้!
ฉันไม่คิดเลยว่าแค่แตะเปียโน มันจะโผล่มาทันที
เราควรจะมีเวลามากกว่านี้ตามข้อตกลง
แล้วทำไมมันถึงมาที่นี่ตอนนี้…
ทำไม? มันต้องการอะไร?
“….เข้าใจแล้ว”
แสงแลบอีกครั้งส่องหน้าบิดเบี้ยวของวาทยกร ก่อนที่ศีรษะมันจะค่อย ๆ หันกลับ และแรงบีบบนไหล่ฉันคลายลง
“งั้น…แกไม่ยอมบอกว่ากำลังวางแผนอะไรอยู่ นั่นยิ่งทำให้ฉันอยากรู้มากขึ้น”
เสียงของมันลดต่ำลง กลายเป็นกระซิบที่ลอยตามหลังขณะที่มือค่อย ๆ ถอนออกไป
“ในกรณีนั้น…ฉันจะรอวันที่แกแสดงให้ฉันเห็นสิ่งที่เตรียมไว้เอง
และขอเตือน ความล้มเหลว…หมายถึงการเป็น ‘ผู้ชมถาวรของฉัน’”
พร้อมเสียงหัวเราะเบา ๆ ที่แผ่วจางลง เสียงของวาทยกรก็ค่อย ๆ หายไปจากด้านหลังฉัน…
“อ้อ…แล้วก็ เกี่ยวกับสถานการณ์ของแกตอนนี้นะ…”
เสียงกระซิบของวาทยกรดังขึ้นอีกครั้ง ก่อนมันจะเว้นช่วงเล็กน้อย แล้วพูดต่อด้วยน้ำเสียงแผ่วเย็น
“…มันคือปริศนา ทั้งหมดนั่นแหละ”
“หา?”
ฉันหันขวับไปทันที หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกจากอก…. ปริศนา?
มันหมายถึงอะไร? มันกำลังพูดถึงความผิดปกติที่ฉันกำลังเผชิญอยู่หรือเปล่า?
‘เดี๋ยวก่อน… หรือว่าที่วาทยกรโผล่มาคราวนี้ ไม่ใช่เพราะมันหมดความอดทนกับสิ่งที่ฉันทำ...
แต่มันแค่ “ตั้งใจมาให้เบาะแส” กันแน่?’
นั่นมัน...
หรือว่าจะเป็น….
เปรี้ยง!
เสียงฟ้าผ่าดังก้อง ฉันสะดุ้ง หัวใจแทบหลุดจากอก ความคิดทั้งหมดขาดหายไปในพริบตา
เมื่อเสียงคำรามของพายุจางลง เหลือเพียงเสียงฝนกระทบกระจกเบา ๆ
ฉันหันกลับไป
ด้านหลังว่างเปล่า
“…..”
ฉันนั่งนิ่งอยู่อย่างนั้นอยู่พักใหญ่ ก่อนสายตาจะเลื่อนไปยังเปียโนตรงหน้า
บนแป้นสีขาว มีถุงมือสีขาวคู่หนึ่ง วางอยู่
“…บ้าเอ๊ย อะไรกันนี่…”
—
ซืด..ซืด…
เสียงสีเทียนขีดลากบนกระดาษดังชัดในความเงียบ เด็กชายคนนั้นก้มหน้าก้มตา วาดภาพอย่างจดจ่อ
แม้เสียงฝนกระหน่ำและแสงไฟที่ริบหรี่ เขาก็ยังไม่ละสายตาจากภาพวาดตรงหน้า
เปรี้ยง!
เสียงฟ้าผ่าดังสะเทือน แต่เด็กกลับไม่สะดุ้งเลยแม้แต่น้อย
ซืด…
เขามีตาไว้เพียงเพื่อภาพวาดเท่านั้น
เด็กน้อยนั่งอยู่เพียงลำพังบนเก้าอี้พลาสติก ภายในห้องเงียบงัน มือเล็ก ๆ ยังลากเส้นไม่หยุด... จนกระทั่ง
แป๊ะ!
ทีวีเครื่องเก่าที่มุมห้องกระพริบติดขึ้น เสียงซ่าแตกดังขึ้นก่อนจะตามด้วยทำนองเพลงร่าเริง
ตะตะตะ… ตะตะตะ….
เด็กชายเงยหน้าขึ้นเป็นครั้งแรก ดวงตาค่อย ๆ ละจากกระดาษ
บนหน้าจอ ภาพการ์ตูนเก่าปรากฏขึ้น ตัวตลกคนหนึ่งยืนหันหลังให้กล้อง ถือพวงลูกโป่งสีแดงในมือ
เบื้องหลังเป็นถนนที่รายล้อมด้วยบ้านหลายหลัง ถ้ามองดี ๆ จะเห็นตัวการ์ตูนอื่น ๆ โบกมือให้ผู้ชมพร้อมรอยยิ้มกว้าง
“พร้อมหรือยัง?”
เสียงแหลมเล็กปรี๊ดดังออกมาจากทีวี
เด็กชายวางสีเทียนลง แล้วพยักหน้าเบา ๆ
“ดีมาก!”
ตัวตลกขยับตัวกระเด้งขึ้นลงอย่างสนุกสนาน โดยที่หลังยังคงหันให้จอ
“มิสเตอร์จิงเกิลส์มาแล้ว… มิสเตอร์จิงเกิลส์อยากเล่น…งั้นเรามาเล่นกันเถอะ!”
มันยังคงเต้นโดยไม่หันหน้ามา จากนั้นก็ยกเท้าข้างหนึ่งขึ้นข้าง ๆ เผยให้เห็นรองเท้าสีแดงสด
“มิสเตอร์จิงเกิลส์ถาม… นี่คืออะไรเอ่ย?”
“รองเท้า”
เด็กตอบเสียงใส
“ถูกต้อง!”
ทำนองเพลงสดใสดังขึ้นอีกครั้ง ขณะที่มิสเตอร์จิงเกิลส์เต้นต่อ
“มิสเตอร์จิงเกิลส์ถาม แล้วนี่ล่ะ?”
มันยื่นมือขึ้นมาให้ดู มือที่สวมถุงมือสีขาว
“ถุงมือ!”
“ถูกต้อง! ว้าว! หนูนี่เก่งจริง ๆ เลยนะ... คริส!”
ตะตะตะ… ตะตะตะ…
ทำนองเพลงร่าเริงดังขึ้นอีกครั้ง ตัวตลกหัวเราะเสียงแหลมและกระโดดโลดเต้นอย่างสนุกสนาน
เด็กชายที่นั่งจ้องทีวีก็ยิ้มตาม ดวงตากลมโตสะท้อนแสงกระพริบจากหน้าจออย่างตื่นเต้น
“มิสเตอร์จิงเกิลส์พูดว่า”
เด็กชายพูดตอบตามทีวีทุกครั้งที่มิสเตอร์จิงเกิลส์ชี้สิ่งใดสิ่งหนึ่งบนจอ
“มิสเตอร์จิงเกิลส์พูดว่า”
“ผม!”
“มิสเตอร์จิงเกิลส์พูดว่า”
“จมูก!”
“มิสเตอร์จิงเกิลส์พูดว่า”
“เสื้อผ้า!”
“มิสเตอร์จิงเกิลส์พูดว่า”
“ลายทาง!”
ทีละอย่าง ทีละอย่าง เด็กชายตอบทุกคำถามอย่างคล่องแคล่ว
เห็นได้ชัดว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาเล่นเกมนี้ จนในที่สุดมิสเตอร์จิงเกิลส์ก็หันหลังกลับมาช้า ๆ
ร่างของมันขยับขึ้นลงเป็นจังหวะ มือทั้งสองยกขึ้นปิดดวงตาไว้
“พร้อมสำหรับรอบสุดท้ายหรือยัง?”
“…พร้อมแล้ว”
เด็กชายพยักหน้าเบา ๆ เสียงดนตรีเริ่มช้าลง
มิสเตอร์จิงเกิลส์ยิ้มกว้างขึ้น สีแดงรอบปากลากยาวจนผิดธรรมชาติ
“มิสเตอร์จิงเกิลส์พูดว่า อะ….”
เสียงนั้นขาดหายไปกลางประโยค
รอยยิ้มบนใบหน้ามันเริ่มจางลง ก่อนจะบิดเบี้ยวกลับด้าน กลายเป็นสีหน้าแข็งกระด้างน่าขนลุก
อากาศในห้องเย็นลงอย่างรวดเร็ว ความอึดอัดประหลาดเริ่มแผ่ซ่านไปทั่ว
เด็กชายมองหน้าจอด้วยความสับสน
แล้ว…
แป๊ะ!
ทีวีดับลงทันที ก่อนจะมีเสียงฝีเท้าเดินเข้ามา
“คริส?”
เซธ เดินเข้ามาในห้อง ดวงตากวาดมองไปทั่วจนพบเด็กชายยังคงนั่งอยู่มุมห้อง
สายตาเขาจ้องแน่นไปยังหน้าจอที่ดับไปแล้ว
เบื้องหน้าเด็กคือกระดาษแผ่นเดิมภาพวาดของมิสเตอร์จิงเกิลส์
แต่คราวนี้ เซธสังเกตเห็นบางอย่าง
ดวงตา…
เด็กชายยังไม่ได้วาด “ดวงตา” ลงไปเลย
‘อย่างน้อยก็ดีแล้ว... ดวงตาดำพวกนั้นดูน่าขนลุกชะมัด’
เขาถอนหายใจเบา ๆ แล้วก้าวเข้าไปใกล้ โน้มตัวลงพูดกับเด็กชาย
“เฮ้ คริส ทุกคนอยู่ที่ห้องโถงใหญ่ อยากไป…”
“มิสเตอร์จิงเกิลส์”
เสียงเด็กชายแทรกขึ้นมาอย่างแผ่วเบา แต่เย็นเยียบ
ศีรษะเขาค่อย ๆ หมุนมาช้า ๆ เผยให้เห็นสายตาเลื่อนลอยว่างเปล่าที่จ้องตรงมาทางเซธ
แสงฟ้าผ่าจากหน้าต่างด้านนอกวาบขึ้นในชั่วขณะ
“…เขาไม่พอใจ”
เซธกระพริบตา “อะไรนะ...?”
ยังไม่ทันที่เขาจะเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น
ด้านหลังของปราสาทพลาสติกในห้อง ของเล่นที่เด็กชายมักใช้เล่นกับเพื่อน ๆ มีบางสิ่งค่อย ๆ ลอยขึ้นมาอย่างช้า ๆ
ลูกโป่งสีแดง... ลูกหนึ่ง
เสียงของเด็กดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เต็มไปด้วยเสียงสะท้อนอันเยือกเย็น
“มิสเตอร์จิงเกิลส์... โกรธแล้ว”
เปรี้ยง!