ตอนที่ 47 ข้ามาที่นี่เพื่อตาย !

ตอนที่ 47 ข้ามาที่นี่เพื่อตาย !

หลังจากที่เจียงเฉินจัดการกับเจยงเฉียนเหอเสร็จ เขาก็มอบเรื่องทั้งหมดของตระกูลเจียงให้กับเจียงขุยจัดการโดยมีเขาเป็นคนคอยคุม

อย่างไรก็ตามเจียงเฉินนั้นไม่ได้อยู่ที่บ้านตระกูลเฉยๆในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา

เขาขอให้เจียงขุย รวบรวมวัสดุยาและกลั่นยาจำนวนมากขึ้นมาเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งของตระกูลเจียง

เจียงขุยยังประสบความสำเร็จในการทะลวงเข้าสู่ขั้นที่7ขอบเขตรวมปราณจากขั้นที่6อีกด้วย และนั่นก็เป็นเพราะความช่วยเหลือของเจียงเฉิน

ทุกในตระกูลเจียงกลับเข้าสู่เส้นนทางที่ถูกต้องและเจียงเฉินก็ไม่ต้องการอยู่ที่บ้านตระกูลเจียงต่อ

ในวันนี้ ขณะที่เจียงเฉินกำลังจะกลับไปที่หลิงหยุนวู่ฟู่ เจียงขุยก็รีบวิ่งมาหาเขา

“อาจารย์เฉิน เกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแล้ว สวนยาของตระกูลเจียงในภูเขาซวนชางถูกกลุ่มเลือดอสูรยึดไป !”

เจียงขุยกล่าวด้วยท่าทางที่ไม่น่าดู

“กลุ่มเลือดอสูร จู่ๆพวกมันเข้ามายึดสวนตาของตระกูลเจียงเราได้ยังไง”

เจียงเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย

เจียงเฉินพอรู้มาบ้างว่ากลุ่มคนเหล่านั้นชั่วร้ายเพียงใด

พวกเขาคือกองกำลังโจรที่ออกปล้นอยู่ใกล้เมืองคังซานและพวกเขาก็แข็งแกร่งไม่น้อยเลย

หัวหน้ากลุ่มเลือดอสูรนั้นเป็นยอดฝีมือที่มีชื่อเสียงไปทั่วเมืองคังซานด้วยความแข็งแกร่งขั้นที่8ขอบเขตรวมปราณของเขา !

เป็นเพราะพลังและความชั่วร้ายของคนๆนี้ กลุ่มเลือดอสูรจึงอาละวาดและสร้างปัญหาไปทั่วเมืองคังซานจนมีชื่อเสียงที่ชั่วร้ายเลื่องลือไปทั่ว

แม้แต่สามตระกูลใหญ่ในเมืองคังซานเองก็ต่างหวาดกลัวกลุ่มเลือดอสูรอยู่ไม่น้อย

“ถ้าข้าเดาไม่ผิด ข้าเกรงว่าข่าวที่ท่านพ่อไม่อยู่ในตระกูลเจียงคงไปถึงหูของพวกกลุ่มเลือดอสูรแล้ว ”

เจียงขุยยิ้มอย่างขมขื่น

เจียงเฉินพยักหน้าด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย

เจียงวู่หยาพ่อของเขานั้นเคยเป็นอันดับหนึ่งในเมืองคังซาน ด้วยความแข็งแกร่งขั้น9ขอบเขตรวมปราณ

เป็นเพราะตัวตนของพ่อเขา กลุ่มเลือดอสูรจึงไม่กล้าแตะต้องตระกูลเจียง

แต่ทว่าตอนนี้ เมื่อพ่อของเขาไม่ได้อยู่ที่บ้านตระกูลเจียงแล้ว ซูชาก็คิดว่าไม่มีใครในตระกูลเจียงที่สามารถจัดการเขาได้อีกต่อไป ดังนั้นจึงเป็นธรรมดาที่เขาจะเริ่มสร้างปัญหาให้กับตระกูลเจียง อ

“หึ กลุ่มเลือดอสูรช่างกล้านัก ข้าจะไปหาพวกมันที่เขาซวนชางเอง”

แสงเย็นวาบในดวงตาของเจียงเฉิน

สวนยาของตระกูลเจียงในภูเขาซวนชางนั้นเป็นหนึ่งในรายได้หลักของตระกูลเจียง

ดังนั้นเขาจะต้องนำสวนยาคืนมาจากกลุ่มเลือดอสูรให้ได้

คงจะดีหากไอ่พวกจิตใจชั่วร้ายพวกนั้นเขาใจ

มิฉะนั้น เขาก็ไม่รังเกียจที่จะบดขยี้กลุ่มเลือดอสูรซะเพื่อกำจัดสิ่งชั่วร้ายของเมืองคังซานเช่นพวกมันออกไป  !

ภูเขาซวนชางนั้นตั้งอยู่ทางตะวันออกของเมืองคังซานซึ่งอยู่ห่างจากเมืองคังซานเพียงสิบไมล์

เจียงเฉินรีบวิ่งไปตามทาง และในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เขาก็มาถึงภูเขาซวนชางอย่างรวดเร็ว

เมื่อเขาปรากฏตัวขึ้นที่ประตูสวนยาของตระกูลเจียง เขาก็เห็นสมาชิกสองคนของกลุ่มเลือดอสูรที่เฝ้าประตูอยู่กำลังคุยกันอย่างตื่นเต้น

“เฮ้...คราวนี้เรายึดสวนยาของตระกูลเจียงมาได้แล้ว กลุ่มเลือดอสูรของพวกเราจะต้องเติบโตขึ้นอีกอย่างแน่นอน   !”

“ตระกูลเจียงเป็นหนึ่งในสามตระกูลใหญ่ของเมืองคังซาน มีหรือที่พวกมันจะยอมปล่อยสวนแห่งนี้ไป เราต้องระวังให้ดี  ”

“ฮ่าฮ่า...เจ้าจะกลัวอะไร ตอนนี้เจียงวู่หยาไม่ได้อยู่ที่ตระกูลเจียงแล้ว จะมีใครในตระกูลเจียงกันที่สามารถจัดการกับพวกเราได้ หากพวกมันมาที่นี่ก็เท่ากับว่าหาเรื่องตายชัดๆ !”

เจียงเฉินจ้องมองอย่างเฉยเมยและเดินตรงไปยังสวนยาของตระกูลเจียง

“เจ้าหนู เจ้าเป็นใคร มาทำอะไรที่นี่”

“นี่คืออาณาเขตของกลุ่ใเลือดอสูร หากเจ้ารู้ว่าเราเป็นใครก็จงไสหัวไปให้ไกลซะ   !”

ตอนนี้เอง หนึ่งในชายหัวล้านตัวใหญ่ก็เห็นเจียงเฉินกำลังเดินมาที่สวนยา  ดังนั้นเขาจึงอดไม่ได้ที่จะตะโกนออกไปอย่างรุนแรง

เจียงเฉินก็เพียงกล่าวอย่างเฉยเมย: "ข้าคือคนที่จะมาหาเรื่องตายตามเจ้าว่านั่นแหละ"

“เจ้ามาจากตระกูลเจียงงั้นรึ?”

ชายหัวล้านสะดุ้งเล็กน้อย จากนั้นจ้องไปที่เจียงเฉินด้วยสีหน้าที่เยาะเย้ย

“เจ้าหนุ่ม ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะกล้ามาที่นี่คนเดียว ข้าคิดว่าเจ้าวู่วามไปซะหน่อยนะ  !”