บทที่ 160 การเปิดตัวเกมใหม่ [4]

คิ้วของอิดริสขมวดเข้าหากันทันทีที่ใบหน้าของหญิงชราปรากฏเต็มจอ รายละเอียดทุกอย่างชัดเจนจนแทบจะจับได้หมด ทั้งริ้วรอยลึกที่ฝังแน่นบนผิวหนัง ความว่างเปล่าในดวงตาสีฟ้าขุ่น และไฝที่อยู่ใต้ตาขวา

เพียงแค่เห็นรูปลักษณ์ของเธอ ก็เพียงพอจะสะกิดให้เขาหลุดจากความง่วงงุนที่เกาะกุมจิตใจ พลันจ้องมองหญิงชราในจออย่างตั้งใจ

"พวกเขาไม่ตัดงบในงานออกแบบสินะ"

ทุกรายละเอียดของหญิงชราดูเหมือนถูกสร้างอย่างประณีต เพิ่มความสมจริงให้กับบรรยากาศมากขึ้น และแล้วเสียงของเธอก็ดังขึ้นอีกครั้ง

"ฉันนึกว่าคุณไม่มาซะแล้ว...คุณตำรวจ"

คุณตำรวจ...?

กล้องค่อย ๆ เลื่อนลง เผยให้เห็นเครื่องแบบตำรวจ ก่อนจะเลื่อนกลับขึ้นไปยังหญิงชราที่ถอยหลังไปเล็กน้อย

ในมือเธอมีตะเกียงเล็ก ๆ ส่องแสงสลัวออกมา

"...ฉันรอมานานจนเริ่มจะหมดความอดทนเสียแล้ว"

ริมฝีปากของเธอโค้งขึ้น เผยรอยยิ้มไร้ฟันที่ชวนสยอง ขณะที่อิดริสกลับยกยิ้มมุมปาก

‘พยายามทำให้เธอดูน่าเกลียดที่สุดงั้นเหรอ? เล่ห์กลตื้น ๆ ที่จะใช้เพิ่มความสยองชัด ๆ’

เขาส่ายหัวอย่างหมดอารมณ์

ความสนใจในเกมเริ่มหายไปอย่างรวดเร็ว

ที่จริง...เขาควรจะออกจากเกมแล้วด้วยซ้ำ ทำไมถึงยังนั่งเล่นอยู่อีก?

"ไม่นานมานี้สามีของฉันหายตัวไป...บางทีคุณอาจจะเจอเบาะแสถ้าลองค้นหาภายใน ฉันยินดีจะช่วยเหลือ"

หญิงชราก้าวหลบไปด้านข้าง ใช้ตะเกียงในมือส่องพื้นที่รอบ ๆ ให้สว่างขึ้นอีกเล็กน้อย

ทันใดนั้น คำสั่งพื้นฐานก็ปรากฏบนหน้าจอ

W — เดินหน้า

A — เลี้ยวซ้าย

D — เลี้ยวขวา

S — ถอยหลัง

Left Click — เก็บของ

"ฮึม? คำสั่งง่าย ๆ แค่นี้เอง?"

แค่กวาดตามอง อิดริสก็พอจะรู้ทันทีว่าเกมนี้กลไกพื้นฐานเรียบง่ายมากเกินไป จนทำให้คิ้วเขาขมวดแน่นขึ้นอีก

‘จะให้เดินไปเดินมาเก็บของอย่างเดียวเนี่ยนะ? ไม่มีการต่อสู้ ไม่มีระบบอะไรอื่นเลยเหรอ?’

เขาส่ายหัวอีกครั้ง คราวนี้แม้แต่จะออกปากวิจารณ์ก็ไม่อยากทำแล้ว

เลื่อนเมาส์มองไปรอบ ๆ ห้อง ก่อนที่สายตาจะกลับไปหยุดที่หญิงชราที่ยืนยิ้มเงียบ ๆ อยู่ข้าง ๆ

"ดูเหมือนว่าเธอหมดบทพูดแล้วสินะ?"

อิดริสก็พอจะเข้าใจคร่าว ๆ ว่าหน้าที่ของตัวละครเขาคืออะไร ในฐานะ "ตำรวจ" เขาต้องออกค้นหาเบาะแสเกี่ยวกับการหายตัวไปของสามีหญิงชรา นั่นน่าจะเป็นฉากหลังของเกมนี้

"...แค่นี้สินะ?"

เขาขยับเมาส์ ก่อนจะลองเดินเข้าไปใกล้หญิงชราอีกครั้ง

เมื่อคลิกซ้าย เธอก็ยิ้ม

"คุณตำรวจ… ต้องการความช่วยเหลือจากฉันหรือไม่? เมื่อไหร่ก็ตามที่ต้องการ ก็จงถามมาเถิด"

การโต้ตอบจบลงเท่านั้น

‘อ้อ...ก็คงแค่ตัวประกอบสร้างบรรยากาศกับปล่อยบทพูดให้ผู้เล่นสินะ’

อิดริสเคาะโต๊ะเบา ๆ ก่อนจะส่ายหัวอีกครั้ง

"ฉันเบื่อเกมนี้เต็มทีแล้ว"

เขาไม่สนใจตั้งแต่แรก และตอนนี้ก็ไม่สนใจยิ่งกว่าเดิม

‘ทำไมเจมี่ถึงบอกให้เราเล่นวะ? หรือว่าเกมนี้มันทำให้หมอนั่นกลัว แล้วคิดว่าฉันก็จะกลัวเหมือนกัน?’

แต่เพียงคิดถึงตรงนี้ เขาก็ขมวดคิ้วแน่นขึ้นอีก เจมี่คิดจริง ๆ เหรอว่าการนั่งเล่นเกมผี ๆ จะเหมือนกับการเผชิญหน้าของจริงในเขตกักกัน?

"ไร้สาระสิ้นดี..."

อิดริสไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรโกรธหรือหงุดหงิดดี ตอนนี้มันปนกันไปหมด และขณะที่เขากำลังจะกดออกจากเกม เสียงทำนองหนึ่งก็ดังขึ้นมา

"ฮึม?"

มันอ่อนโยน... แต่ทันทีที่อิดริสได้ยิน ความคิดทั้งหมดในหัวก็พลันเลือนหายไปเหมือนควัน

"....!?"

อิดริสใช้เวลาสักพักกว่าจะตั้งสติได้ และเมื่อเขาตั้งสติได้ เขาก็ตกใจสุดขีดที่พบว่ามือของตัวเองกดเมาส์อยู่ ในขณะที่นิ้วทั้งห้าก็กำลังวางอยู่บนคีย์บอร์ด ควบคุมตัวละครให้เดินตรงไปยังประตูเปิดที่อยู่ไกลออกไป

"อะไร? เกิดอะไรขึ้น...?"

อิดริสดึงมือกลับแทบจะทันที จ้องคีย์บอร์ดตรงหน้าด้วยใบหน้าที่ขมวดคิ้วแน่น

เขายกมือขึ้นปิดปาก แล้วหันไปมองเบียร์ที่วางอยู่บนโต๊ะ

‘หรือว่า...เราดื่มมากเกินไป? เราเมาจนเพี้ยนไปแล้วงั้นเหรอ?’

เมื่อกี้เขาก็เพิ่งจะกดออกจากเกมแท้ ๆ แล้วทำไมถึงกลับมานั่งเล่นอยู่ตรงนี้ได้?

และที่สำคัญ...

"ทำไม...หัวใจถึงเต้นแรงแบบนี้?"

เขาเอามือกดที่หน้าอก ก็รู้สึกได้ชัดเจนถึงจังหวะหัวใจที่เต้นถี่เร็วกว่าปกติหลายเท่า

อิดริสนั่งหลังตรงขึ้น สีหน้าเครียดกว่าเดิม สายตาจับจ้องไปยังหน้าจอเกม ที่นั่น...ประตูเปิดอ้าออก และอีกฝั่งก็มีเพียงความมืดมิดที่ไม่อาจมองเห็นปลายทางได้

บทเพลงทำนองแผ่วเบาดังขึ้นในอากาศ และด้วยเหตุผลบางอย่าง เขากลับรู้สึกคอแห้งจนต้องกลืนน้ำลายลงคอ

"อะไร..."

แค่การกลืนน้ำลายเพียงครั้งเดียว กลับทำให้เขาชะงักไป

สายตายังคงจับจ้องประตูตรงหน้า สลับกับมือที่เริ่มมีเหงื่อซึมออกมาเรื่อย ๆ ใบหน้าของเขาค่อย ๆ บิดเบี้ยวด้วยความสับสน

"ฉันเมาแน่ ๆ ใช่ไหม?"

ความคิดว่าเขากำลัง "กลัว" ไม่เคยแล่นเข้ามาในหัวเลยสักนิด

ในความคิดของอิดริส มันเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะกลัวเกมเพี้ยน ๆ แบบนี้ได้ มีเพียงเหตุผลเดียวเท่านั้น...เขาเมาไปแล้ว นั่นคือคำอธิบายเดียวที่เขายอมรับได้กับปฏิกิริยาประหลาดของตัวเอง

และเสียงทำนองนี้...

"น่ารำคาญจริง ๆ ปิดมันได้ยังไง?"

อิดริสกดปุ่ม [Esc] แล้วลองเข้าไปดูในเมนูการตั้งค่า แต่ไม่ว่าเขาจะหายังไง ก็ไม่มีตัวเลือกปิดเฉพาะเสียงเพลง

"บ้าบอ...มีเกมบ้าอะไรที่ปิดเพลงไม่ได้?"

เขาสามารถปิดเสียงทั้งหมดได้ แต่สิ่งที่เขาต้องการคือปิดแค่เพลงเท่านั้น เพราะเพลงนี้มันกำลังทำให้เขาไม่สบายใจอย่างรุนแรง

แต่ดูเหมือนเกมจะไม่ยอมให้เขาทำแบบนั้น

‘เกมห่วยจริง ๆ’

เขาคลิกปากด้วยความหงุดหงิด สูดลมหายใจลึก ๆ ก่อนจะหันไปมองประตูตรงหน้าอีกครั้ง

ก่อนหน้านี้เขาตั้งใจจะเลิกเล่นแล้ว แต่ตอนนี้...มันเปลี่ยนไปแล้ว

ตอนนี้เขากำลัง "หงุดหงิด"

‘เจมี่อยากให้ฉันทำวิดีโอใช่ไหม?’

"เอาก็เอา"

ริมฝีปากของอิดริสยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็น เขาวางมือกลับลงบนเมาส์และคีย์บอร์ดอีกครั้ง

‘ฉันจะรีวิวมัน...แต่ไม่ใช่รีวิวที่สวยหรูหรอก’

"คึค.."

เขาเอื้อมมือไปเปิดกล้องที่อยู่บนเครื่องคอมพิวเตอร์ แสงไฟสีเขียวกระพริบขึ้นมา พร้อมกับรอยยิ้มที่ค่อย ๆ ขยายบนใบหน้าของเขา

"โย่ว! สบายดีกันไหมทุกคน?"

เขาขยับเมาส์ซ้ายขวาเล็กน้อย

"ยินดีต้อนรับกลับมาที่แชนแนลของผม อย่างที่เห็นกัน...วันนี้ผมกำลังเล่นเกมใหม่ เอ่อ...ว่าแต่เกมนี้มันชื่ออะไรนะ?"

อิดริสคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกได้ว่าเกมนี้ไม่มีชื่อ เขาก็กลอกตา

"ช่างมันเหอะ มันยังไม่มีชื่อ อย่างน้อยก็เรียกได้ว่าเป็นโปรโตไทป์ เกมต้นแบบสุดเอ็กซ์คลูซีฟที่คุณจะได้เห็นแค่ในแชนแนลผม คึค"

เขายกเบียร์ขึ้นมาจิบ ก่อนพูดต่อ

"เอาล่ะ จากที่ผมได้ยินมา เกมนี้สร้างโดยคนเดียวกับที่ทำเกมผีออฟฟิศที่เพิ่งเป็นกระแสไปนี่แหละ อย่างที่เห็น กราฟิกมันก็ดีขึ้นกว่าตอนนั้น แต่ก็แค่นั้นแหละ คิดว่าเกมนี้มันจะทำให้ผมกลัวได้เหรอ?"

อิดริสหัวเราะ พลางวางกระป๋องเบียร์กระแทกโต๊ะเสียงดัง

ปัง!

"ตลกสิ้นดี! เกมนั้นผมเบื่อในไม่ถึงนาที เกมนี้ก็คงไม่ต่างกันหรอก."

เขาคลิกปากหงุดหงิด กดปุ่ม [W] เพื่อให้ตัวละครเดินไปข้างหน้า

"เอาล่ะ มาลองดูกันว่าผู้พัฒนานี่ฝีมือดีขึ้นหรือแย่ลง...อ้อ เดี๋ยวนะ มันจะแย่ลงจาก 'ก้นเหว' ได้อีกเหรอ?"