บทที่ 180 สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแฮปปี้คิดส์ [2]

ฉันยืนตะลึงอยู่นานราวกับเวลาหยุดนิ่ง

สายตากวาดอ่านบรรทัดแรก ๆ ซ้ำไปซ้ำมา ไม่อาจเชื่อได้เลยว่าสตูดิโอเกมกำลังยื่นข้อเสนอให้ฉัน

กับฉันงั้นเหรอ...?

"ไม่สิ มันก็ไม่แปลกนี่"

ลองคิดดูดี ๆ แล้วฉันเองก็ปล่อยเกมไปแล้วตั้งสองเกม ซึ่งต่างก็ประสบความสำเร็จพอสมควร

ข้อเสนอแบบนี้...มันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

‘ใช่แล้ว ตอนนี้ฉันไม่ใช่นักพัฒนาเกมตัวเล็ก ๆ ที่ไม่มีใครรู้จักอีกต่อไป เกมแรกก็เคยติดกระแสไปพักหนึ่ง ส่วนเกมที่สองก็กำลังจะแซงหน้าผลงานแรกไปแบบทิ้งห่าง มูลค่าของฉันตอนนี้สูงขึ้นมากแล้ว’

คิดถึงตรงนี้ใจฉันก็สงบลงก่อนจะค่อย ๆ มองข้อเสนออย่างมีเหตุผลมากขึ้น

ผลลัพธ์ออกมาก็คือ ฉันก็เห็นชัดทันทีว่ามันไม่ได้ดีอย่างที่คิด เงินเดือนที่พวกเขาเสนอมาก็ถือว่าใช้ได้อยู่ แต่เทียบไม่ได้เลยกับรายได้ที่ฉันหามาได้เองจากเกมที่ฉันสร้างขึ้นมา

ยิ่งไปกว่านั้น มันยังเป็นเงินเดือนตายตัว ไม่ได้ส่วนแบ่งจากยอดขายเกมที่ฉันสร้างเองด้วย

ถึงพวกเขาจะให้เทคโนโลยีที่ล้ำสมัยกว่ามาใช้ แต่นั่นก็ไม่ใช่สิ่งสำคัญสำหรับฉัน สิ่งที่ฉันต้องการคือเงิน

ในเมื่อเป็นแบบนั้น ก็ไม่มีเหตุผลที่ฉันจะต้องสนใจข้อเสนอนี้อีกต่อไป

"แต่ก็ไม่ควรปฏิเสธทันทีเหมือนกัน ลองยื่นเงื่อนไขของฉันไปก่อน ถ้าพวกเขายอมก็ดีไป ถ้าไม่...ก็น่าเสียดาย"

เงื่อนไขที่ว่าก็ไม่ได้มีเยอะอะไร

เปอร์เซ็นต์รายได้ที่เป็นธรรมจากเกมที่ฉันพัฒนา

ทีมงานที่ถูกจัดไว้โดยเฉพาะเพื่อทำงานร่วมกับฉัน

และสุดท้าย…เสรีภาพในการสร้างเกมในแบบของฉันเอง

ฉันก็รู้ดีว่าเงื่อนไขพวกนี้มันฟังดูเกินไปหน่อย แต่ก็ใช่นั่นแหละ...แล้วทำไมฉันต้องลดมาตรฐานทุกอย่างเพื่อไปทำงานในสตูดิโอห่วย ๆ ด้วยล่ะ?

"มันโง่ชัด ๆ"

ว่าจบ ฉันก็เก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าแล้วก้าวตรงไปยังสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า

—

"ฮ่า ๆ มาเล่นกับฉันสิ!"

"ไม่เอา! เล่นกับฉันก่อน!"

"โอเค ๆ ใจเย็น ๆ นะ ฉันมีแค่มือสองข้าง เล่นทีละคนก็แล้วกัน"

ทันทีที่ก้าวเข้าไปในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า สิ่งแรกที่ฉันเห็นก็คือไคล์ถูกเด็ก ๆ รุมล้อมอยู่รอบตัว พวกเขาพากันกระโดดเกาะขาของเขา ส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าว พลางร้องเรียกให้อุ้มขึ้นแล้วโยนตัวลอยไปในอากาศอย่างสนุกสนาน

ภาพนี้ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรเลย

ไคล์น่ะ ขึ้นชื่อว่าเป็นขวัญใจเด็ก ๆ อยู่แล้ว

ส่วนฉัน...

"อ๊า!!"

"นั่นใครน่ะ?!"

ใช่ ฉันมักจะทำเด็กกลัว

ทั้งที่ฉันเองก็ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน

"ผี!!"

เอาเถอะ...บางทีฉันก็พอจะรู้เหตุผลอยู่หรอก

"ใจเย็น ๆ พวกเธอ นั่นเซธไง! เขาเคยอยู่ที่นี่เหมือนกับพวกเธอนั่นแหละ"

ไคล์เพียงยิ้มอ่อน ลูบหัวเด็ก ๆ อย่างเอ็นดู ก่อนจะหันสายตามาทางฉัน ส่วนฉันก็ทำได้แค่ยักไหล่

โชคยังดีที่ไม่ใช่เด็กทุกคนที่กลัวฉัน บางคนก็เดินเข้ามาใกล้อย่างอยากรู้อยากเห็น โดยเฉพาะเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ผมเปียคู่ ใบหน้ากลมอ้วน น่ารักชะมัด

เธอดึงขากางเกงฉันเบา ๆ ก่อนถามด้วยเสียงแผ่ว ๆ

"คุณเคยอยู่ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้านี้จริง ๆ เหรอ?"

"...ใช่แล้ว"

ฉันพยายามยิ้มตอบกลับอย่างดีที่สุด

เด็กหญิงก้มหน้าลงเล็กน้อย

"งั้นโตไปฉันก็จะเหมือนคุณเหรอ?"

"อ่า..."

"ฉันไม่อยากเป็นแบบนั้น ฉัน...ฉัน...ไม่เอาาาา!"

"....."

เด็กหญิงอ้วนปุ๊บปั๊บก็ร้องไห้โฮออกมา ปล่อยให้ฉันยืนชะงัก ไม่รู้จะทำหน้ายังไง

ยิ่งเห็นสายตาที่ไคล์ส่งมา ฉันก็พูดไม่ออก

ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยนะ!

"ฮือออ! ฉันไม่อยากเป็นแบบนั้น! ไม่เอาาา!"

เสียงร้องสะอื้นของเด็กหญิงทำให้ฉันนึกถึงคติประจำใจของหัวหน้าแผนกขึ้นมาทันที ขาจึงสั่นกระตุกเบา ๆ

‘เธออาจไม่ใช่ผี...แต่’

"โอ๋ ๆ คนเก่ง ไม่ร้องนะ ไม่ต้องร้องไห้แล้ว"

ทันใดนั้นเอง เสียงอบอุ่นอ่อนโยนก็ดังขึ้น พร้อมกับสองมือเหี่ยวย่นที่เต็มไปด้วยความเมตตาอุ้มเด็กหญิงขึ้นจากพื้น เด็กน้อยซบหน้าลงกับอกของหญิงชราที่ฉันรู้จักดีเกินไป

สีหน้าของฉันแปรเปลี่ยนเล็กน้อย ก่อนก้มศีรษะลง

"ดีใจที่ได้เจอท่านอีกครับ...ท่านผู้อำนวยการ"

"...ฉันก็ดีใจที่ได้เจอเธอเหมือนกัน เซธ"

รอยยิ้มของเธอยังคงอบอุ่นเหมือนที่ฉันจำได้ เพียงแต่เวลาทำให้ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยริ้วรอย เส้นผมสีน้ำตาลในความทรงจำกลับมีสีเทาแทรกอยู่มากมาย

เธอเปลี่ยนไปมาก...แต่รอยยิ้มนั้น…

มันไม่เคยเปลี่ยนเลย จนฉันเม้มปากแน่น ความรู้สึกต่าง ๆ เอ่อล้นขึ้นมา

ในบรรดาความรู้สึกเหล่านั้น...ความผิดคือสิ่งที่ท่วมท้นที่สุด

เธอคือคนที่ฉันเป็นหนี้บุญคุณมากที่สุดในชีวิต เธอคือคนที่ยืนกรานจะให้ฉันอยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าต่อ แม้จะมีปัญหาเรื่องสุขภาพ และเธอก็คือคนที่ฉันปฏิเสธจะพบหลังจากออกมา

ฉันเคยอยากกลับมาเพื่อแสดงให้เธอเห็น...

ว่าฉันเปลี่ยนไปแล้ว ว่าฉันประสบความสำเร็จ

แต่สิ่งที่ทำจริง ๆ กลับเป็นแค่การปล่อยชีวิตให้สูญเปล่า ทำงานหนักเกินกำลังในบริษัทห่วย ๆ แล้วรอให้โรคร้ายกัดกิน

สุดท้าย...ฉันก็เป็นแค่คนล้มเหลว และไม่เคยกล้ากลับมาพบเธออีก

"ทำไมไม่มองหน้าฉันล่ะ เซธ? มีอะไรหรือเปล่า?"

เมื่อสัมผัสถึงความอบอุ่นจากมือที่วางบนบ่า ฉันก็ส่ายหัว แล้วเงยหน้ามองเธออีกครั้งในรอบหลายปี ดวงตาสีฟ้าใสยังคงเหมือนเดิม

"...ไม่หรอกครับ แค่กำลังคิดถึงคำพูดของเด็กคนนั้นอยู่ ถ้าผมเป็นเธอ...ผมก็คงไม่อยากโตมาเป็นแบบผมเหมือนกัน"

หญิงชรานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มกว้างแล้วตบไหล่ฉันเบา ๆ

"โอ๊ย! เธอนี่นะ ยังพูดจาเพี้ยน ๆ เหมือนเมื่อก่อนเลย"

ไม่หรอก...ฉันไม่ได้ล้อเล่น

ฉันไม่อยากให้ใครต้องมีชีวิตแบบฉันจริง ๆ

เธอวางเด็กหญิงลง ลูบหลังเบา ๆ พลางพูดว่า "ไปเถอะ ไปเล่นกับคุณลุงไคล์ก่อนนะ ระหว่างนี้ฉันจะคุยกับคุณลุงเซธเอง"

"อื้ม"

เด็กหญิงพยักหน้าหงึกแล้วรีบวิ่งไปหาไคล์ทันที รอยยิ้มกว้างก็ผลิบานบนใบหน้าเธอทันทีที่อยู่ใกล้เขา จนขาฉันกระตุกอีกครั้ง

‘เจ้าเด็กตัวแสบ...’

"อย่าไปโทษหนูน้อยเลยนะ มันไม่ใช่ความผิดของเด็กจริง ๆ หรอก ดวงตาของเธอต่างหาก...ที่มันดูเข้มเกินไป"

"ดวงตาผม...เข้ม?"

ฉันหันไปมองผู้อำนวยการขณะเธอยกมือขึ้นจับแก้มฉัน แล้วหันหน้าฉันตรง

"อื้ม เข้มกว่าตอนเด็ก ๆ อีกด้วยซ้ำ ไม่น่าแปลกใจเลยที่เด็ก ๆ จะกลัวเธอ มันก็ไม่ต่างจากเมื่อก่อนหรอก"

จากนั้นเธอปล่อยมือ แล้วยื่นนิ้วมาเคาะเบา ๆ ที่หน้าฉัน

"มาเถอะ ฉันมีใครบางคนที่อยากให้เธอเจอ"

"อ๋อ?"

ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ฉันจึงเดินตามเธอเข้าไปในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ทุกอย่างยังคงจัดวางเหมือนที่จำได้ ชั้นล่างแบ่งเป็นสามส่วนคือ ห้องครัว พื้นที่เล่น และห้องเรียน ตรงกลางมีบันไดที่พาไปยังชั้นสองซึ่งเป็นห้องนอนเด็ก ๆ

ยังไม่นับสนามเด็กเล่นด้านนอก

ห้องเล่นคือพื้นที่กว้างที่สุด เต็มไปด้วยของเล่นระเกะระกะ โต๊ะเล็ก ๆ ล้มระเนระนาด

ผู้อำนวยการหยุดเดิน แล้วหันมองไปยังมุมห้อง ที่ซึ่งเด็กชายผมสีดำคนนึงนั่งอยู่ลำพัง มือเล็ก ๆ จับดินสออย่างตั้งใจขีดเขียนรูป

เด็กชายดูอายุไม่เกินสิบ เขานั่งเงียบ ๆ อยู่บนเก้าอี้เตี้ย ๆ ขณะที่เด็กคนอื่น ๆ เลี่ยงออกห่าง บางคนมัวเล่นปราสาทพลาสติกด้านหลัง อีกหลายคนจ้องทีวีเก่า ๆ ตรงผนัง

เมื่อเห็นทีวีเครื่องนั้น ฉันก็อดทำหน้าขัดใจไม่ได้

‘ไอ้เจ้านี่...ยังไม่ถูกทิ้งอีกเหรอ?’

ทีวีที่ฉันเคยเห็นตั้งแต่เด็ก ยังคงอยู่...ทั้งที่มันเก่ามากแล้ว

ผู้อำนวยการเอ่ยขึ้น

"นั่นคือ คริส เขาคล้ายกับเธอตอนเด็ก ๆ มาก มักจะอยู่คนเดียว เอาแต่ขีดเขียน ฉันพยายามให้เขาเล่นกับเพื่อน ๆ หลายครั้งแล้ว แต่ไม่ว่าจะยังไง เขาก็กลับไปนั่งวาดรูปเหมือนเดิม ฉันเลยอยากให้เธอลองเจอเขา เผื่อเธออาจจะหาวิธีให้เขาเข้ากับเด็กคนอื่น ๆ ได้บ้าง"

แม้คำพูดของท่านผู้อำนวยการยังคงก้องอยู่ในหู แต่ฉันกลับไม่สามารถจดจ่อกับมันได้เลย

เพราะว่า...

ติ๊ง!

...เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นกะทันหัน

ติ๊ง!

[เควสเริ่มต้น]

• รางวัล: 50,000 SP

• เป้าหมาย: เล่นซ่อนหา

• สถานที่: ไม่ระบุ

คำอธิบาย: ตามหามิสเตอร์จิงเกิลส์ให้เจอก่อนที่จะสายเกินไป!

เวลาที่เหลือ: 2 วัน