ตอนที่ 84 ของๆข้าไม่ใช่ว่าเจ้าอยากได้แล้วจะเอาไปได้

ตอนที่ 84 ของๆข้าไม่ใช่ว่าเจ้าอยากได้แล้วจะเอาไปได้

ในคืนนี้เอง ขณะที่เจียงเฉินและเหมิงชิงซูก็กลับมาถึงหลิงหยุนวู่ฟู่ ร่างกายไท่หยินสิ้นหวังของเหมิงชิงซูจู่ๆก็กำเริบและนางก็ตกอยู่ในอาการสาหัสทันที

ดังนั้นในเช้าวันถัดมา

เจียงเฉินจึงไปที่ศาลาเปาตันทันทีเพื่อพบกับถ้งเฉินและขอให้เขาเตรียมวัสดุในการหลอมเม็ดยาซวนหยางโบราณให้

“พี่เจียงเฉิน ในบรรดาวัสดุที่ท่านพูดถึง หินแก่นซวนเฟิงและโสมเลือดมังกรนั้นหายากเกินไป แม้แต่ศาลาเปาตันของเราก็ยังไม่มพวกมัน  ”

“วัสดุยาทั้งสองดูเหมือนจะหาได้จากหอการค้ารายพระจันทร์เท่านั้นนะ ”

ถึงเฉิงส่ายหัวและยิ้มอย่างขมขื่น แล้วมองไปที่เจียงเฉินทันทีและกล่าวว่า "ข้าจะให้คนไปที่หอการค้ารายพระจันทร์เพื่อดูว่ามีมันหรือไม่ ถ้าหอาการค้ารายพระจันทร์มีสมุนไพรทั้งสองอยู่ ข้าจะซื้อมันมาให้ ”

“เช่นนั้นก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวข้าไปดูที่หอการค้ารายพระจันทร์ด้วยตัวเองเลยดีกว่า ”

เจียงเฉินโบกมือของเขา

ตอนนี้เขามีป้ายำสั่งทองของหองการค้ารายพระจันทร์ในมือแล้ว ดังนั้นการไปซื้อสมุนไพรทั้งสองที่หอการค้าเองน่าจะง่ายกว่าไม่ใช่รึ?

เมื่อออกจากศาลาเปาตันแล้วเจียงเฉินก็เลี้ยวผ่านถนนไปอีกสองสามสายก่อนจะมาถึงอาคารที่ตกแต่งอย่างวิจิตรงดงาม

เหนือประตูของอาคารหลังนี้ มีรูปปั้นขนาดใหญ่ของมังกรสี่ตัวและนกฟีนิกซ์อยู่ นี่จึงทำให้หอการค้ารอยพระจันทร์แห่งนี้ดูโดดเด่นเป็นอย่างมาก

“ยินดีต้อนรับนายท่าน ไม่ทราบว่ามีอะไรให้รับใช้หรือไม่ ”

เจียงเฉินเดินเข้าไปในหอการค้ารอยพระจันทร์ และสาวใช้ต้อนรับที่หน้าตาสระสวยก็เดินออกมาจากในหอการค้ารอยพระจันทร์  เธอเดินไปหาเจียงเฉินพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้า

เจียงเฉินพยักหน้าและถามว่า: "เจ้าพอจะมี หินแก่นซวนเฟิงและโสมเลือดมังกรบ้างหรือไม่  "

“นายท่านโปรดรอสักครู่...”

พนักงานต้อนรับคนสวยก็พูดตอบ จากนั้นเธอก็หยิบรายการสิ่งของออกมาจากเคาน์เตอร์ที่อยู่ข้างๆอย่างชำนายและพลิกดูมัน

หลังจากนั้นประมาณสองนาที

พนักงานต้อนรับสาวสวยคนนี้ก็พูดตอบเจียงเฉินและยิ้ม  : "ท่านช่างโชคดีจริงๆที่หอการค้าของเรามีหินแก่นซวนเฟิงและโสมเลือดมังกรอยู่พอดี "

“เช่นนั้นก็รบกวนด้วย”

เจียงเฉินไม่ได้พูดเรื่องไร้สาระและพูดกับพนักงานสาวโดยตรง

"เดี๋ยวก่อน!"

“ข้าเองก็ต้องการแก่นหินซวนเฟิงและโสมเลือดมังกร !”

ในตอนนี้เอง จู่ๆก็เสียงเบาที่ฟังดูเย็นชาดังขึ้นจากด้านหลังเจียงเฉิน

เจียงเฉินก็ขมวดคิ้ว

เขาหันกลับไปและก็เห็นเด็กหนุ่มชุดขาวที่ดูคุ้นเคยเดินเข้ามาหาเขา

“ไป่ซีซวน เจ้าทำเช่นนี้หมายความว่าไง”

เจียงเฉินมองไปที่เด็กชายชุดขาว ดวงตาของเขาเย็นชาทันที

เด็กชายในชุดขาวคนนี้ไม่ใช่ใครอื่นไกล เขาคือไป๋ซีซวนที่เคยมีปัญหากับเขามาก่อนที่ตำหนักชิงซวน แต่ในที่สุดเขาก็ถูหยานชิงซวนไล่ออกมา

“ก็ไม่ได้หมายความว่าอะไร”

แสงเย็นวาบในดวงตาของไป๋ซีซวน และเขาก็พูดเยาะเย้ย: "ข้าก็แค่ต้องการหินแก่นซวนเฟิงและโสมเลือดมังกรบ้างไม่ได้รึไง  ?"

ไป่ซีซวนนั้นเกลียดเจียงเฉินเป็นอย่างมาก

แต่เดิมเขานั้นเป็นอัจฉริยะในการปรุงยาของหลิงหยุนวู่ฟู่และเขาก็โชคดีเป็นอย่างมากที่ได้รับการสั่งสอนจากหยานชิงซวน อนาคตในการปรุงยาของเขานั้นนับได้ว่ารุ่งโรจน์อย่างแน่นอน

แต่ทั้งหมดนั้นก็ถูกทำลายโดยเด็กคนนี้ที่อยู่ตรงหน้าเขา

เพราะเด็กหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเขาคนนี้ เขาจึงถูกขับไล่ออกจากตำหนักชิงซวนโดยหยานชิงซวน

สำหรับไป่ซีซวนที่หยิ่งผยองมาโดยตลอดแล้ว นี่เป็นความอับอายอย่างแท้จริง !

ตอนนี้เอง เมื่อเขาเห็นว่าเจียงเฉินอยู่ในหอการค้ารายพระจันทร์ ไป่ซีซวนจึงมีความตั้งใจที่จะล้างแค้นโดยการสร้างปัญหาให้กับเจียงเฉิน

“ถ้าเจ้าต้องการพวกมันก็เรื่องของเจ้า”

“แต่ทุกคนที่มาหอการค้ารายจันทร์แห่งนี้ต่างก็ต้องการซื้อของกันทั้งนั้น ดังนั้นคนที่มาก่อนก็ย่อมมีสิทธิ์ได้ก่อน ”

“ข้าได้สั่งซื้อหินแก่นซวนเฟิงและโสมเลือดมังกรไปก่อนแล้ว  ดังนั้นใช่ว่าของๆข้าไม่ใช่ว่าเจ้าอยากได้แล้วจะเอาไปได้  !”

“ข้าขอแนะนำเจ้านะ ถ้าเจ้าไม่อยากมีปัญหาเหมือนกับตอนที่อยู่ตำหนักชิงซวน เจ้าก็จงอยู่ให้ห่างข้ามากที่สุดเท่าที่จะทำได้ดีกว่า  !”

เจียงเฉินจ้องไปที่ไป๋ซีซวนอย่างเย็นชา และเสียงที่ดูเฉยเมยของเขาก็ดังก้องไปทั่วห้องโถง