บทที่ 105 เตรียมศึกทลายเรือดำน้ำ

บทที่ 105 เตรียมศึกทลายเรือดำน้ำ

"แพ้รวด 6 นัด! ดาร์บีแมตช์ที่ขาดลอยจนน่าใจหาย!"

"โอกาส 1 ใน 729... เบนฟิก้า ถูกชำแหละเละเทะ"

"ดิ้นรนสูญเปล่า... เบนฟิก้า คว้าน้ำเหลว แล้วจะเอาไงต่อ?"

"ความกล้าของมวยรอง... ปอร์โต้ เดินหน้าล่า 4 แชมป์!"

"ฝนกางเกงในถล่ม เอชตาดีอูดาลุช"

รายงานข่าวความพ่ายแพ้ 6 นัดรวดในดาร์บีแมตช์ของ เบนฟิก้า ในฤดูกาลนี้ถาโถมเข้ามาดั่งพายุ สื่อหลายสำนักและแฟนบอลต่างพากันแนะนำว่าควร 'อัปเปหิ' เบนฟิก้า ออกจากสถานะทีมคู่แข่งในเนชันแนลดาร์บีได้แล้ว

ทีมคู่รักคู่แค้นภาษาอะไร เจอกัน 6 นัดในฤดูกาลเดียว แค่เสมอสักนัดยังทำไม่ได้... มีสิทธิ์อะไรมาเรียกตัวเองว่าเป็นทีมระดับเนชันแนลดาร์บีทัดเทียมกับคู่แข่ง?

แต่ถ้าตัด เบนฟิก้า ออกไป แล้วจะเอาใครมาแทนล่ะ?

สปอร์ติ้ง ลิสบอน เหรอ?

แฟนบอลหันไปมอง สปอร์ติ้ง ลิสบอน ที่ฤดูกาลนี้ชนะได้แค่สิบกว่านัด แล้วก็ได้แต่ก้มหน้าด้วยความละอาย

ผลงานพวกนั้นแย่ยิ่งกว่า เบนฟิก้า เสียอีก!

หลังจบเกม นักข่าวกลุ่มใหญ่รุมล้อม เล่ย ยู หวังจะสัมภาษณ์ถึงความรู้สึกที่สามารถเอาชนะทีมเต็งแชมป์ได้ด้วยตัวคนเดียว

ทว่า เล่ย ยู ไม่ได้เข้าร่วมงานแถลงข่าว เขาเพียงแค่ทิ้งท้ายสั้น ๆ ไว้ที่อุโมงค์นักเตะว่า:

"การชนะคู่แข่งที่ผมเคยตบคว่ำมาแล้ว 5 ครั้ง... มันไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นอะไรขนาดนั้นหรอกครับ"

"พลังงานทั้งหมดของผมตอนนี้มุ่งเป้าไปที่รอบรองชนะเลิศ ยูโรปาลีก ในอีก 3 วันข้างหน้า... นั่นต่างหากคือแมตช์ที่ผมรอคอยที่สุด!"

"หึ! ส่วนเรื่อง สมาคมฟุตบอลจีน น่ะเหรอ... ไปถามเอเยนต์ผมโน่น ผมไม่อยากพูดอะไรอีก!"

ในหลาย ๆ ครั้ง เล่ย ยู ก็เป็นคนเรียบง่ายแบบนี้แหละ

เช่น ตอนอยู่ในยิม เขาคิดแต่เรื่องปั้นกล้าม, ตอนอยู่ในสนามซ้อม เขาคิดแต่เรื่องขัดเกลาฝีเท้า, ตอนอยู่ในรถโรงเรียนสอนขับรถ เขาคิดแต่ว่าจะจีบครูฝึกสาวยังไง... นิสัยที่โฟกัสกับเป้าหมายระยะสั้นนี้ ทำให้เขามีสมาธิจดจ่ออย่างสูงในช่วงเวลาหนึ่ง ๆ

ดังนั้น แม้แมตช์นี้จะมีเดิมพันเป็นถ้วยแชมป์ ปรีไมราลีกา แต่ใจของ เล่ย ยู ไม่ได้อยู่ที่นั่นแล้ว

หลังจบเกม เล่ย ยู เก็บของ กลับบ้าน อาบน้ำ แล้วเข้านอนทันที

ไม่ไปงานฉลอง, ไม่แชทออนไลน์, ไม่เล่นเกม, ไม่หานางแบบรุ่นเล็กมา 'ฝึกซ้อม' และไม่แอบดูหนังผู้ใหญ่

หลังนอนหลับพักผ่อนไปหนึ่งตื่น เช้าวันรุ่งขึ้นเขาก็ตื่นมาตามปกติ แล้วตรงดิ่งไปสนามซ้อมเพื่อทำกิจวัตรประจำวัน

เมื่อรปภ.เห็นความขยันขันแข็งที่เป็นปกติของ เล่ย ยู... ทั้งเขาและแฟนบอล ปอร์โต้ ที่มารอดูก็รู้สึกตรงกันลึก ๆ ในใจว่า

แชมป์ฤดูกาลนี้ของ ปอร์โต้ นอนมาเห็น ๆ!

เหลือเกมลีกอีกแค่ 2 นัด เล่ย ยู กำลังขยับเข้าใกล้ถ้วยแชมป์เมเจอร์ใบแรกในชีวิตเข้าไปทุกที... และในขณะที่ เล่ย ยู กำลังเตรียมตัวอย่างขะมักเขม้นสำหรับเกมนัดที่สองของรอบรองฯ ยูโรปาลีก... นาชา ก็นำข่าวดีอีกสองเรื่องมาบอก

เรื่องแรกคือ เล่ย ยู แทบจะการันตีรางวัล นักเตะดาวรุ่งยอดเยี่ยมปรีไมราลีกา แน่นอนแล้ว และยังมีลุ้นคว้ารางวัล นักเตะยอดเยี่ยมแห่งปีปรีไมราลีกา อีกด้วย

นอกจากเกียรติยศเหล่านี้ ยังมีข่าวจากประเทศจีน...เล่ย ยู ได้กลายเป็นตัวเต็งชิงรางวัล นักฟุตบอลยอดเยี่ยมแห่งปีของจีน

"นักฟุตบอลยอดเยี่ยมจีน? คุณไม่ได้ดูผิดใช่ไหม?" เล่ย ยู ถามพร้อมขมวดคิ้วหลังได้รับสาย

"แน่นอนสิ นี่เป็นเอกสารที่ส่งมาพร้อมจดหมายจาก สมาคมฟุตบอลจีน ประเทศคุณโดยตรงเลยนะ จะผิดได้ยังไง?"

"ผมไม่ได้เล่นฟุตบอลในจีนสักหน่อย แล้วจะมีชื่อเข้าชิงนักฟุตบอลยอดเยี่ยมจีนได้ยังไง?"

เกียรติยศอย่างรางวัลนักฟุตบอลยอดเยี่ยมแห่งปี แต่ละประเทศก็มีกฎเกณฑ์ต่างกันไป

อย่างรางวัลนักเตะยอดเยี่ยมโปรตุเกส ผู้เข้าชิงต้องเป็นคนโปรตุเกส จะเล่นในลีกต่างประเทศหรือใน ปรีไมราลีกา ก็ได้ โดยวัดจากผลงานในฤดูกาลที่ผ่านมา

หลังผ่านการปฏิรูปมาหลายครั้ง รางวัลนักฟุตบอลยอดเยี่ยมแห่งปีของจีนตอนนี้มอบให้เฉพาะผู้เล่นที่ค้าแข้งในลีกภายในประเทศเท่านั้น แต่จะเป็นชาวต่างชาติก็ได้

สำหรับสตาร์อย่าง หยาง เฉิน ที่เคยไปค้าแข้งต่างแดนแล้วยังได้รางวัลนี้ อย่างน้อยเขาก็เคยเล่นใน เจีย-เอ ลีก มาก่อน การได้รับเกียรติจึงถือว่าสมเหตุสมผล

แต่ เล่ย ยู ล่ะ?

ผมยังไม่เคยเตะบอลอาชีพในจีนสักวันเลยนะ!

ยิ่งไปกว่านั้น ปรีไมราลีกา กับ ชานีสซูเปอร์ลีก ก็มีความแตกต่างกันมาก ฤดูกาลของลีกฝอยทองกำลังจะจบ แต่ลีกจีนเพิ่งจะเปิดฉากฟาดแข้งกันอย่างดุเดือด

ถ้าเทียบตามไทม์ไลน์ของลีกจีน ฤดูกาลนี้เพิ่งเตะกันไปไม่ถึงสองเดือน

ช่วงเวลาของฤดูกาลยังไม่ตรงกันเลย แล้วจะเอามาตรฐานไหนมาวัด?

ดังนั้น การมีชื่อเป็นแคนดิเดตนักฟุตบอลยอดเยี่ยมจีนจึงเป็นเรื่องที่ เล่ย ยู รู้สึกว่าอิหยังวะสุด ๆ

"แทนที่จะได้เป็นนักเตะยอดเยี่ยมจีน... ผมสู้พยายามเพื่อให้ได้เป็นนักเตะยอดเยี่ยมโปรตุเกสยังจะดีซะกว่า!"

"เล่ย... ถ้าคุณมีความคิดแบบนั้น ฉันสนับสนุนให้คุณเปลี่ยนสัญชาตินะ" นาชา พูดเสียงจริงจังจากปลายสาย "ด้วยฝีเท้าของคุณ คุณช่วย คริสเตียโน โรนัลโด กวาดแชมป์ระดับโลกได้แน่!"

แม้ นาชา จะไม่ชอบขี้หน้า เมนเดส และนักเตะในสังกัดของเขา แต่ในฐานะคนโปรตุเกส มีแฟนบอลคนไหนบ้างที่ไม่รัก โรนัลโด?

พอได้ยิน นาชา ขุดเรื่องเก่ามาพูดอีก เล่ย ยู ก็เลือกที่จะหุบปากทันที

ทั้งสองตัวติดกันเป็นปาท่องโก๋ตั้งแต่เริ่มงานด้วยกัน แต่เรื่องนี้เป็นเรื่องเดียวที่ไม่มีใครยอมใคร

ความสามารถส่วนตัวและอิทธิพลของนักฟุตบอลชั้นยอดไม่ได้สะท้อนออกมาแค่ในสโมสร เพราะสุดท้ายแล้วคุณก็ไม่ใช่ทหารส่วนตัวของนายทุนหน้าเลือดที่ไหน

มีเพียงนักเตะที่สามารถพาทีมชาติคว้าเกียรติยศสูงสุดได้เท่านั้น ถึงจะได้รับการยกย่องจากผู้คนอย่างแท้จริง

นี่คือเหตุผลว่าทำไมจนถึงทุกวันนี้ มีเพียง เปเล่ และ มาราโดนา เท่านั้นที่ถูกเรียกว่า ราชาลูกหนัง

"นาชา คุณคิดว่าผมมีโอกาสได้รางวัลนักเตะยอดเยี่ยมจีนมากแค่ไหน?" เล่ย ยู เปลี่ยนเรื่อง

"เล่ย ในความเห็นของฉันนะ เรื่องนี้จริง ๆ แล้วมันคือข้อแลกเปลี่ยน"

"ข้อแลกเปลี่ยน?"

"ใช่... ทุกคนรู้ว่าจริง ๆ แล้วคุณไม่ได้อยู่ในโผรายชื่อนักเตะยอดเยี่ยมของประเทศคุณหรอก แต่ครั้งนี้ สมาคมฟุตบอลจีน ยอมแหกกฎ ฉันเดาว่าพวกเขาหวังจะใช้ตำแหน่งนี้เพื่อแสดงความปรารถนาดีต่อคุณ"

"แสดงความปรารถนาดี? ทำไมล่ะ?" เล่ย ยู งงเป็นไก่ตาแตก

นาชา นวดหว่างคิ้วแล้วอธิบายต่อ "ก็ที่คุณพูดในงานแถลงข่าวเมื่อไม่กี่วันก่อนไง ว่าคุณจะไม่กลับไปรับใช้ ทีมชาติ? ฉันคิดว่าการเสนอชื่อครั้งนี้คือคำตอบต่อคำสัมภาษณ์ของคุณ... เล่ย ฉันไม่ได้จะว่าคุณนะ แต่เราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอว่าจะมองเรื่องนี้ในระยะยาว? ทำไมคุณถึงตัดสินใจพลการแล้วป่าวประกาศความคิดตัวเองออกไปแบบนั้น? รู้ไหมว่าคุณทำให้ฉันตกอยู่ในสถานะที่เป็น 'ฝ่ายถูกกระทำ'  มากเลยนะ?"

"ฝ่ายถูกกระทำ?" เล่ย ยู เดาะลิ้น จากคำพูดยาวเหยียดของ นาชา มีแค่คำนี้คำเดียวที่เข้าหูเขา "ปกติคุณก็เป็นฝ่ายขย่มอยู่ข้างบนตลอดไม่ใช่เหรอ? กล้าพูดได้ไงว่าเป็นฝ่ายถูกกระทำ?"

"ไอ้บ้า!!!" นาชา โกรธจัดกับคำตอบกวนประสาทไม่ดูเวล่ำเวลาของ เล่ย ยู จนกัดฟันกรอด ผ่านไปครู่ใหญ่ เธอถึงพูดต่อ "เอาเถอะ ฉันไม่คุยเรื่องนี้กับคุณแล้ว ตั้งใจเตรียมตัวสำหรับ ยูโรปาลีก ให้ดี เรื่องนี้ค่อยคุยกันหลังจบฤดูกาล... อีกอย่าง ฉันขอเตือนอีกครั้งนะ ต่อไปนี้ถ้าเจอคำถามพวกนี้ ห้ามตอบส่งเดชโดยที่ฉันไม่อนุญาตเด็ดขาด เข้าใจไหม?"

"คร้าบ ๆ คุณเอเยนต์ที่รัก! ผมจะเชื่อฟังคุณทุกอย่างเลย!" เล่ย ยู รับคำอย่างขอไปทีพลางแคะหูไปด้วย...

หลังจากปรับจูนสภาพร่างกายง่าย ๆ อยู่ 3 วัน ในที่สุด ปอร์โต้ ก็รอจนกระทั่งรถบัสสีเหลืองสดใสค่อย ๆ แล่นจากสนามบินมุ่งหน้าสู่สนามเหย้าของพวกเขา

ตลอดสองข้างทาง... เรือดำน้ำที่ประทับตรา "บียาร์เรอัล" คันนี้ ได้รับการ "ต้อนรับ" จากแฟนบอลเจ้าถิ่นจำนวนมหาศาล

แฟนบอลผู้ตื่นเต้นพากันรุมล้อมรถบัส เรือดำน้ำสีเหลือง อย่างบ้าคลั่ง ระดมมือตบตัวถังรถดังสนั่น

"เฮ้ย! ไอ้พวกสเปน ล้างคอรอหรือยังวะ?"

"ไอ้พวกขี้ขลาด เตรียมรับคำพิพากษาจากมังกรได้เลย!"

"อยากเข้ารอบเหรอ? ฝันไปเถอะ! คอยดูว่าพวกเราจะจัดการพวกแกยังไง!"

แฟนบอลหัวรุนแรงบางคนถึงขั้นขว้างก้อนหินใส่ จนกระจกรถบัสเกิดรอยร้าวเป็นวง

เจ้าหน้าที่ของ เรือดำน้ำสีเหลือง ต้องรีบโทรแจ้งตำรวจทันที

ในที่สุด ภายใต้การคุ้มกันของตำรวจ รถบัสก็ค่อย ๆ เคลื่อนเข้าสู่ ดราก้อน สเตเดียม ได้อย่างปลอดภัย

และในเวลานี้ ภายในสนาม... เสียงเชียร์ได้ดังกึกก้องสั่นสะเทือนเลือนลั่นไปทั่วฟ้าแล้ว

แฟนบอลที่ทยอยเข้าสนามมาก่อนเวลากำลังยืนกอดคอกัน ร้องเพลงเชียร์ประจำทีม ปอร์โต้ อย่างพร้อมเพรียง

บริเวณด้านล่างของอัฒจันทร์หลัก... เหล่าเชียร์ลีดเดอร์สาวสวยในชุดน้อนชิ้นก็กำลังจัดแจงอุปกรณ์ พร้อมลงสนามทุกเมื่อ

รอบนี้... ในมือพวกเธอไม่ได้มีแค่พู่เชียร์ลีดเดอร์เท่านั้น แต่ในอกเสื้อและใต้กระโปรง ยังซุกซ่อนชุดชั้นในตัวจิ๋วเอาไว้อีกชุดหนึ่งด้วย!