บทที่ 21 ตำนานสีทอง!

บทที่ 21 ตำนานสีทอง!

มาร์ชเซเว่นกอดอกมองไคหลัวด้วยความระอา

"เธอก็รู้นี่ว่าฉันไม่ได้หมายถึงสเตลลารอนอันนี้ สนุกมากไหมที่ได้แกล้งฉันเนี่ย?"

ไคหลัวชูนิ้วโป้งให้มาร์ชเซเว่น

"สนุก!"

มาร์ชเซเว่นพูดไม่ออก ไคหลัวนี่มันเกินเยียวยาจริงๆ กู่ไม่กลับแล้ว

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ทุกคนทานหม้อไฟจนอิ่มแปล้

มาร์ชเซเว่นบิดขี้เกียจแล้วลุกขึ้นยืน

"กินอิ่มนอนหลับ ได้เวลาทำงานแล้ว"

ไคหลัวส่ายหน้า

"ไม่ต้องรีบ ขออีกสักตาเถอะ!"

ไคหลัวเดินมาหาเย่หยุนแล้วควักหยกดาราออกมา 30 ชิ้น

"เย่หยุน ขอตั๋วขูดลุ้นโชคตราถังขยะ 3 ใบ!"

เห็นดังนั้น เย่หยุนก็ช่วยไคหลัวซื้อตั๋วขูดลุ้นโชคตราถังขยะมาสามใบ

ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ ยกเว้นมาร์ชเซเว่น ไม่เคยเห็นสิ่งนี้มาก่อน จึงมองไคหลัวด้วยสายตาดูแคลน

ไคหลัวไม่สน เธอรู้แค่ว่าเธอจะได้เปิดตั๋วขูดลุ้นโชคตราถังขยะสุดวิเศษนี่อีกครั้ง!

ตั๋วขูดลุ้นโชคตราถังขยะสามใบปรากฏขึ้นตรงหน้าทุกคน

ไคหลัวราวกับจักรพรรดิโบราณที่กำลังเลือกสนมปรนนิบัติยามค่ำคืน ครุ่นคิดว่าจะโปรดปรานถังขยะใบไหนก่อนดี

คลาร่าสับสนเล็กน้อยกับกระบวนการคิดของไคหลัว

"พี่เย่หยุน พี่สาวไคหลัวกำลังทำอะไรเหรอคะ? ทำไมเธอถึงเล่นกับถังขยะพวกนั้นล่ะ?"

เย่หยุนไม่รู้จะตอบคลาร่ายังไงชั่วขณะ

จะพูดยังไงดี? บอกว่าเป็นรสนิยมแปลกๆ ของพี่สาวไคหลัวงั้นเหรอ? อืม... ช่างเถอะ อย่าไปนินทาคนลับหลังจะดีกว่า

เย่หยุนเรียกริออส

"ริออส พาฮุคกับคลาร่าออกไปเล่นข้างนอกหน่อยสิ"

ได้ยินดังนั้น ริออสก็คาบเด็กน้อยทั้งสองขึ้นหลัง แล้วเดินออกไปทางประตู

ไม่นาน ไคหลัวก็เลือกถังขยะใบแรกที่จะโปรดปรานได้แล้ว

"ตัดสินใจแล้ว! แกนั่นแหละ! จงเปิดออก!!!"

แสงสีทองวาบขึ้นภายในห้อง!

ไคหลัวพยายามเบิกตากว้าง

"ออกมาซะ! ตำนานสีทอง!!!"

แสงสีทองจางหายไป ปลากระป๋องแฮร์ริ่งที่เหมือนกับอันก่อนหน้าเป๊ะๆ ปรากฏขึ้นต่อหน้าทุกคน

ไคหลัวอึ้งไปชั่วขณะ ไม่นะ! อย่าเป็นปลากระป๋องแฮร์ริ่งอีกสิ!

แต่ไคหลัวไม่ยอมแพ้ เธอยังมีถังขยะให้เปิดอีกตั้งสองใบ

"อีกที! ใบที่สองต้องเป็นแก! จงออกมา! ตำนานสีทอง!!!"

แสงสีทองวาบขึ้นอีกครั้ง ทุเรียนลูกหนึ่งปรากฏขึ้นที่เดิม

ไคหลัวไม่เคยเห็นทุเรียนมาก่อน จึงคิดว่าเป็นของดี

"เย่หยุน! นี่มันอะไรน่ะ? ฉันได้ของดีมาอีกแล้วใช่ไหม!"

เย่หยุนมองดูทุเรียนแล้วครุ่นคิดสักครู่

"จะว่ายังไงดีล่ะ นี่เป็นผลไม้ชนิดหนึ่ง มีสารอาหารค่อนข้างเยอะ รสชาติและเนื้อสัมผัสก็โอเค แต่เรื่องมูลค่า... 1 เหรียญดาราซื้อได้ 10 ลูก เธออยากได้สักลูกไหมล่ะ?"

ไคหลัวกลายเป็นหินทันทีที่ได้ยินราคาทุเรียน

บ้าน่า! เกลืออีกแล้วเหรอ! เหรียญดาราที่เธออุตส่าห์หามาด้วยความยากลำบากจากการตีมอนสเตอร์และเปิดกล่องสมบัติแทบจะหมดเกลี้ยงแล้ว!

มาร์ชเซเว่นมองทุเรียนในมือ แล้วหันไปมองไคหลัวที่แข็งเป็นหิน รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นบนใบหน้าทันที

"ฮิฮิ~ ไคหลัว ฉันสงสารเธอจัง เอาเป็นว่าฉันจะรับซื้อทุเรียนลูกนี้ในราคา 1 เหรียญดารา เป็นไง? ฉันดีกับเธอใช่ไหมล่ะ? รับซื้อคืนในราคาตั้ง 10 เท่าเลยนะ!"

คำพูดของมาร์ชเซเว่นที่ย้ำราคาทุเรียนทำเอาไคหลัวสติแตกอีกรอบ

ตั๋วขูดลุ้นโชคตราถังขยะราคา 1000 เหรียญดารา แลกได้แค่ทุเรียนราคา 0.1 เหรียญดารา จิตใจของเธอพังทลายลงในพริบตา

ไคหลัวทรุดลงกับพื้นและร้องไห้อย่างหนัก

"บ้าเอ๊ย! ทำไมฉันต้องซื้อไอ้นี่ด้วย! เหรียญดาราของฉัน! เจ็บปวด! ปวดใจเหลือเกิน! เจ็บปวดจริงๆ!"

เซเล่ (Seele) มองไคหลัวที่กำลังเสียใจ แล้วกระซิบถามเย่หยุน

"เย่หยุน ยัยไคหลัวนี่เป็นอะไรน่ะ? สมองมีปัญหาหรือเปล่า?"

เย่หยุนคิดครู่หนึ่ง

"เอ่อ... จะเข้าใจแบบนี้ก็ได้ เธอเหมือนนักพนันที่ทุ่มหมดหน้าตักแล้วเสียหมดตัวน่ะ"

เซเล่เข้าใจทันทีเมื่อได้ยินคำอธิบายของเย่หยุน

"งั้นฉันเข้าใจละ เหมือนพวกที่พนันในสังเวียนมวยสินะ?"

เย่หยุนพยักหน้า

"ใช่ จะเข้าใจแบบนั้นก็ได้"

ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นข้างๆ พวกเขา

"เอ่อ... เซเล่ ขอยืมเคียวหน่อยได้ไหม?"

เย่หยุนและเซเล่หันกลับไป เห็นมาร์ชเซเว่นถือทุเรียนยิ้มแฉ่งให้พวกเขา

มาร์ชเซเว่นเขย่าทุเรียนในมือแล้วหัวเราะเบาๆ

"เจ้านี่มันมีหนาม ฉันจะใช้เคียวของเธอผ่ามันน่ะ เดี๋ยวเรามากินด้วยกัน เป็นไง?"

เซเล่เริ่มสนใจเมื่อได้ยินแบบนั้น ผลไม้นี่ดูน่ากินดีเหมือนกัน

"เอ้า เอาไปสิ"

เซเล่ยื่นเคียวให้มาร์ชเซเว่น

มาร์ชเซเว่นวางทุเรียนบนโต๊ะแล้วเหวี่ยงเคียวสองที

"ฉับ!"

เคียวผ่าทุเรียนออก กลิ่นอันเป็นเอกลักษณ์และเข้มข้นตลบอบอวลไปทั่วห้องทันที

เซเล่อ้าปากค้าง!

ทำไมผลไม้นี่กลิ่นเป็นแบบนี้เนี่ย! แหวะ~

เซเล่สังเกตเห็นเคียวในมือมาร์ชเซเว่น ดวงตาเบิกโพลง

จบกัน! เคียวของฉัน!

เซเล่รีบคว้าเคียวกลับมาดม

แหวะ~ แหวะ~ จบกัน! เหม็นไปหมดแล้ว!

มาร์ชเซเว่น, ตันเหิง และไคหลัวเองก็ทนไม่ไหว ต่างพากันบีบจมูกหนีกลิ่นทุเรียน

เย่หยุนเลิกคิ้ว ไม่ต้องรีบ ไม่ต้องรีบ เดี๋ยวพอกินเข้าไปแล้ว พวกเขาจะไม่รังเกียจมันขนาดนี้หรอก

เย่หยุนหยิบทุเรียนขึ้นมา ควักเนื้อชิ้นใหญ่ออกมา แล้วกัดกินทีละคำเล็กๆ

"อืม~ อร่อย ทุเรียนนี่รสชาติดีนะ เดี๋ยวซื้อเพิ่มดีกว่า"

มาร์ชเซเว่นตกใจที่เห็นเย่หยุนกล้ากินทุเรียน

"เย่หยุน นายกล้ากินผลไม้เหม็นๆ แบบนั้นได้ยังไง?"

เย่หยุนพูดเสียงอู้อี้ทั้งที่ทุเรียนยังเต็มปาก

"ทุเรียนก็เป็นแบบนี้แหละ กลิ่นแรงแต่รสชาติดี อยากลองไหม?"

มาร์ชเซเว่นส่ายหน้าอย่างรุนแรง

"ไม่เอา ของเหม็นขนาดนั้นจะอร่อยได้ยังไง?"

เย่หยุนกลืนเนื้อทุเรียนลงคอ

"เอาอย่างนี้ เธอรองชิมดูก่อน ถ้าไม่อร่อย ฉันให้ 100 เหรียญดารา เป็นไง?"

มาร์ชเซเว่นคิดว่าลองดูก็คงไม่เสียหาย แค่กัดคำเล็กนิดเดียว ถ้าไม่อร่อยก็ได้เงินตั้ง 100 เหรียญดารา

"งั้นขอลองหน่อย เอามานิดเดียวนะ นิดเดียวพอ"

เย่หยุนพูดไม่ออก กินนิดเดียวจะไปรู้รสชาติได้ยังไง เขาฉีกเนื้อทุเรียนชิ้นหนึ่งยื่นให้มาร์ชเซเว่น

"ฉันไม่ได้โกหกจริงๆ นะ ไม่เห็นเหรอว่าฉันก็กินอยู่ อร่อยแน่นอน กินเข้าไปเลย!"

มาร์ชเซเว่นมองทุเรียนในมือ แล้วมองเย่หยุนที่กำลังกินทุเรียนอย่างเอร็ดอร่อย ดูแล้วก็น่าจะอร่อยจริงๆ

ดังนั้น มาร์ชเซเว่นจึงบีบจมูกแล้วกัดเข้าไปหนึ่งคำ

เธอเคี้ยว

"อื้ม! รสชาติใช้ได้เลยนี่! เย่หยุน ขออีกชิ้นสิ!"

เย่หยุนฉีกเนื้อทุเรียนชิ้นใหญ่ยื่นให้มาร์ชเซเว่น

มาร์ชเซเว่นรับไปแล้วกัดกินคำโตอย่างเอร็ดอร่อย

เย่หยุนมองตันเหิง ฉีกอีกชิ้นยื่นให้เขา

"ตันเหิง นายก็ลองด้วยสิ ทุเรียนนี่มีสารอาหารเยอะมากนะ ได้รับฉายาว่าราชาแห่งผลไม้บนดาวดวงหนึ่งเลยนะ"

ตันเหิงคิดสักครู่ รับทุเรียนมา และตัดสินใจว่าจะปฏิเสธน้ำใจของเย่หยุนไม่ได้ อีกอย่าง มาร์ชก็ยืนยันแล้วว่ารสชาติดี แค่กลิ่นแรงเท่านั้น

ตันเหิงกัดทุเรียนหนึ่งคำ แล้วก็คิดว่ารสชาติใช้ได้เหมือนกัน

เห็นดังนั้น ไคหลัวก็จัดการคว้าทุเรียนชิ้นหนึ่งมากินบ้าง

เธอเสียเงินไปตั้ง 1000 เหรียญดาราเพื่อสิ่งนี้! ต่อให้ไม่อร่อย เธอก็ต้องกินให้คุ้ม!