บทที่ 4 สองพี่น้องเข้าสู่ทางโลก

สีหน้าของสตรีศักดิ์สิทธิ์น้อยยังคงสงบนิ่ง นางก้มคำนับผู้อาวุโสสามพลางเอ่ยว่า "ผู้อาวุโสสามเพิ่งผ่านการเดินทางไกลมาอย่างยากลำบาก เรื่องการไปส่งคุณชายท่านนี้กลับบ้านเกิด ให้เป็นหน้าที่ของศิษย์เถิดเจ้าค่ะ"

หัวใจของหลินซูพลันกระตุกวูบอย่างแรง 'ท่านอาจารย์ อย่าได้ตกลงเชียวนะ หากท่านรับปากนาง การไปส่งครั้งนี้ของนางจะต้องเปลี่ยนไปเป็นอย่างอื่นแน่ ดีไม่ดีข้าอาจจะถูกนางบี้จนแหลกคามือ...'

ทว่าผู้อาวุโสสามกลับพยักหน้าตอบรับไปแล้ว "เช่นนั้น...ก็ลำบากสตรีศักดิ์สิทธิ์แล้ว!"

สตรีศักดิ์สิทธิ์น้อยหันมาทางหลินซู "คุณชายหลิน เชิญขึ้นเรือเถิด น้องหญิงผู้นี้จะไปส่งท่านเอง!"

แม้ในใจจะรู้สึกหวาดหวั่นเพียงใด แต่หลินซูก็ไม่อาจขัดขืนได้ เขาจำต้องฝืนใจก้าวขึ้นสู่เรือเหาะสีเงิน จากนั้น เรือเหาะสีเงินก็ทะยานฝ่าความว่างเปล่าพาหลินซูและเสี่ยวเยาเดินทางกลับสู่บ้านเกิด

สายลมพัดโชยผ่านหูพร้อมมวลหมู่เมฆาที่ลอยล่อง เพียงพริบตาเดียวสำนักยุนซีก็ลับสายตาไปจนสิ้น

หลินซูกวาดสายตามองไปยังสตรีศักดิ์สิทธิ์น้อยที่ยืนอยู่หัวเรือ ภายในสมองของเขาเริ่มเตรียมข้อแก้ตัวไว้มากมาย ทั้งหลักการที่ถูกต้องและเล่ห์เหลี่ยมพิสดาร อย่างไรเสียเขาก็ตั้งใจแน่วแน่ว่าจะต้องใช้วาทศิลป์ล่อหลอกเพื่อผ่านพ้นเคราะห์ภัยตรงหน้านี้ไปให้ได้เสียก่อน...

สตรีศักดิ์สิทธิ์น้อยเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อนว่า "ท่านล่วงเกินกฎของสำนัก การที่พี่สาวของข้าหิ้วท่านออกมาจากหอถามวิถีและลงทัณฑ์ท่านอย่างหนัก ย่อมเป็นสิ่งที่ท่านสมควรได้รับแล้ว ทว่าเรื่องที่ท่านรักษาอาการประหลาดให้แก่ข้าก็คือความจริง วันนี้ข้ามาส่งท่านด้วยความจริงใจอย่างยิ่ง!"

'อะไรนะ?' หลินซูรู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมาก 'นางไม่ได้มาเพื่อบดขยี้เขา แต่มาส่งด้วยความจริงใจอย่างนั้นหรือ? เจ้าไม่ได้คุยกับพี่สาวของเจ้าเลยหรืออย่างไร?'

แต่ก็นับว่าเป็นเรื่องปกติ เพราะนางคือสตรีศักดิ์สิทธิ์ที่ถูกอบรมมาภายใต้จารีตประเพณีอันเคร่งครัด ใครจะไปกล้าเอ่ยถึงเรื่องละเอียดอ่อนเช่นนั้นกับผู้อื่นได้เล่า?

เขารู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาทันที "สตรีศักดิ์สิทธิ์ช่าง...ช่างเป็นผู้มีหลักการยิ่งนัก!"

"ย่อมเป็นเช่นนั้น!" สตรีศักดิ์สิทธิ์น้อยยิ้มบางๆ "การใช้ชีวิตในยุทธภพย่อมต้องชัดเจนในเรื่องบุญคุณความแค้น ผู้ใดล่วงเกินข้า ข้าย่อมตามล่าไปจนสุดหล้าฟ้าเขียวไม่มีวันปล่อยไป ทว่าผู้ใดมีบุญคุณต่อข้า ข้าย่อมต้องตอบแทนด้วยน้ำใจเช่นกัน"

'หา? การจากไปมิได้หมายความว่าจบสิ้น แต่ในภายภาคหน้ายังอาจถูกตามชำระความได้อีกงั้นหรือ?'

ความกังวลที่เพิ่งจะคลายไปกลับมาบีบคั้นหลินซูอีกครั้ง เขาฝืนยิ้มแล้วเอ่ยว่า "สตรีศักดิ์สิทธิ์ล้อเล่นแล้ว ท่านมีรูปโฉมงดงามปานเทพธิดา ทั้งยังมีจิตใจกว้างขวาง จะเป็นคนใจแคบที่จดจำเรื่องเล็กน้อยเพื่อตามล้างแค้นได้อย่างไร? อีกอย่าง อาการประหลาดที่หายขาดในครั้งนี้ ก็ล้วนได้รับประโยชน์จากความใจกว้างของท่านนั่นเอง"

สตรีศักดิ์สิทธิ์ชะงักไปเล็กน้อย "หมายความว่าอย่างไร?"

หลินซูจึงเอ่ยว่า "อาการประหลาดของท่านมีนามว่า 'โรคพันขมวดใจ' มีบ่อเกิดมาจากความยึดติด และสิ้นสุดลงด้วยการปล่อยวาง ในภายภาคหน้าหากมีอาการกำเริบขึ้นอีก ท่านเพียงแค่ต้องละวางความยึดมั่นถือมั่น ทำจิตใจให้ปลอดโปร่งแจ่มใส อย่างมากเพียงสี่วันอาการก็จะมลายหายไปเอง"

เมื่อได้รับคำอธิบายเช่นนั้น สตรีศักดิ์สิทธิ์ก็นึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก อีกทั้งยังรู้สึกโชคดีเหลือเกิน โชคดีที่ในวันนี้ตนเองมีจิตเมตตามาส่งเขา มิเช่นนั้นจะล่วงรู้ถึง 'ความนัย' ที่แท้จริงของโรคพันขมวดใจได้อย่างไร?

คำโบราณที่ว่าจิตเมตตาย่อมได้รับผลบุญตอบแทนช่างเป็นความจริงแท้! แต่นางย่อมไม่มีทางคาดคิดว่า 'คำอธิบายที่แท้จริง' นี้ถูกสร้างขึ้นมาจากคำพูดเพียงประโยคเดียวของนางเอง

หลินซูรู้สึกหวาดเกรงเหลือเกินว่าเมื่อระดูของนางมาเยือนในเดือนหน้า นางจะตามล่าเขาไปจนสุดหล้าฟ้าเขียวเพื่อชำระความ จึงต้องรีบวางยาสั่งไว้ล่วงหน้า เมื่อใดที่มีระดูมา เจ้าต้องเริ่มสำรวจตัวเองก่อน จากนั้นจงละวางความยึดติดที่จะไปหาเรื่องคนตระกูลหลินเสีย และสิ่งที่น่าอัศจรรย์ที่สุดก็คือ 'โรคร้าย' นี้จะหายขาดในสี่วันจริงๆ!

ทว่าหลินซูเองก็ยังพอมีขีดจำกัดแห่งคุณธรรมอยู่บ้าง คำว่า 'ละวางความยึดติด ทำจิตใจให้ปลอดโปร่ง' สำหรับใครก็ตามล้วนถือเป็นยาดี ทั้งรักษาโรคและส่งเสริมสุขภาพจิตใจให้แข็งแรง ไม่ถึงขั้นล่อหลอกจนสตรีศักดิ์สิทธิ์น้อยต้องเสียคนไป...

ตลอดการเดินทาง บรรยากาศเป็นไปอย่างดียิ่ง ท่ามกลางท้องฟ้าครามและมวลเมฆาขาวสะพรั่ง ลมวสันต์พัดโชยมานับหมื่นลี้ หลินซูเกิดอารมณ์สุนทรีย์จนอยากจะกวีกระวาดออกมาสักหลายบท

หรือร้องเพลง 'ท้องฟ้าสีครามหมู่เมฆาล่องลอย เบื้องล่างนั้นไซร้ไม่รู้ว่าตัวอะไรวิ่งอยู่' เสียหน่อย ทว่าโชคดีที่เขายังไม่ลืมชาติกำเนิดอัน 'น่าสลด' ของสตรีศักดิ์สิทธิ์เบื้องหน้า จึงข่มอารมณ์ที่อยากจะร่ายกลอนและร้องเพลงไว้ได้ทัน เพื่อไม่ให้มหาอำนาจแห่งวิถีอักษรไปสะกิดแผลใจของนางเข้า

ผ่านไปเนิ่นนานเพียงใดไม่อาจทราบได้ เรือเหาะสีเงินก็ร่อนลงจากเวหา ปรากฏภาพแม่น้ำสายใหญ่เบื้องหน้าและเมืองโบราณใต้ฝ่าเท้า

"ถึงมณฑลชวีโจว เมืองไห่หนิงแล้ว!" สตรีศักดิ์สิทธิ์ร่อนเรือลงที่นอกเมือง "หากภายภาคหน้ามีวาสนา พวกเราค่อยพบกันใหม่ในยุทธภพ!"

"ในภายภาคหน้าจะมีโอกาสได้พบกันอีกจริงๆ หรือ?" หลินซูพึมพำเบาๆ

"ย่อมมีสิ บางทีท่านอาจจะไปตามหามหาเถระรูปนั้นเพื่อเอ่ยถามถึงสาเหตุที่วิถีแห่งเซียนของท่านไม่เปิดออก หากพังทลายประตูบานนั้นได้ ท่านและศิษย์พี่ศิษย์น้องแห่งยุนซี ย่อมมีวันได้พบกันอีกครั้งบนเส้นทางแห่งการบำเพ็ญ..."

เรือเหาะสีเงินทะยานขึ้นสู่เวหา เพียงพริบตาเดียวก็หายลับไปอย่างไร้ร่องรอย

หลินซูจ้องมองเสี่ยวเยาด้วยแววตาเหม่อลอย "ในที่สุดก็เหยียบย่างเข้าสู่โลกมนุษย์แล้ว เสี่ยวเยา เจ้าอยากได้อะไรมากที่สุด?"

เสี่ยวเยาเลียริมฝีปาก "ถั่วลูกกวาดสักหนึ่งถุงเจ้าค่ะ!"

หลินซูถลึงตาใส่นาง "ดูความคิดเจ้าสิ...กล้าขออะไรที่มันใหญ่กว่านี้หน่อยได้หรือไม่?"

"เช่นนั้น…ถั่วลูกกวาดสองถุงเจ้าค่ะ!"

หลินซูหัวเราะร่วนพลางจูงมือนาง "ไป! พวกเรากลับจวนก่อน แล้วข้าจะพาเจ้าไปหาถั่วลูกกวาดให้ทั่วเมืองเลย"

เมืองไห่หนิง คือเมืองหลักแห่งหนึ่งของมณฑลชวีโจว ภายในปกครองหลายอำเภอ หากเปรียบกับโลกยุคเดิมที่เขาจากมาก็คือเมืองระดับจังหวัด

ในยุคโบราณนี้ ย่อมไม่มีตึกระฟ้าที่สร้างจากคอนกรีตเสริมเหล็ก ไม่มีขบวนรถขวักไขว่ ทว่ากลับมีศาลาอาคารสูงตระหง่านทิวทัศน์งดงามไร้ขอบเขต

หลินซูมองดูลวดลายแกะสลักบนคานและภาพวาดบนเสาสองฟากถนน มองดูผู้คนที่เดินผ่านไปมา บ้างสวมชุดผ้าไหมหรูหรา บ้างก็เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งปกปิดกายแทบไม่มิด ได้ยินเสียงขานเรียกจากเหลาอาหารว่า "นายท่าน เชิญเดินตามสะดวก" หรือ "นายท่าน เชิญด้านใน" ช่างเป็นภาพที่แปลกใหม่สำหรับเขายิ่งนัก

ในตำรากล่าวว่าโลกแห่งยศถาบรรดาศักดิ์มีประชากรเบาบาง ความหนาแน่นของประชากรย่อมไม่เทียบเท่าโลกยุคปัจจุบัน ทว่าในโลกใบนี้กลับไม่เป็นเช่นนั้น

เพียงเมืองหลักเล็กๆ แห่งเดียว กลับสำแดงความโอ่อ่ารุ่งเรืองดุจดั่งเมืองไคฟงในสมัยราชวงศ์ซ่งที่หลินซูเคยจินตนาการไว้ ทว่าเขาก็ล่วงรู้ดีว่าที่นี่มิใช่ราชวงศ์ซ่ง โลกใบนี้มีความอัศจรรย์และลี้ลับยิ่งกว่า

แม้แต่ในเมืองก็ยังพอมีร่องรอยให้เห็น เช่น เขาเห็นสัตว์พาหนะรูปร่างประหลาดที่ดูคล้ายหมาป่าผสมม้า หรือท่ามกลางสายน้ำแห่งแม่น้ำฉางเจียงที่มองเห็นได้ไกลๆ มีผู้หนึ่งเหยียบคลื่นลอยตัวไป คนผู้นั้นดูไม่เหมือนผู้บำเพ็ญเพียร แต่กลับดูเหมือนบัณฑิตในวิถีอักษรเสียมากกว่า

ตลอดทางเสี่ยวเยาคอยแต่จะเช็ดน้ำลาย ยามได้กลิ่นหอมจากเหลาอาหารนางก็เริ่มเช็ด ยามเดินผ่านแผงขายผลไม้นางก็เช็ดอีก หลินซูรู้ดีว่านางหิวแล้ว แม้แต่ตัวเขาเองก็หิวเช่นกัน

สตรีศักดิ์สิทธิ์น้อยผู้นั้นไม่ค่อยได้กินอาหารเยี่ยงปุถุชน บนเรือเหาะจึงมิได้เตรียมอาหารไว้เลย ผ่านไปสิบกว่าชั่วยาม สองพี่น้องที่เข้าสู่โลกมนุษย์ต่างก็หิวจนท้องกิ่วแทบติดแผ่นหลัง ทว่าพวกเขาไม่มีเงินเลยสักแดงเดียว

เงินเกือบครึ่งไหที่สู้อุตส่าห์หลอกล่อมาได้ล้วนถูกผู้อาวุโสสามแจกจ่ายไปหมดสิ้น ในตัวพวกเขาไม่มีแม้แต่เงินอีแปะเดียว

เพราะฉะนั้น หลินซูจึงได้แต่ปลอบโยนนางว่า "ยัยหนูเจ้าทนอีกสักนิดเถิด ประเดี๋ยวพอถึงบ้านแล้ว บ้านข้าคือจวนโหว มีอะไรให้กินตั้งมากมาย? ข้าจะจัดมื้อใหญ่ให้เจ้า ทั้งไก่เผา ทั้งซี่โครงแกะย่าง จะยกมาให้ทั้งตัวเลยเชียว!"

ยัยหนูนี่น้ำลายไหลยืดทันที

หลินซูจูงมือนางมาหยุดอยู่ที่หน้าร้านขายผ้าแห่งหนึ่ง ชายชราภายในร้านเงยหน้าขึ้น "คุณชายท่านนี้ ต้องการจะตัดชุดหรือ?"

"หลงจู๊ ข้าอยากจะสอบถามเสียหน่อยว่า จวนโหวติ้งหนานไปทางไหนหรือ?"

ทว่าสีหน้าของชายชรากลับดูแปลกประหลาด เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย "คุณชายมิใช่คนแถวนี้กระมัง?"

"เหตุใดหลงจู๊ถึงถามเช่นนั้น?" หลินซูเองก็ขมวดคิ้วตาม

ชายชราเอ่ยว่า "เพราะคนแถวนี้ล้วนรู้กันหมดแล้วว่า จวนโหวติ้งหนานเกิดเรื่องใหญ่ขึ้น ยามนี้ไม่มีจวนโหวติ้งหนานอีกต่อไปแล้ว"

'อะไรนะ?' สีหน้าของหลินซูพลันเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง! แม้แต่เสี่ยวเยาที่อยู่ข้างกายเขาก็สีหน้าเปลี่ยนไปเช่นกัน!

"เกิดเรื่องอะไรขึ้น? หลงจู๊ท่านช่วยเล่ามาที"

หลงจู๊กวาดสายตามองซ้ายมองขวา เมื่อเห็นว่าไม่มีใครสนใจจึงลดเสียงต่ำลงแล้วเล่าว่า...

"เมื่อสามเดือนก่อน โหวติ้งหนานทำความผิดร้ายแรง จนถูกฝ่าบาทมีพระบรมราชโองการสั่งประหารชีวิต บรรดาศักดิ์โหวติ้งหนานถูกริบคืน ทรัพย์สินและที่ดินทำกินถูกยึด บรรดาบ่าวรับใช้ต่างพากันหนีหายประดุจต้นไม้ล้มที่ฝูงลิงกระเจิดกระเจิง ในโลกนี้ไม่มีจวนโหวติ้งหนานอีกต่อไปแล้ว โชคดีที่ฝ่าบาททรงมีพระเมตตา ยังคงเหลือคฤหาสน์หลังเก่าไว้ให้แม่ลูกที่เหลือรอดอยู่อาศัย นั่นอย่างไรเล่า อยู่ทางด้านโน้น..."

ในชั่วขณะนี้หลินซูรู้สึกเคว้งคว้าง ทั้งยังมีความโศกเศร้าอย่างบอกไม่ถูกพวยพุ่งขึ้นมา บ้านที่สู้อุตส่าห์ตามหาจนพบ กลับต้องมาพบกับความพินาศย่อยยับของครอบครัว

เดินทางไกลนับหมื่นลี้กลับมา ทว่ากลับมิได้เป็นอย่างที่จินตนาการไว้

แม้จะกล่าวว่าเขาไม่ใช่คนของโลกใบนี้ และในทางจิตใจมิได้มีความผูกพันใดๆ กับจวนโหวติ้งหนาน ทว่าเขากลับมีความรู้สึกว่างเปล่าอย่างบอกไม่ถูก มันยากจะอธิบายแต่กลับแจ่มชัดยิ่งนัก...

สัมผัสจากมือส่งผ่านมายังหลินซู เสี่ยวเยากุมมือเขาไว้แน่น "พี่ชาย อย่าเสียใจไปเลย เสี่ยวเยาจะอยู่เคียงข้างท่านเอง"

นางเคยผ่านความเจ็บปวดจากการสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รักมาแล้ว เมื่อไร้ซึ่งบ้าน โลกสำหรับนางก็ประดุจห้องน้ำแข็งที่หนาวเหน็บ จนกระทั่งพี่ชายปรากฏกายขึ้น นางจึงได้สัมผัสกลิ่นหอมของมวลบุปผาในวสันตฤดูอีกครั้ง และได้เห็นแสงแดดหลากสี ทว่ายามนี้ ครอบครัวของพี่ชายกลับเกิดเรื่องขึ้น

นางไม่รู้ว่าจะปลอบโยนพี่ชายอย่างไร ได้แต่กุมมือเขาไว้แล้วบอกเขาว่า "พี่ชายอย่าร้องไห้นะ ยังมีเสี่ยวเยาอยู่"

พี่ชายมิได้ร้องไห้ ทว่านางกลับเป็นฝ่ายน้ำตาร่วงเสียก่อน

หลินซูเช็ดน้ำตาให้นางเบาๆ "ไปกันเถอะ กลับบ้าน!"

เมื่อข้ามผ่านถนนอันรุ่งเรือง เบื้องหน้าคือจวนขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง ด้านหลังพิงอิงขุนเขาสูงตระหง่าน ด้านซ้ายติดสายน้ำแห่งแม่น้ำฉางเจียงหมื่นลี้ มองดูอย่างไรก็คือทำเลที่รุ่งเรืองยิ่งนัก ทว่าหน้าประตูจวนกลับมีหญ้าขึ้นรกชัฏ มีสุนัขจรจัดเดินหาอาหารอย่างโดดเดี่ยว ภาพความเสื่อมโทรมของจวนโหวถูกสลักไว้อย่างสมบูรณ์ในพริบตา

พร้อมกับเสียง 'เอี๊ยด' ของบานพับประตูที่หมุนวนอย่างวังเวง หลินซูได้เหยียบย่างเข้าสู่จวนโหวติ้งหนานในอดีต ซึ่งคือบ้านของร่างกายนี้

ลานบ้านด้านหน้าที่กว้างขวางไร้ซึ่งผู้คน ไม่มีใครอยู่เลยแม้แต่คนเดียว มีเพียงวัชพืชที่เติบโตอย่างบ้าคลั่งคอยบดบังความรุ่งโรจน์ในวันวาน

เมื่อเข้าสู่ลานด้านหลัง บ่าวรับใช้หญิงผู้หนึ่งเดินออกมาจากห้องโถงใหญ่ ทันทีที่สายตาของนางตกลงบนใบหน้าของหลินซู นางก็แผดเสียงร้องตะโกนก้องอย่างตื่นเต้น "คุณชายสาม… ฮูหยินเจ้าคะ! คุณชายสามกลับมาแล้วเจ้าค่ะ!"

ภายในห้องโถงใหญ่เบื้องหลังนางมีเสียง 'ครืน' ดังขึ้น ดูเหมือนจะมีบางอย่างถูกชนจนคว่ำ เพียงไม่นาน สตรีผู้หนึ่งอายุราวสี่สิบถึงห้าสิบปีโดยมีชายหนุ่มอายุยี่สิบกว่าปีคอยประคองอยู่ก็ก้าวออกมาจากด้านใน

ทันทีที่เห็นหลินซูนางก็เกิดความตื่นเต้นอย่างที่สุด ใบหน้าที่ซีดเซียวและซูบผอมพลันปรากฏรอยแดงระเรื่ออย่างคนป่วย หยาดน้ำตาแห่งความปิติรินไหลออกมา นางถลันเข้ามาคว้ามือทั้งสองของหลินซูไว้แล้วสะอื้นไห้

"ซูเอ๋อร์ ในที่สุดเจ้าก็กลับมาเสียที แม่เกรงเหลือเกินว่าอาการป่วยครั้งนี้จะพรากแม่ไปก่อน จนมิอาจได้พบหน้าเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย"

เมื่อได้สัมผัสถึงความตื่นตันในใจของนาง และสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่ส่งผ่านมือมา หัวใจของหลินซูก็พลันบังเกิดระลอกคลื่นแห่งความรู้สึกขึ้นอย่างเงียบเชียบ หากเขามีนิสัยชอบจดบันทึกส่วนตัว เขาคงจะเขียนลงไปเช่นนี้

'วันที่แปดสิบสามของการทะลุมิติมายังโลกใบนี้ ข้าได้กลับมายังบ้านของร่างเดิม จวนโหวได้เสื่อมโทรมลงจนมองไม่เห็นแม้แต่เศษเสี้ยวแห่งความหวัง ทุกคนดูเหมือนจะเดินมาถึงทางตันแล้ว'

ตามหลักการแล้วเขาไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับจวนโหวติ้งหนาน ทว่าอาจเป็นเพราะสายเลือดที่มีแรงดึงดูดอันลี้ลับ เขาจึงสัมผัสได้ถึงความรักของมารดาและความผูกพันระหว่างพี่น้องอย่างเข้มข้น

เรือที่เดินทางนับหมื่นลี้ย่อมมีทางกลับบ้าน ในที่สุดเรือที่พัดหลงลำนี้ก็ได้กลับเข้าสู่ท่าเรือเสียที!

บ่าวรับใช้นามเสี่ยวเถาถือน้ำข้าวใสๆ มาให้ ในน้ำข้าวนั้นใสจนมองเห็นก้นถ้วย นอกจากนี้ยังมีหมั่นโถวข้าวโพดสองลูก สีเหลืองๆ แข็งๆ หากนำไปวางในโลกเดิมของหลินซู เกรงว่าแม้แต่สุนัขก็คงจะไม่กิน

ทว่าหลินซูและเสี่ยวเยากลับกินลงไปคำโต ในระหว่างที่กินข้าวนั้น หลินฮูหยินยังคงเกาะกุมชายเสื้อของเขาไว้แน่น ราวกับเกรงว่าหากปล่อยมือเพียงนิดเขาก็จะหายวับไป

เมื่อกินข้าวเสร็จ หลินเจียเหลียงผู้เป็นพี่รองที่อยู่ด้านข้างก็เอ่ยขึ้นเบาๆ "ท่านแม่ น้องสามก็กลับมาแล้ว ท่านวางใจได้แล้วขอรับ เดี๋ยวลูกจะเขียน 'บทความชักนำปราณ' ให้ท่านอีกสักบท เพื่อช่วยให้ร่างกายของท่านแม่ฟื้นตัวเร็วขึ้น"

"เหลียงเอ๋อร์ เจ้าเองก็ไม่ควรหักโหมเกินไป"

"วางใจเถิดท่านแม่ ลูกยังพอทนไหว!"

หลินเจียเหลียงหยิบกระดาษทองคำออกมาแผ่นหนึ่ง เปิดแท่นฝนหมึก กลิ่นหอมประหลาดพลันอบอวลไปทั่วห้อง เขาจรดพู่กันลงบนกระดาษทองคำ เขียนบทความบทหนึ่งขึ้นมา

"ไอแห่งฟ้าดิน ความองอาจแห่งวิถีอักษร มนุษย์ยืนหยัดด้วยกระดูก ไอแทรกซึมเข้าสู่กายคน..."

แสงสีทองแผ่ซ่านออกมา แสงอัสดงนอกหน้าต่างหม่นแสงลง ดูเหมือนแสงอาทิตย์จะถูกหลอมรวมเข้าสู่ตัวอักษรเหล่านี้

ทว่าใบหน้าของหลินเจียเหลียงกลับเริ่มซีดขาวลงทีละน้อย การเขียนนั้นดูจะกินแรงอย่างยิ่ง ราวกับว่าตัวอักษรแต่ละตัวที่ตกลงบนกระดาษทองคำล้วนกำลังกลืนกินเรี่ยวแรงของเขาไป เมื่อเขียนไปได้ครึ่งบท แสงสีทองก็สั่นไหว ปลายพู่กันของเขาก็เริ่มสั่นตามไปด้วย ทันทีที่ตวัดฝีแปรงสุดท้ายลง ร่างของหลินเจียเหลียงก็แทบจะล้มพับลงไป

เสี่ยวเถาแกะกระดุมที่คอของฮูหยินออก บนลำคอของผู้เป็นนายเต็มไปด้วยรอยตัวอักษรที่ขึ้นหนาแน่น 'ไอแห่งฟ้าดิน ความองอาจแห่งวิถีอักษร...' ทับซ้อนกันไปมา ตัวอักษรที่มีสีเข้มจะมีสีออกแดงเรื่อๆ ส่วนที่สีอ่อนลงนั้นแทบจะจางหายไปจนหมดแล้ว

เมื่อนำตัวอักษรใหม่นี้ไปทาบลงบนลำคอของฮูหยิน ตัวอักษรบนกระดาษทองคำก็มลายหายไปจนสิ้น ย้ายไปปรากฏอยู่บนลำคอของฮูหยินแทน ใบหน้าที่ซีดเซียวของอีกฝ่ายเริ่มมีสีเลือดฝาด จากนั้น คนป่วยก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วค่อยๆ หลับตาลง

หลินซูมองดูภาพนั้นด้วยความทึ่งยิ่งนัก 'นี่คือมหาอำนาจแห่งวิถีอักษร ถึงขั้นใช้รักษาโรคได้เชียวหรือ?'

หลินเจียเหลียงค่อยๆ ยืนตัวตรง "น้องสาม ท่านแม่หลับไปแล้ว เจ้าตามข้าไปที่ศาลบรรพบุรุษเสียหน่อย ไปจุดธูปให้ท่านพ่อเถิด"

ในยามที่ท่านพ่อถูกประหาร หลินซูยังคงอยู่ที่สำนักยุนซี แม้แต่ข่าวคราวก็ยังไม่ได้รับ ยามนี้เมื่อกลับถึงบ้านแล้ว ย่อมต้องไปจุดธูปให้ผู้เป็นบิดาตามสมควร