บทที่ 65 งานเลี้ยงหน้ากาก [4]

"..."

มือที่เธอยื่นออกมาค่อย ๆ เอื้อมมาหาฉัน

เธออยู่ใกล้...

...และกำลังเข้ามาใกล้กว่าเดิม

‘เธอคงยังไม่รู้เรื่องอะไร...ใช่ไหม? ไม่หรอก มันเป็นไปไม่ได้...จะไปสังเกตเห็นอะไรเล็กน้อยแบบนั้นได้ยังไงกัน’

มือของเธอกุมมือฉันแน่น

เราทั้งคู่ยกมันขึ้นพร้อมกัน

แล้ว

ดั้งงง!

เสียงดนตรีดังขึ้น มันเป็นท่วงทำนองอันหรูหราและเปี่ยมชีวิตชีวา ตั้งแต่วินาทีแรกที่โน้ตแรกก้องกังวาน ราวกับว่าห้องทั้งห้องสว่างวาบขึ้นมาในทันที

ทำนองนั้นไหลเข้าสู่หูของฉันอย่างเป็นธรรมชาติ และเท้าของฉันก็เริ่มขยับไปเองโดยไม่รู้ตัว

และไม่ใช่แค่ฉันเพียงคนเดียว...

...ฉันเหลือบมองไปรอบ ๆ เห็นทุกคนขยับร่างกายในจังหวะเดียวกันหมด

นี่มัน...

ฉันค่อย ๆ หันสายตาไปยังชายในหน้ากากทอง

นี่เป็นฝีมือของเขาใช่ไหม...?

[โอ้ ช่างเป็นบทเพลงที่งดงามเหลือเกิน! ยอดเยี่ยม!]

เจ้าภาพเริ่มเอ่ยชมชายในหน้ากากทอง นั่นก็เพียงพอแล้วที่จะยืนยันว่า เขาคือผู้ควบคุมการเคลื่อนไหวประหลาดของฉันเมื่อครู่

"ชิ..."

เสียงคลิกปากดังขึ้น ฉันหันไปมอง เห็นโซอี้กำลังจ้องไปทางหน้ากากทอง

"ไอ้หมอนั่นมันโชคดี..."

แทนที่จะกลัวหรือกังวล...เธอกลับดูเหมือนกำลัง โกรธ

"ถ้าฉันเป็นคนถูกเลือก ฉันก็ทำได้เหมือนกัน"

อา...

ตอนนั้นเองที่ทุกอย่างกระแทกเข้ามาในหัวฉัน

‘พวกนี้มันบ้ากันหมด...ก็แน่อยู่แล้วนี่นา’

ฉันควรจะเดาออกตั้งแต่แรกแล้ว

"แกเป็นใคร...?"

คำถามที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ดังขึ้นในที่สุด

นัยน์ตาสีมรกตของโซอี้จ้องตรงมาที่ฉันไม่วางตา

"แกไม่ใช่พวกเดียวกับเราแน่นอน ฉันบอกได้เลยว่าแกไม่ใช่สิ่งผิดปกติอะไรทั้งนั้น แต่กลับเรียกมันออกมาได้...แกเข้ามาทำอะไรที่นี่กันแน่?"

แรงกดจากมือของเธอบีบแน่นขึ้น

‘เจ็บนะเว้ย...’

"ไม่คิดจะตอบงั้นเหรอ?"

โซอี้ก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว ฉันก็ต้องก้าวตาม

พวกเรากลายเป็นหุ่นเชิดที่ถูกสายดนตรีควบคุม ทุกท่วงท่าถูกบังคับให้ต้องทำตาม

"แกคือคนที่ทำให้ความยากของเกทมันเพิ่มขึ้นใช่ไหม?"

คำถามยังคงพุ่งใส่ฉันไม่หยุด

คำถาม...ที่ฉันเองก็ไม่มีคำตอบ

ขอให้มันจบลงเร็ว ๆ ทีเถอะ...

[เพิ่มจังหวะเข้าไป]

"...อะไรนะ?"

ฉันเหลือบไป เห็นเจ้าภาพจ้องตรงไปทางนักเปียโน

[ดนตรีของเธอช่างไพเราะ...แต่การเต้นรำเริ่มน่าเบื่อแล้ว เพิ่มจังหวะเข้าไปซะ]

ดา… ดัง!

และเขาก็เร่งจังหวะขึ้นทันที

แรงสั่นสะเทือนนั้นแผ่ไปทั่วห้อง ทุกคนสัมผัสได้

ขาของฉันเริ่มเคลื่อนไหวเร็วขึ้น หัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุออกมา

บ้าเอ๊ย...

จังหวะที่ถาโถมเหมือนพายุทำให้ลมหายใจฉันขาดห้วงจนเริ่มหอบ ราวกับร่างกายถูกลากให้ฝืนเกินขีดจำกัด

ถ้ามันยังดำเนินต่อไป...ฉันคงอ้วกแตกตรงนี้แน่

‘ไม่...อย่าคิดแบบนั้น!’

ฉันสะบัดความคิดทิ้ง พยายามกัดฟันตามให้ทัน

แต่ก็ยากขึ้นเรื่อย ๆ

ฟุ่บ!

โซอี้ดึงฉันลงต่ำโดยไม่ทันตั้งตัว ฉันก็ต้องตามไป หน้ากากของเราสองแทบจะชนกัน

".....!"

ขนทั่วร่างฉันลุกชันทันที เมื่อสบเข้ากับนัยน์ตาสีมรกตของเธอ

สายตานั้น...

ฉันเคยเห็นมากี่ครั้งแล้วกันแน่?

มันคือสายตาที่กำลังวิเคราะห์ฉันทุกกระเบียดนิ้ว

"ดวงตาของแก...มันคุ้น ๆ นะ"

หัวใจฉันสะดุดหยุดเต้นในวินาทีที่เราลุกขึ้นอีกครั้ง

ฟุ่บ!

ฉันยกมือ เราหมุนตัว เธอกลับเข้ามา ฉันโอบรอบเอวเธอโดยอัตโนมัติ

...พาให้พวกเรายิ่งใกล้ชิดกันมากขึ้น

และนัยน์ตาของเธอก็ยิ่งใกล้กว่าเดิม

"ใช่...มันคุ้นจริง ๆ ด้วย ฉันรู้จักแกงั้นเหรอ?"

"....."

ฉันกระพริบตาช้า ๆ

เธอแหลมคม...คมสมกับตัวตนที่ถูกสร้างมา

"ฝ่ามือแกชุ่มเหงื่อเลยนะ...กลัวเหรอ?"

ไม่หรอก...แค่เหนื่อยต่างหาก

"...หรือว่าฉันเดาใกล้ความจริงเข้าไปแล้ว?"

ใบหน้าเธอเลื่อนเข้ามาใกล้ ริมฝีปากเอื้อนเอ่ยกระซิบข้างหู

ฉันสัมผัสได้ถึงรอยยิ้มบางที่ค่อย ๆ ผุดขึ้นบนริมฝีปากของเธอ...

"ปล่อยให้ผู้หญิงสวย ๆ ต้องรอเนี่ยนะ??"

แย่แล้ว...

แค่สายตาของเธอเหมือนจะค่อย ๆ ถอดรหัสทุกอย่างจากฉันทีละน้อย ความสามารถบิดเบี้ยวแบบนี้...มันต้องเป็นของเธอแน่ ๆ ใช่ไหม?

ฉันเผลอถูกกลืนเข้ามาในหายนะที่ไม่คาดคิด ไม่ได้...ฉันห้ามเสียการควบคุมที่นี่เด็ดขาด ถ้าปล่อยให้ความตื่นตระหนกครอบงำ ฉันก็จบสิ้นแน่

ต้องนิ่ง ต้องไม่แสดงอะไรออกมา

ที่เธอพูดก็แค่การคาดเดาเท่านั้น ถ้าฉันเล่นเกมนี้ให้ดี เธอก็จะเลิกตามติดเอง

‘ฉันจะพลิกสถานการณ์นี้ยังไง...?’

ฉันพยายามคิด

คิด...

แล้วในตอนนั้นเอง มันก็เกิดขึ้น..

ฮึก...

เสียงสะอื้นแผ่วเบาดังก้องไปทั่วห้องบอลรูม

ศีรษะของสมาชิกกิลด์ทุกคนเงยขึ้นพร้อมกันอย่างสมบูรณ์แบบ

โซอี้ก็เช่นกัน

ฮึก... ฮึก...

มันคือเสียงร้องไห้ของเด็กผู้หญิง เสียงนั้นเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่กลับเลื้อยเข้ามาในหูและขุดลึกลงไปในกระดูกสันหลัง

ความเย็นวาบวิ่งผ่านร่าง ฉันพยายามเมินมัน—

แบงงง!

ประตูห้องบอลรูมปิดกระแทกเสียงดังสนั่น

".....!"

พื้นสั่นสะเทือน หน้าต่างสั่นคลอน ทุกสิ่งในห้องเริ่มสั่นสะเทือน และอุณหภูมิก็ลดฮวบลงในทันที

หนาว...

[อย่างที่ข้าบอกไปแล้ว อย่าสนใจเสียงร้อง แค่โฟกัสที่การเต้นรำก็พอ]

เจ้าภาพและ NPC ยังคงเต้นรำต่อไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย

แต่ฉันล่ะ...?

ฉันแทบจะยืนไม่ไหวด้วยซ้ำ

แบง! แบง!

เสียงประตูกระแทกดังขึ้นอีกครั้ง สั่นสะท้านไปทั้งห้อง

ร่างกายฉันเสียสมดุล ลมหายใจถี่กระชั้น

‘ตั้งสติ!’

ฉันกัดลิ้นตัวเองเพื่อดึงสติกลับมา

ฉันคิดว่าตัวเองยังพอประคองไว้ได้….

จนกระทั่งตระหนักว่า...ฉันเป็นเพียงคนเดียวที่กำลังล้มเหลว

ทุกคนยังคงร่ายรำอย่างสง่างามราวกับถูกผูกด้วยเส้นเดียวกัน ใบหน้าภายใต้หน้ากากนิ่งสงบ ท่วงท่าไหลลื่นราวกับสายลม

โซอี้เองก็เช่นกัน...เธอหลับตาลง มีเพียงสมาธิจดจ่ออยู่กับการเต้นรำ

นั่นแหละ...ความรู้สึกหนักอึ้งก็กัดกินเข้ามา

‘ฉันกำลังจะล้มเหลว...ใช่ไหม?’

ฉันกวาดตาไปรอบ ๆ เห็นเพียงฉันที่ทำผิดจังหวะ

แม้จะเล็กน้อย...แต่ก็ทับถมขึ้นเรื่อย ๆ

ไม่ได้...ฉันแพ้ไม่ได้ ไม่ใช่แบบนี้...!

ฉันกัดฟันเพิ่มสมาธิ เกาะท่วงทำนองที่แทบจะไม่ได้ยินเพราะเสียงสั่นสะเทือนของห้องเอาไว้

แบงงง!

เสียงประตูกระแทกอีกครั้ง คราวนี้หนักหน่วงกว่าเดิม

ฉันกัดฟันแน่น

‘ให้ตายเถอะ...หยุดทีเถอะ’

ฮึก... ฮึก...

แต่เสียงสะอื้นยังคงดังต่อเนื่อง มาจากทุกทิศทาง...แต่ในเวลาเดียวกันมันกลับเหมือนดังอยู่ในหัวฉันเอง

ความหนาวเหน็บแผ่ซ่าน แต่ฉันก็ต้องบังคับตัวเองให้จดจ่ออยู่กับการเต้นรำ

และฉันก็ทำมัน...

โชคดีที่เสียงร้องหยุดไปในที่สุด มันกินเวลาเพียงไม่กี่นาที

ทว่า...ในวินาทีนั้นเอง เสียงดนตรีก็ดับลงพร้อมกัน

ดั้ง!

โน้ตสุดท้ายก้องสะท้อน

เสียงเพลงหยุด ทุกคนถอนตัวออกจากคู่ของตน

ฉันก็เช่นกัน

เสียงปรบมือดังก้องไปทั่วห้อง

เจ้าภาพปรบมือ ใบหน้าของเขาเปื้อนรอยยิ้ม ก่อนจะหันไปทางชายในหน้ากากทอง

[ยอดเยี่ยม! ช่างเป็นการบรรเลงที่สุดแสนตระการตา! น่าทึ่งเหลือเกิน! ฉันแทบไม่อาจหาคำใดมาพูดได้เลย! อืม...หรือบางที]

เขาหยุดลง ทั้งห้องกลั้นหายใจ

แล้วช้า ๆ…

[แม้เธอจะพยายามปกปิดข้อผิดพลาดได้ดี แต่ฉันก็ยังเห็นมันอยู่เล็กน้อย...น่าเสียดายจริง ๆ หากไม่เช่นนั้น มันคงจะสมบูรณ์แบบ]

ฉันเห็นสีหน้าของชายในหน้ากากทองเปลี่ยนไปทันที เขาไม่คาดคิดจะได้ยินคำวิจารณ์แบบนี้เลย

จากสีหน้าตอนที่เขาเล่นจบ เห็นได้ชัดว่าเขามั่นใจในสิ่งที่ทำ

แต่...

ขนาดนั้นก็ยังไม่พอ

ถ้าอย่างนั้น...ต้องทำขนาดไหนถึงจะเพียงพอกัน...?

ความตึงเครียดถาโถมเข้ามา

ฉันก้มศีรษะ พยายามทำตัวให้เล็กที่สุด

ความคิดของฉันลอยไปไกล

...หรือว่าเจ้าภาพจะไม่ทันสังเกตข้อผิดพลาดเล็ก ๆ ของฉัน? มันเล็กน้อยจริง ๆ ไม่น่ามีปัญหา...

ฉันพยายามนึกย้อนไปถึงทุกท่วงท่าที่ผ่านมา ครุ่นคิดอย่างบ้าคลั่งว่ามีตรงไหนที่พลาดไปบ้าง จริงอยู่...มันมีอยู่หลายจุด แต่ก็เล็กจนแทบจะมองไม่เห็น

เขาคงไม่ทันสังเกตหรอก

ใช่...เขาอาจจะไม่เห็นก็ได้

ฉันค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นช้า ๆ

แต่…

[ถ้าให้เธอประเมินการแสดงของตัวเองล่ะ? เธอจะให้กี่คะแนน?]

เจ้าภาพ...มายืนอยู่ตรงหน้าฉันแล้ว

เมื่อไหร่..!?

[ฉันจะตัดสินจากคำพูดของเธอ ว่าไงดี?]

ริมฝีปากของเขาแสยะยิ้มกว้าง...รอยยิ้มบิดเบี้ยวที่ทำให้ฉันหนาวสะท้านไปทั้งร่าง