บทที่ 77 ของสด

บทที่ 77 ของสด

“นี่มันบ้าอะไรกันวะเนี่ย?”

เล่ย ยูยังคงมึนงงหลังจากถูกเจ้าสิ่งนั้นกระแทกหน้า

เมื่อเขาคลี่ผ้าสีแดงนั้นออกต่อหน้าการถ่ายทอดสดที่แพร่ภาพไปทั่วโลก เขาก็ถึงกับสตั๊นไปเลย

“โอ้โห สีแดงฉาน ลูกไม้ ระบาย... และดูจากขนาดแล้ว อย่างต่ำก็ 36D นะครับ!”

“เล่ยนี่เป็นหนุ่มเนื้อหอมจริง ๆ ไม่ยักรู้ว่าเขาจะเป็นที่นิยมในหมู่สาว ๆ ขนาดนี้”

“ผมพนันได้เลยว่ายังอุ่น ๆ อยู่แน่ครับ!”

ผู้บรรยายทั้งสองจ้องมองจอขนาดยักษ์พลางหัวเราะคิกคักขณะบรรยาย

เล่ย ยูมองบราในมือด้วยความรู้สึกทำตัวไม่ถูก

ชั้นกำลังฉลองประตูอยู่ดี ๆ ทำไมพวกเธอถึงโยนเอี๊ยมแดงใส่ชั้นล่ะ? เกิดอะไรขึ้น?

จะให้ชั้นเอามาซับเหงื่อที่หน้าผากเหรอ?

พอดูขนาดแล้ว รู้สึกว่าพอ ๆ กับของนาชาเลยแฮะ

แต่ปกติเธอมักจะใส่สีดำ แม้ช่วงหลัง ๆ จะไม่ได้ใส่บ้างเพราะรีบก็เถอะ

หลังจากยืนสตั๊นไปสองวินาที ในที่สุดเล่ย ยูก็ได้สติ

เชี่ยเอ๊ย!

ชั้นคิดบ้าอะไรอยู่เนี่ย?

ไอ้ของพรรค์นี้มาอยู่ในมือชั้นได้ยังไง?

วินาทีถัดมา เล่ย ยูก็โยนมันทิ้งราวกับเป็นเผือกร้อน ๆ

ทว่า ปฏิกิริยาของเล่ย ยูหลังจากยืนนิ่งไปสองวินาทียิ่งกระตุ้นความสนใจของบรรดาแฟนบอลสาว ๆ เข้าไปอีก

“ฮ่าฮ่าฮ่า! ท่าทางของเล่ยตลกชะมัด เขาอาจจะยังซิงอยู่ก็ได้นะ?”

“เป็นพ่อหนุ่มตัวโตที่น่ารักจัง!”

“เล่ย ชั้นก็มีบราเหมือนกันนะ อยากได้ไหม?”

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับฝูงแฟนบอลสาวผู้หิวกระหาย เล่ย ยูแทบอยากจะมุดดินหนีไปให้พ้น ๆ

แรงกดดันตรงนี้มันมหาศาลกว่าตอนรับมือผู้เล่นเซบีญ่า 11 คนเสียอีก!

ขณะที่เล่ย ยูหันหลังจะกลับเข้าสนาม จู่ ๆ เขาก็เห็นผู้ตัดสินเดินตรงเข้ามาพร้อมกับขมวดคิ้ว

พอมองดูบราที่กองอยู่กับพื้น เล่ย ยูก็เข้าใจผิดคิดว่าผู้ตัดสินจะมาแจกใบเหลืองข้อหาทิ้งขยะในสนาม

เห็นดังนั้น เล่ย ยูจึงรีบก้มลงเก็บมันขึ้นมาอีกครั้ง แล้ววิ่งเหยาะ ๆ ไปที่ข้างสนาม ยื่นส่งให้เพื่อนร่วมทีมตัวสำรอง

กัวรินที่ช้าไปก้าวหนึ่งเบะปาก “เกือบจะเก็บได้อยู่แล้วเชียว...”

“เล่ย ระวังพฤติกรรมหน่อย!” ผู้ตัดสินเดินเข้ามาหาเล่ย ยู พร้อมกล่าวตักเตือน “เลิกทำเรื่องไร้สาระแล้วกลับไปแข่งต่อได้แล้ว!”

“โอเค!”

เล่ย ยูทำมือตอบรับแล้ววิ่งกลับไปประจำตำแหน่ง

ในระหว่างนี้ แฟนบอลจำนวนมากที่เห็นเหตุการณ์ต่างพากันหัวเราะชอบใจและซุบซิบเมาท์มอย

“เห็นไหม? แฟนบอลสาวคนหนึ่งโยนบราใส่เล่ย! ก่อนหน้านี้ก็จูบ คราวนี้ก็บรา เล่ยนี่ดวงนารีอุปถัมภ์จริง ๆ!”

“ไม่แน่หรอกน่า ถ้าเกิดเป็นคุณยายวัยหกสิบล่ะ?”

“อาจจะเป็นสาวตุ้ยนุ้ยก็ได้!”

“นั่นสิ! เมื่อกี้ชั้นเห็นกับตาเลย ยายหนักสัก 200 ปอนด์เป็นคนโยนให้เล่ย ไม่งั้นไซซ์จะบึ้มขนาดนั้นเหรอ?”

“...”

ที่ข้างสนาม เพื่อนร่วมทีมตัวสำรองหลายคนเบิกตากว้าง จ้องมองบราในมือเจ-ร็อดตาเป็นมัน

“ฮาเมส เล่ยบอกอะไรนายบ้าง? เขาจะจัดการกับมันยังไง?”

เจ-ร็อดถือบราที่ยังมีความอุ่นหลงเหลืออยู่ แววตาดูเหม่อลอยเล็กน้อย

“เอ่อ... เขาไม่ได้บอกอะไรชั้นเลย”

“ในเมื่อเขาไม่บอกอะไร งั้นชั้นช่วยนายเอาไปทิ้งให้แล้วกัน!”

“ไปไกล ๆ เลย! ชั้นรู้นะว่าแกคิดอะไรอยู่! แกต้องแอบเอามันไป แล้วเอาไปโปะหน้าในที่ลับตาคนแน่ ๆ!” เจ-ร็อดกลอกตาใส่

“เชี่ย รู้ทันได้ไงวะ?”

...หลังจากเขี่ยบอลเริ่มเล่นใหม่ เกมก็เข้าสู่ช่วงโค้งสุดท้าย

เซบีญ่าต้องการอีกแค่ประตูเดียวเพื่อยื้อเกมไปถึงช่วงต่อเวลาพิเศษ

ปอร์โต้ไม่มีทางยอมให้คู่แข่งสมหวังง่าย ๆ แน่นอน

ด้วยเวลาที่เหลืออยู่ อันโตนิโอเปลี่ยนตัวรุกรวดเดียวสามคน ระดมบุกใส่แดนของปอร์โต้อย่างต่อเนื่อง

คราวนี้ โดยที่วิลลาช-โบอาชไม่ต้องสั่งแม้แต่คำเดียว เล่ย ยูถอยลงมาปักหลักหน้ากรอบเขตโทษเพื่อช่วยเกมรับด้วยความสมัครใจ

เมื่อเห็นดังนั้น วิลลาช-โบอาชจึงเปลี่ยนตัวผู้เล่นเกมรับลงไปอีกสามคนเช่นกัน

ในเกมที่ตึงเครียด เวลาผ่านไปทีละนาที

สุดท้าย เซบีญ่าทำประตูไม่ได้ และปอร์โต้เป็นฝ่ายเปิดบ้านเอาชนะไปได้ 2–1 ผ่านเข้าสู่รอบ 16 ทีมสุดท้ายของยูโรปาลีกด้วยผลประตูรวม 4–3... เมื่อผู้ตัดสินเป่านกหวีดหมดเวลา สนามดราก้อน สเตเดียมก็แทบแตก

ยูโรปาลีกและในลีกเพิ่งจะเสมอติดต่อกันมาสี่นัด ชัยชนะในลีกคัพเพียงอย่างเดียวไม่อาจกู้ความมั่นใจของแฟนบอลกลับมาได้ทั้งหมด

ชัยชนะครั้งนี้มาได้ถูกจังหวะพอดี!

ตามการคาดการณ์ของสื่อกระแสหลักก่อนเกม ปอร์โต้จะผ่านเข้ารอบ แต่ส่วนใหญ่คาดว่าจะเข้ารอบด้วยกฎประตูทีมเยือนจากผลเสมอ 0–0 หรือ 1–1

แต่ตอนนี้ ปอร์โต้ได้ตบหน้าคนที่กังขาในทีมช่วงนี้ด้วยชัยชนะที่สวยงาม

แฟนบอลผู้ปลาบปลื้มต่างหวังอย่างยิ่งว่าทีมจะรักษาโมเมนตัมแห่งชัยชนะนี้ไปใช้ต่อในลีกได้

หลังจบเกม ทันทีที่เล่ย ยูเดินกลับมาที่ข้างสนาม เจ-ร็อดก็ยื่นบราคืนให้อย่างเสียดาย

“เล่ย เอ้า เอาไป! ชั้นเก็บไว้ให้นายอย่างดีเลยนะ สาบานได้เลยว่าชั้นไม่ได้เอามาโปะตาหรือยัดใส่กางเกงแน่นอน”

มองดูสายตาอาลัยอาวรณ์ของเจ-ร็อด เล่ย ยูก็งงไปนิดหน่อย

ทำไมนายยังเก็บไอ้นี่ไว้อีก?

ทิ้งไปตั้งนานแล้วไม่ใช่เรอะ!

จะเอาคืนมาให้ชั้นทำไม?

แล้วไอกระบวนท่าเอามาโปะตาคืออะไร?

ยัดใส่กางเกงคือท่าไม้ตายแบบไหน?

ชั้นไม่เข้าใจเลยสักนิด!

เห็นเล่ย ยูทำหน้าขยะแขยง เจ-ร็อดก็ตะโกนขึ้นอีกครั้ง “เล่ย รีบรับกลับไปสิ!”

“นี่มันถ้วยรางวัลของนายนะ จะให้ชั้นถือไว้อีกนานแค่ไหน?”

“ถ้วยรางวัลบ้าบออะไรกันวะ” เล่ย ยูถ่มน้ำลาย “รีบเอาไปทิ้งซะ!”

“เล่ย แฟนบอลเขาอุตส่าห์ให้มา นายจะทิ้งขว้างแบบนั้นเลยเหรอ? ไม่กลัวสื่อเอาไปเขียนด่าหรือไง?” ฟัลเกาเตือนสติจากด้านข้าง

“บ้าเอ๊ย ให้มาอะไรกัน? นี่มันขยะที่ปาใส่หน้าชั้นชัด ๆ โอเคไหม? รีบเอาไปทิ้งเหอะ ใครจะไปรู้ว่าอาจจะเป็นของยายแก่ที่ไหนก็ได้!”

“ก็ได้ ในเมื่อนายไม่อยากได้ งั้นชั้นจัดการให้เอง!” ฟัลเกาฉวยบราจากมือเจ-ร็อดหน้าตาเฉย แล้วเดินดุ่ม ๆ เข้าอุโมงค์นักเตะไปพลางพึมพำกับตัวเอง

เจ-ร็อดชะงักไปวิหนึ่ง ก่อนจะรีบหันขวับวิ่งไล่ตามไป ไม่วายหันมาโวยวายทิ้งท้าย “เล่ย ถ้านายไม่อยากได้ ก็น่าจะบอกกันก่อนสิ!”

มองดูเพื่อนร่วมทีมแย่งกันวิ่งไปทวงของคืนจากฟัลเกา เล่ย ยูก็เริ่มแปลกใจนิด ๆ

“ฮัลค์ บอกมาซิ... หรือว่าชั้นจะพลาดอะไรไป? ไอ้เจ้าสิ่งนี้... หรือว่ามันจะเป็นของขวัญจากแฟนบอลสาวอกตู้มจริง ๆ!”

“อะไรนะ? นายเสียใจเหรอ?” ฮัลค์ทำหน้าเยาะเย้ย “สายไปแล้วเพื่อน นายยกให้เขาไปแล้ว! ถ้ายังอยากได้ ชั้นแนะนำให้ทำตามหมอนั่น บางทีนายอาจจะเจอของดีกว่าก็ได้นะ!”

“หมอนั่น? ใคร? หาอะไร?”

มองตามนิ้วของฮัลค์ กัวรินแอบวิ่งไปที่อัฒจันทร์ด้านล่างตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ กำลังคุ้ยหากองขยะ แข่งกับพนักงานทำความสะอาดอย่างขะมักเขม้น

“เอ่อ... เขาทำอะไรน่ะ? อย่าบอกนะว่าเขากำลังหาบรา”

“แล้วนายคิดว่าแฟนบอลจะพกแผ่นโป๊เข้าสนามเหรอ? แล้วก็โยนลงมาจากอัฒจันทร์เนี่ยนะ?”

เล่ย ยูยักไหล่หลังได้ยินแบบนั้น ขี้เกียจจะต่อปากต่อคำด้วย

หลังจากทุกคนอาบน้ำและเปลี่ยนเป็นชุดแห้งสนิทเสร็จสรรพ ประตูห้องแต่งตัวก็ถูกเปิดผัวะเข้ามาจากด้านนอก

กัวรินพุ่งเข้ามา ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

“เฮ้ย ดูนี่สิว่าชั้นเจออะไร?”

ทุกคนมองไปตามเสียง และในมือที่ชูหราของกัวรินมีเศษผ้าสามเหลี่ยมสีชมพูอ่อนห้อยต่องแต่งอยู่

“นี่มัน... นี่มันคือ...” ฟัลเกาถึงกับตาพร่ามัวเพราะแสงศักดิ์สิทธิ์เข้าตาทันที

เพื่อนร่วมทีมคนอื่นก็อาการหนักไม่แพ้กัน ต่างกรูเข้าไปบูชาด้วยความศรัทธาราวกับเป็นนักบุญ

“ใช่แล้ว มันคือกางเกงใน!” กัวรินประกาศอย่างภาคภูมิใจ

“แถมเป็นจีสตริงด้วย!” ฟัลเกาตะโกนลั่น

“นายไปหาเจอที่ไหน?”

“รีบบอกพิกัดมา ชั้นจะไปหาบ้าง!”

“เชี่ย โคตรเซ็กซี่ เจ้าของต้องเอ็กซ์แตกแน่ ๆ!”

ท่ามกลางสายตาอิจฉาตาร้อนของเพื่อนร่วมทีม กัวรินเก็บจีสตริงที่หามาได้

“ถอยไปให้ห่างเลยนะพวกหื่น ของเธอเป็นของชั้น!”

พูดจบ กัวรินก็พับมันอย่างทะนุถนอมแล้วยัดใส่กระเป๋าเป้

“คืนนี้ชั้นจะใช้มันให้คุ้มตอนดูหนังเลยคอยดู!”