ตอนที่ 69 เจ้าสามารถจัดการได้โดยไม่ต้องลงมือรึ !
ตอนที่ 69 เจ้าสามารถจัดการได้โดยไม่ต้องลงมือรึ !
ตอนที่ 69 เจ้าสามารถจัดการได้โดยไม่ต้องลงมือรึ !
หลู่เหยหู้ต่อยประตูและสั่งคนของกลุ่มพยัคฆ์ทมิฬบุกเข้าไปในลานบ้านของกลุ่มน้ำแข็งคราม
และตอนนี้เอง.
ในที่สุดเย่ชิงซวนก็นำกลุ่มคนของน้ำแข็งครามออกมาจากบ้าน
“หัวหน้าหลู่ เหตุใดท่านถึงได้พาคนบุกเข้ามาที่บ้านกลุ่มน้ำแข็งครามของข้าเช่นนี้กัน?”
เย่ชิงซวนถามอย่างแผ่วเบาขณะที่หลู่เหยหู่และคนอื่นบุกเข้ามาอย่างก้าวร้าว
“เย่ชิงซวง อย่ามาแสร้งโง่ต่อหน้าข้านะ !”
“หยุดพูดไร้สาระแล้วมอบตัวฆาตกรที่ฆ่าลูกชายข้ามาได้แล้ว!”
"มิฉะนั้น... ข้าจะฆ่าพวกเจ้ากลุ่มน้ำแข็งครามทั้งหมด แม้แต่สุนัขก็ไม่ปล่อยให้เหลือรอดแม้แต่ตัวเดียว !"
หลู่เหยหู่จ้องไปที่เย่ชิงซวนด้วยท่าทางมืดมน
"เจ้าคิดว่ากลุ่มน้ำแข็งครามเป็นอะไรกัน ? เพียงแค่เจ้าคิดจะมารังแกก็มารังแกได้รึไง ?"
“ในเมื่อข้าอยู่ที่นี่แล้ว ก็อย่าหวังว่าเจ้าจะทำอะไรใครในกลุ่มน้ำแข็งครามได้เลย !”
เมื่อเห็นการแสดงออกที่เย่อหยิ่งของหลู่เหยหู่ เจียงเฉินก็อดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นมาและเดินออกมาจากด้านหลังของเย่ชิงซวนโดยตรง
หลู่เหยหู่ มองไปที่เจียงเฉินที่กำลังเดินออกมา ดวงตาของเขาหรี่ลงอย่างเหยียดหยาม “เจ้าหนู เจ้าเป็นใครกัน?”
เจียงเฉินก็กล่าวเบา ๆ : "ข้าก็คือคนที่เจ้ากำลังตามหาไงหละ"
เมื่อหลู่เหยหู่ได้ยินแบบนั้น ร่างกายของเขาก็ปกคลุมไปด้วยจิตสังหารทันที !
เขาจ้องไปที่เจียงเฉินอย่างเข้มงวด: “เจ้าสารเลว เจ้าสินะที่ฆ่าลูกชายของข้า?”
“ก็เขาหาเรื่องตายเอง ฉะนั้นจะโทษใครได้กัน ?”
เจียงเฉินก็ขดริมฝีปากของเขา
“หลู่เหยหู่ ข้าจะพูดเพียงครั้งเดียวนะ จากนี้ไปกลุ่มน้ำแข็งครามจะอยู่ภายใต้การคุ้มครองของข้าแล้ว ”
“ดังนั้น จงพาคนของเขาไสหัวไปซะ!”
"มิฉะนั้น... ข้าก็ไม่รังเกียจที่จะส่งเจ้าไปอยู่ใต้ดินเป็นเพื่อนลูกชายของเจ้า!"
คำพูดที่หยิ่งผยองของเจียงเฉินนั้นทำให้สายตาที่จ้องมาของเหล่านักรบรอบๆกลายเป็นตื่นเต้นสนุกสนานทันที
เหลื่อเชื่อ!
เด็กคนนี้!
นอกจากจะฆ่าลูกชายของหลู่เหยหู่แล้ว แม้กระทั่งหลู่เหยหู่พาคนของพยัคฆ์ทมิฬมาเยือนถึงหน้าประตูบ้าน เขาก็ยังไม่เห็นหัวหลู่เหยหู่เลยแม้แต่น้อย
เจ๋งเกินไปแล้ว!
ในเมืองหินอัสนีแห่งนี้ เด็กหนุ่มคนนี้เป็นคนแรกที่ไม่เห็นหลู่เหยหู่อยู่ในสายตา
“เจ้าหนู เจ้าคิดเป็นตัวอะไรถึงได้กล้าอวดดีต่อหน้าข้าเช่นนี้?”
“วันนี้ ข้าจะใช้เลือดของพวกเจ้าทุกคนเป็นเครื่องสังเวยวิญญานลูกชายข้าที่อยู่บนฟ้าซะ !”
หลู่เหยหู่จ้องมองไปที่เจียงเฉินอย่างดุร้ายและเสียงคำรามของเขาที่เต็มไปด้วยจิตสังหารก็ดังก้องไปทั่วทันที
“เหล่าพี่น้อง ! จงออกไปกวาดล้างกลุ่มน้ำแข็งครามให้ข้าซะ !”
ดวงตาของเจียงเฉินก็เย็นชา: "หลู่เหยหู่ ดูเหมือนว่าเจ้าจะอยากให้กลุ่มพยัคฆ์ทมิฬถูกลบหายไปจากเมืองหินอัศนีสินะ "
"ด้วยตัวเจ้าหน่ะรึ?"
“ไอ่หนู ข้าจะดูสิว่าเจ้าจะทำได้ยังไง”
“ข้าอยากจะรู้นักว่าด้วยฝีมือของเจ้า เจ้าจะทำให้กลุ่มพยัคฆ์ทมิฬของเราถูกลบออกไปจากเมืองหินอัศนีได้ยังไง !”
“ข้าเองก็ไม่ได้อยากจะฆ่าใครหรอก แต่ถ้าเจ้าหาเรื่องตายเองแล้วล่ะก็ ข้าเองก็ไม่รังเกียจที่เติมเต็มความปรารถนาให้ !”
“ก็แค่พวกขยะจากกลุ่มพยัคฆ์ทมิฬเท่านั้น เพียงแค่จะเก็บกวาดขยะเช่นพวกเจ้า ข้าไม่จำเป็นต้องลงมือด้วยซ้ำ ”
เจียงเฉินก็จ้องมองอย่างเย็นชาที่จงลู่ เหยหู่ และคนอื่น ๆ จากนั้นมือของเขาเปลี่ยนเป็นสัญลักษณ์แปลกๆและเขาก็พุ่งขึ้นไปกลางอากาศเหนือลาน
“อาคมขยี้ใจ สำแดง!”
หลังจากเสียงของเจียงเฉินแผ่วเบาลง เขาก็ลอยลงมา
ลำแสงไม่มีสิ้นสุดก็ปกคลุมลานบ้านและพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ทันทีสมาชิกหลายสิบคนของกลุ่มพยัคห์ทมิฬก็ถูกปกคลุมไปด้วยแสง
"อาคม?"
เมื่อเห็นฉากนี้ ใบหน้าของหลู่เหยหู่ก็เปลี่ยนไปในทันที
เขามองไปที่เจียงเฉินด้วยความหวาดกลัว: "จะ... เจ้าคือผู้ใช่อาคมงั้นรึ?"
การแสดงออกของเจียงเฉินยังคงเย็นชาและไม่แยแส: "หลู่เหยหู่ เจ้าจงลิ้มรสอาคมขยี้ใจระดับสามของข้าไปซะ! "