บทที่ 1 จดทะเบียนสมรสกับนางฟ้า

บทที่ 1 จดทะเบียนสมรสกับนางฟ้า

"ลูกรัก หลุมศพบรรพบุรุษเรามีควันเขียวพวยพุ่งขึ้นมาแล้ว!"

"รู้จักป้าจางใช่ไหม? เจ้าของตึกห้าหลังในเมืองปินไห่น่ะ ลูกสาวเขาถูกใจลูกเข้าแล้ว"

"พรุ่งนี้ห้าโมงเย็น เขาอยากเจอตัวลูกที่ร้านอาหารเจียงหนาน"

"หนูคนนี้... อะแฮ่ม หน้าตาอาจจะไม่ค่อยสะสวยเท่าไหร่ แต่การจะแต่งเมียสักคนเราจะดูแค่หน้าตาอย่างเดียวไม่ได้ใช่ไหมล่ะ?"

"อีกอย่าง แม่ทำเพื่ออนาคตของลูกนะ ลูกก็รู้ว่าสถานการณ์ครอบครัวเราเป็นยังไง..."

หลู่เสี่ยวไป๋ยืนอยู่หน้าภัตตาคารเจียงหนานพร้อมรอยยิ้มขมขื่น ชาติก่อนเขาเป็นชายหนุ่มวัยสามสิบกว่าที่ผ่านโลกมามาก แต่มาชาตินี้เขากลับถูกแม่บังคับให้มาดูตัว

ใช่แล้ว หลู่เสี่ยวไป๋เป็นผู้ทะลุมิติมา เขาเพิ่งจะมาเกิดใหม่ในโลกคู่ขนานที่ชื่อว่าดาวบลูสตาร์ดวงนี้ ชาติก่อนเขาเป็นเพียงนักร้องปลายแถวอันดับที่สิบแปดที่ตัดสินใจจบชีวิตตัวเองด้วยการกระโดดน้ำเนื่องจากภาวะซึมเศร้าอย่างรุนแรง แต่ไม่คาดคิดว่าดวงวิญญาณจะทะลุมาอยู่ในร่างของคนที่มีชื่อเดียวกับเขา

บนดาวบลูสตาร์ อุตสาหกรรมบันเทิงทั้งหมดอยู่ในภาวะชะงักงัน แม้กระทั่งเริ่มส่อแววถดถอยอย่างหนัก ในฐานะผู้ทะลุมิติ ในหัวของหลู่เสี่ยวไป๋จึงเต็มไปด้วยเพลงคลาสสิกมากมายจากชาติก่อน ซึ่งเพลงใดเพลงหนึ่งก็เพียงพอที่จะสั่นสะเทือนวงการบันเทิงทั้งหมดได้

"อย่าคิดมากเลย! ทำให้การดูตัวครั้งนี้มันจบๆ ไปก่อนเถอะ!"

หลู่เสี่ยวไป๋ไม่สามารถปฏิเสธการดูตัวครั้งนี้ได้ เมื่อหนึ่งปีก่อน พ่อของเจ้าของร่างเดิมเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ ภาระทั้งหมดของครอบครัวจึงตกอยู่ที่แม่เพียงลำพัง หญิงชราต้องเลี้ยงดูทั้งลูกชายและลูกสาวด้วยตัวเอง ในเมื่อเขามาอาศัยร่างนี้แล้ว เขาย่อมต้องกตัญญูต่อแม่ของเจ้าของร่างเดิม

เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วก้าวเท้าเข้าไปในร้านอาหาร

"ยินดีต้อนรับครับ มาท่านเดียวหรือครับ? ได้จองห้องส่วนตัวไว้ไหมครับ?"

พนักงานต้อนรับสาวเดินเข้ามาทักทายอย่างกระตือรือร้น สายตาของเธอสำรวจไปตามตัวหลู่เสี่ยวไป๋ เมื่อเห็นเขาแต่งกายด้วยเสื้อยืดราคาถูกและกางเกงยีนส์ แววตาดูแคลนที่ยากจะสังเกตก็ผุดขึ้นเพียงวูบเดียว

"ขอโทษครับ ห้องส่วนตัวหมายเลขแปดไปทางไหนครับ?"

"เชิญทางนี้ค่ะ"

"ไม่ต้องครับ ผมไปเองได้"

"คุณคะ ที่นี่คือโรงแรมห้าดาวนะคะ ถ้าคุณเพิ่งเคยมาแล้วเข้าห้องผิดจนไปรบกวนแขกผู้ใหญ่เข้า มันจะไม่ดีนะคะ!"

พนักงานตอบพร้อมรอยยิ้มตามมารยาท

"ให้ตายเถอะ มองคนแค่เปลือกจริงๆ!"

หลู่เสี่ยวไป๋สบถในใจแล้วเดินตามเธอไปจนถึงหน้าห้องส่วนตัวหมายเลขแปด

"ทำไมยังไม่เข้าไปล่ะคะ?" พนักงานถามด้วยความสงสัย

"เอ่อ..." หลู่เสี่ยวไป๋เกาจมูกด้วยความประหม่า

ก่อนมาแม่บอกเขาแล้วว่าห้องไหน แต่เขาจำไม่ได้แม่นนัก เดิมทีตั้งใจจะโทรศัพท์ถามหลังจากถึงโรงแรมแล้ว แต่พอเห็นสายตาที่ระแวดระวังของพนักงาน เขาก็ลืมเรื่องนั้นไปเสียสนิท เขาจึงตัดสินใจผลักประตูเข้าไปโดยไม่คิดอะไรมาก

ทันทีที่เข้าไป เขาเห็นหญิงสาววัยยี่สิบต้นๆ นั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร เธอสวมแว่นกันแดดและหน้ากากอนามัย ชุดเดรสสีขาวเผยให้เห็นท่อนแขนและเรียวขาที่ขาวเนียนดุจงาช้าง

"คุณคือคนที่แซ่หลู่ใช่ไหม?"

น้ำเสียงของเธอดูเย็นชาทว่าไพเราะอย่างจับใจ

"ใช่ครับ!"

หลู่เสี่ยวไป๋ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก โชคดีที่เขาเข้าห้องไม่ผิด แต่ผู้หญิงคนนี้ออกจะไร้มารยาทไปหน่อยหรือเปล่า? เรียกเขาว่า "คนที่แซ่หลู่" ตลอดเวลา คนแซ่หลู่ไปกินข้าวบ้านคุณหรือไง? อีกอย่าง ใส่แว่นกันแดดและหน้ากากอนามัยกลางวันแสกๆ แบบนี้ หน้าตาขี้เหร่จนไม่กล้าสู้หน้าคนหรืออย่างไร? เขาได้แต่บ่นพึมพำในใจ

"เอาบัตรประชาชนมาไหม?"

"เอามาครับ ทำไมหรือ? จะตรวจสอบสำมะโนครัวหรือครับ?"

"ถ้าอย่างนั้นก็ดี ไปสำนักงานเขตเพื่อจดทะเบียนสมรสกันเถอะ!"

หญิงสาวหยิบกระเป๋าแล้วเดินนำออกไปทันที

"อะไรนะ?"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลู่เสี่ยวไป๋แทบไม่เชื่อหูตัวเอง ตรงไปตรงมาขนาดนี้เลยหรือ? เจอหน้ากันปุ๊บจะจดทะเบียนปั๊บ กลัวจะไม่ได้แต่งงานขนาดนั้นเลยหรือไง?

"มัวยืนบื้ออยู่ทำไม? รีบจดรีบเสร็จ จะได้รีบกลับไปรายงานทางบ้าน!" หญิงสาวเอ่ยอย่างรำคาญใจ

"เดี๋ยวสิ ผมยังไม่ได้ตกลงเลยนะ..." หลู่เสี่ยวไป๋โบกมือพัลวัน

เขาเป็นถึงผู้ทะลุมิติมานะ การจะก้าวไปสู่จุดสูงสุดของชีวิตย่อมเป็นเรื่องที่ถูกกำหนดไว้แล้ว เขาไม่อยากแต่งงานส่งๆ กับผู้หญิงที่มีดีแค่เงินที่บ้านหรอก

"น่ารำคาญจริง! เป็นผู้ชายอกสามศอกทำไมถึงทำตัวเยาะแหยะแบบนี้?"

หญิงสาวคว้าแขนเสื้อของหลู่เสี่ยวไป๋แล้วดึงเขาออกจากห้อง

"เดี๋ยวๆ..."

หลู่เสี่ยวไป๋รีบสะบัดมือออก ด้วยแรงที่มากเกินไปทำให้กระเป๋าของเธอหล่นลงพื้น ขณะที่เธอก้มลงเก็บ หน้ากากอนามัยก็เลื่อนหลุดจากใบหน้า

เมื่อเห็นใบหน้าของเธอ หลู่เสี่ยวไป๋ก็นิ่งค้างอยู่กับที่

ในโลกนี้มีผู้หญิงที่สวยขนาดนี้เชียวหรือ? ผิวพรรณขาวผ่องละเอียดอ่อนดุจหยกมันแพะ เครื่องหน้าของเธองดงามดั่งภาพวาดที่สวรรค์บรรจงสร้างสรรค์อย่างประณีต เธอคือนางฟ้าชัดๆ! หากได้แต่งงานกับลูกสาวเจ้าของตึกที่สวยขนาดนี้ การแต่งงานก็ดูจะไม่ใช่เรื่องที่ยอมรับไม่ได้เสียแล้ว

"หลู่ ฉันรู้ว่าคุณไม่อยากแต่งงานกับฉัน แต่จริงๆ แล้วฉันน่ะไม่อยากยิ่งกว่า! แต่เราสองคนต่างก็ไม่อยากให้เรื่องขี้ผงแค่นี้กลายเป็นเรื่องใหญ่ที่บ้านใช่ไหมล่ะ?"

หญิงสาวสวมหน้ากากกลับคืนแล้วดึงเขาออกไปต่อ

"แล้วอาหารบนโต๊ะนี่ล่ะ?"

"ไม่เอาแล้ว ฉันจ่ายเงินเรียบร้อยแล้ว!"

...

หลู่เสี่ยวไป๋ถูกดึงขึ้นรถตู้ส่วนตัวไปถึงสำนักงานเขตอย่างมึนงง ในโลกบลูสตาร์ดวงนี้ ขั้นตอนการดำเนินงานค่อนข้างรวดเร็ว หญิงสาวรับใบทะเบียนสมรสจากเจ้าหน้าที่ เปิดดูแวบหนึ่งแล้วโยนอีกใบให้หลู่เสี่ยวไป๋

"เอ้า นี่ของคุณ! คุณกลับบ้านเองแล้วกันนะ!"

พูดจบเธอก็หันหลังเดินขึ้นรถตู้ไปทันที

"เฮ้ จะไปแล้วเหรอ? จดทะเบียนเสร็จแล้วเราไม่ควรไปสานสัมพันธ์กันหน่อยหรือไง?"

หลู่เสี่ยวไป๋ยังไม่ทันได้ดูใบทะเบียนสมรสก็รีบวิ่งตามเธอไป แต่หญิงสาวไม่พูดสักคำ และรถตู้ก็ขับออกไปอย่างรวดเร็ว

มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย? ผู้หญิงคนนี้ป่วยหรือเปล่า? เจอหน้ากันก็ลากไปจดทะเบียน ทั้งที่ผมยังไม่ได้แปรงฟันเลยด้วยซ้ำ? เขาได้แต่ยืนงงเป็นไก่ตาแตก

ขณะที่กำลังครุ่นคิด เขาจึงเปิดใบทะเบียนสมรสดูเพื่อพิจารณาหน้าตาของหญิงสาวในรูปให้ชัดเจนอีกครั้ง เขาก็ต้องตะลึงกับสิ่งที่เห็น

เธอสวยมากจริงๆ แม้แต่นางเอกดังในชาติก่อนยังต้องชิดซ้ายเมื่อเทียบกับเธอ! ทว่า เมื่อสายตาของหลู่เสี่ยวไป๋เลื่อนไปที่ช่องชื่อ เขาก็ถึงกับตัวสั่นเทิ้ม

ในนั้นระบุชัดเจนว่า สวี่หนานเฉียว!

"ผมเข้าห้องผิดคนแล้ว!"

สมองของหลู่เสี่ยวไป๋อื้ออึงไปหมด ผู้หญิงที่แม่เขาต้องการให้มาดูตัวชื่อว่า หวังเสี่ยวชุ่ย ไม่ใช่สวี่หนานเฉียวเลยสักนิด!

เดี๋ยวก่อน! สวี่หนานเฉียวไม่ใช่ศิลปินหญิงชื่อดังหรอกหรือ? ถึงเขาจะเพิ่งมาอยู่ที่ดาวดวงนี้ไม่นาน แต่เขาก็ได้ยินกิตติศัพท์ของเธอมานานแล้ว เมื่ออายุ 18 เธอคว้าแชมป์การประกวดร้องเพลงระดับชาติและเริ่มต้นอาชีพที่รุ่งโรจน์ น้ำเสียงที่หวานใสสะกดใจแฟนเพลงมากมาย หน้าตาที่โดดเด่นทำให้ผู้ชายนับไม่ถ้วนต้องคลั่งไคล้... เธอจึงได้รับฉายาว่า "เจ้าแม่เพลงใส" และเป็นนางฟ้าแห่งชาติของประเทศมังกร

ทำไมซูเปอร์สตาร์ผู้สูงส่งถึงรู้จักเขา? และทำไมเธอถึงรีบจดทะเบียนสมรสกับเขาขนาดนี้? ในหัวของหลู่เสี่ยวไป๋เต็มไปด้วยคำถาม

"ติ๊ง! ระบบชื่อเสียงแห่งวงการบันเทิงกำลังทำการผูกมัด โปรดรอสักครู่..."

เสียงจักรกลดังขึ้นในหัว

หลู่เสี่ยวไป๋ดีใจจนแทบเนื้อเต้น ผมรู้อยู่แล้ว ในฐานะผู้ทะลุมิติ ระบบคืออุปกรณ์มาตรฐานที่ต้องมี มันอาจจะมาช้าแต่ไม่เคยพลาดแน่นอน!