ตอนที่ 63 เจ้านั่นแหละที่ต้องออกไปจากที่นี่ !

ตอนที่ 63 เจ้านั่นแหละที่ต้องออกไปจากที่นี่ !

เสียงที่ดังขึ้นฉับพลันนี้ทำให้ทุกคนที่อยู่ในลานบ้านกลายเป็นตกตะลึง

พวกเขาเดินตามเสียงนั้นไป และในไม่ช้าก็เห็นเด็กชายและเด็กหญิงคู่หนึ่งกำลังเดินเข้ามาในลานบ้านอย่างช้าๆ

ทั้งสองคนนี้คือเจียงเฉินกับเหมิงชิงซูที่มาที่นี่เพื่อหากลุ่มน้ำแข็งคราม

เมื่อเห็นทั้งคู่ปรากฏตัวดวงตาของหลู่เซียวก็หลุบลง

ในขณะที่เขากำลังจะตะหวาดใส่เจียงเฉินอย่างรุนแรง เขาก็หันไปเห็นเหมิงชิงซูที่อยู่ข้างๆ

ทันใดนั้น ดวงตาของหลู่เซียวก็สว่างขึ้นและการแสดงออกของเขาก็กลายเป็นหื่นกระหาย

ดี!

ช่างเป็นหญิงที่งดงามนัก!

ความงามที่เธอมีนั้นทำให้ทุกคนบนโลกตกตะลึงได้เลย

แม้แต่เย่ชิงซวงหัวหน้ากลุ่มน้ำแข็งครามก็ยังด้อยกว่าในเรื่องนี้

ใบหน้าของหลู่เซียวปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิ

เขาเพิกเฉยต่อการดำรงอยู่ของเจียงเฉินทันทีและยิ้มให้เหมิงชิงซูโดยตรง   "คนงาม เจ้ามาที่นี่ด้วยเหตุอันใดงั้นรึ  ?"

เหมิงชิงซูไม่สนใจหลู่เซียวแม้แต่น้อย

เธอมองขึ้นไปที่เย่ชิงซวงซึ่งอยู่ไม่ไกล จากนั้นก็ยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า: "พี่สาวชิงซวง ไม่พบกันนานเลยนะ "

เย่ชิงซวงมองไปที่เหมิงชิงซูด้วยความประหลาดใจ: "น้องสาวชิงซวง ทำไมเจ้ามาอยู่ที่นี่ได้กัน?"

เหมิงชิงซูกระซิบ: "เรากำลังวางแผนที่จะไปภูเขาเมฆอัศนี เราต้องการคนนำทางที่คุ้นเคยกับภูเขาแห่งนั้น ดังนั้นเราจึงมาหาท่านที่นี่ไงหละ  "

“ดีเลย แต่ข้าขอเวลาเดี๋ยวนะ”

หลังจากที่เย่ชิงซวงพูดจบเธอก็หันไปพูดกั หลู่เซียวอย่างเย็นชาว่า "หลู่เซียว ข้าขอเวลาสามวัน ข้าสัญญาว่าจะส่งเงินตามจำนวนที่เจ้าต้องการให้กับกลุ่มพยัคฆ์ทมิฬเอง ตอนนี้เจ้าไปได้แล้ว  "

“เย่ชิงซวง เจ้าบอกให้ข้ามอบเวลาให้เจ้าสามวันข้าก็ต้องทำตามงั้นรึ ? เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน ?”

"วันนี้เจ้ามีทางเลือกแค่สองทาง หยิบเงินออกมาให้ข้าแสนเหรียญทองตอนนี้หรือจะเข้าร่วมกับกลุ่มพยัคฆ์ทมิฬของเรา นอกเหนือจากนี้เราไม่เจรจา!"

หลู่เซียวพูดพร้อมกับเยาะเย้ย

เขานั้นอยากได้ตัวเย่ชิงซวงมาเป็นเวลานานแล้ว

เขามาที่นี่ในวันนี้โดยตั้งใจไว้แล้วว่าจะไม่ปล่อยผู้หญิงคนนี้ไปแน่นอน

เหมิงชิงซูก็ขมวดคิ้วและกำลังจะพูดบางอย่าง แต่ทว่าเสียงเบาๆของเจียงเฉินก็ดังขึ้นก่อน

“สหายกลุ่มพยัคฆ์ทมิฬคนนี้ พอดีเราต้องการตัวหัวหน้าเย่ของกลุ่มน้ำแข็งครามเพื่อนำทางในภูเขาเมฆอัศนี  คิดเสียว่าเห็นแก่หน้าข้าช่วยหยุดเรื่องนี้ไว้ก่อนได้หรือไม่ ?”

“หึ...เจ้าเป็นตัวอะไร ทำไมข้าต้องเห็นแก่หน้าเจ้าด้วย ”

เมื่อหลู่เซียวได้ยินคำพูดของเจียงเฉิน เขาก็เยาะเย้ยด้วยความรังเกียจ และไม่ได้นำคำพูดของเจียงเฉินไปใส่ใจแต่อย่างใด

เขาจ้องไปที่เจียงเฉินด้วยสายตาเคร่งขรึม: “เจ้าหนู ถ้าเจ้ายังไม่อยากตาย ก็อย่าเข้ามายุ่งเรื่องธุระของกลุ่มพยัคฆ์ทมิฬเราดีกว่า!”

“ในเมื่อเจ้าไม่เห็นแก่หน้าข้า ข้าก็จะไม่จำเป็นต้องเห็นแก่เจ้าอีกต่อไป !”

เจียงเฉินกล่าวอย่างแผ่วเบา: "ถ้างั้นจากนี้ไป กลุ่มน้ำแข็งครามจะอยู่ภายใต้การคุ้มครองของข้า  "

ทันที คำพูดที่แผ่วเบานี้ก็ทำให้ลานบ้านตกอยู่ในความเงียบงันไปชั่วครู่

ทุกคนมองก็ไปที่เจียงเฉินด้วยความตกใจ

กลุ่มพยัคฆ์ทมิฬคือหนึ่งในกลุ่มนักผจญภัยที่ทรงพลังที่สุดในเมืองหินอัศนี

ในเมืองหินอัศนีแห่งนี้ เจียงเฉินเป็นคนแรกที่กล้าพูดเช่นนี้ต่อหน้าหลู่เซียว

คำพูดที่เย่อหยิ่งของเจียงเฉินนี้ทำให้หลู่เซียวตกตะลึงทันที

หลังจากนั้นไม่นาน ในที่สุดเขาก็อดหัวเราะไม่ได้

“ฮ่าฮ่าฮ่า...เจ้าคิดว่าเจ้าต้องเป็นโรคทางสมองไปแล้วแน่ๆ”

"แม้แต้ตัวบัดซบของเจ้าเองยังจะดูแลไม่ได้ด้วยซ้ำ เหตุใดถึงได้กล้าเสนอหน้ามาคุ้มครองกลุ่มน้ำแข็งครามกัน  "

“หากเจ้ารู้ว่าตัวเองทำผิดไปแล้วหละก็ จงตัดแขนของตัวเองออกมาซะและส่งผู้หญิงคนนั้นมาให้เหลาเซียวคนนี้เพลิดเพลินอย่างเชื่อฟัง บางทีข้าเหลาเซียวคนนี้อาจจะละเว้นชีวิตสุนัขของเจ้าก็เป็นได้  !”