ตอนที่ 30 เจียงหยุนหงตกตะลึง

ตอนที่ 30 เจียงหยุนหงตกตะลึง

“ฮ่าฮ่า...เจียงเฉิน เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใครกัน? นักเล่นแร่แปรธาตุของศาลาเปาตันถึงต้องฟังเจ้า  ?”

เจียงหยุนหงก็เยาะเย้ยด้วยความรังเกียจ

เพราะจู่ๆเจียงเฉิยงก็ปรากฏตัวขึ้นในช่วงเวลาสำคัญและคว้าโอกาสที่จะเข้าสู่หลิงหยุนวู่ฟู่ของเขาไป

เพื่ออนาคตของหลานชายเจียงเฉียนเหอจึงได้พาเจียงหยุนหามาที่เมืองหลิงหยุนแห่งนี้

ในที่สุด เจียงเฉียนเหอก็ใช้ใบหน้าแก่ๆของตัวเองพร้อมกับให้สินบนบางส่วนแก่ให้หัวหน้านักเล่นแร่แปรธาตุของศาลาเปาตัน จูหมิงหยวน ตกลงยอมรับหลานชายของเขาเป็นศิษย์

"เจียงเฉิน หยุนหงนั้นได้คารวะปรมจารย์นักเล่นแร่แปรธาตุระดับสองผู้อาวุโสจูเป็นอาจารย์อย่างเป็นทางการแล้ว นี่นับว่าเป็นช่วงเวลาแห่งความสุขอันยิ่งใหญ่ของตระกูลเจียงเลยก็ว่าได้  เจ้าสนใจที่จะอยู่เป็นพยานหรือไม่ ?”

เจียงเฉียนเหอพูดอย่างภูมิใจ

การที่เจียงหยุนหงสามารถเป็นศิษย์ของนักเล่นแร่แปรธาตุอาวุโสระดับสองได้นั้นตำแหน่งและอำนาจของเขาในตระกูลเจียงจะต้องเพิ่มขึ้นอย่างแน่นอน

แม้ว่าเจียงเฉินจะเข้าหลิงหยุนวู่ฟู่ได้ แต่เขาก็เป็นได้แค่นักเรียนระดับมองแดงที่ไร้ซึ่งอนาคตเท่านั้น

ถึงตอนนั้นมีหรือที่เจียงเฉินจะมีคุณสมบัติพอมาแข่งขันกับเจียงหยุนหงในการขึ้นรับตำแหน่งหัวหน้าตระกูลเจียง ?

"เอาสิ."

เจียงเฉินตอบกลับด้วยสีหน้าที่ซื่อตรง

แม้ว่าเจียงเฉียนเหอจะไม่พูดเจียงเฉินก็ตั้งใจจะอยู่อยู่แล้ว

ใครมารุกรานข้า ข้าก็จะไม่รุกรานเขา

ตั้งแต่แรกในตระกูลเจียง เจียงหยุนหงนั้นได้ทุบตีเขาด้วยหมัดและแย่งโอกาสในการเข้าหลิงหยุนวู่ฟู่ไปจากเขา

ตอนนี้เขามีโอกาสที่จะชำระหนี้ความกับเจียงหยุนหงแล้ว ดังนั้นมีหรือที่เจียงเฉินจะปล่อยมันไป?

เจียงเฉินยกแขนขึ้นมากอดอกไว้และยืนอยู่ตรงนั้นพร้อมกับเจียงเฉียงเหอและหลานชายของเขาเพื่อรอการมาถึงของจูหมิงหยวน

ไม่กี่นาทีต่อมา ชายวัยกลางคนสวมชุดนักเล่นแร่แปรธาตุก็เดินเข้ามาอย่างช้าๆ

ชายวัยกลางคนนี้ก็คือจูงหมิงหยวนที่เพิ่งถูกเจียงเฉินจัดการไปก่อนหน้านี้ไม่นานนั่นเอง

“อาจารย์จู ท่านมาแล้วหรือ”

เมื่อเห็นดังนั้นเจียงเฉียนเหอก็ชักรอยยิ้มขึ้นมาอย่างรวดเร็วราวกับเป็นผู้ชนะ

“ศิษย์เจียงหยุนหงคารวะอาจารย์!”

จียงหยุนหงรีบก้าวไปข้างหน้าและโค้งคำนับจูหมิงหยวนด้วยความเคารพทันที

ในขณะที่เขาคำนับ เขาก็จ้องมองไปที่เจียงเฉินและก็พบว่าเจียงเฉินนั้นยังคงยืนกอดอกอยู่กับที่แบบนั้น

“เจียงเฉิน เจ้ามัวยืนอยู่ทำไม”

เจียงหยุนหงก็พูดเยาะเย้ยและตะโกนใส่เจียงเฉิน

“เจียงเฉิน คุณกล้านักที่กล้าเสียมารยาทต่อท่านอาจารย์จู นี่เจ้ายังไม่คุกเข่าขอโทษอาจารย์จูอีกงั้นรึ  ?”

เจียงเฉียนเหอเองก็จ้องไปที่เจียงเฉินด้วยการแสดงออกที่ดุร้าย

นักเล่นแร่แปรธาตุอาวุโสระดับสองนั้นมีสถานะสูงส่งนัก แม้แต่เขาเองก็ยังต้องมีมารยามต่อหน้าจูงหมิงหยวนด้วยซ้ำ

แต่ตอนนี้เจียงเฉินกลับไม่เคารำจูหมิงหยวนแม้แต่น้อยและเอาแต่ยืนกอดอกอยู่แบบนั้น แต่นั่นก็นับได้ว่าเป็นผลดีเพราะนี่อาจทำให้เจียงเฉินถูกสั่งสอนโดยธรรมชาติก็เป็นได้

ทั้งปู่หลาน เจียงหยุนหงและเจียงเฉียงเหอต่างก็ตะโกนใส่เจียงเฉินที่กำลังยืนไม่สนใจสิ่งใดด้วยความโกรธ

แต่ทว่าเจียงเฉินนั้นกลับหันไปพูดกับจูหมิงหยวนด้วยท่าทางหยอกล้อ   "นี่ๆจูหมิงหยวน พวกเขาทั้งสองต้องการให้ข้าคุกเข่าขอโทษเจ้า ดังนั้นเจ้าคิดยังไงกับเรื่องนี้งั้นรึ   "

ทันทีที่จูหมิงหยวนเดินมาถึงเขาก็เจียงเฉินยืนอยู่ที่ทางเขาตึกเทียนเซียงโหลซึ่งนั่นทำให้เขาแปลกใจเล็กน้อย

แต่เมื่อเขากำลังจะเอ่ยคำทักทายเจียงเฉิน จู่ๆเจียงเฉียนเหอก็ได้พูดบางอย่างขึ้นมา

ซึ่งคำพูดเหล่านั้นทำให้สีหน้าของจูหมิงหยวนกลายเป็นบิดเบี้ยวทันที

อย่างไรก็ตามเจียงหยุนหงนั้นไม่ได้สังเกตเห็นการแสดงออกเหล่านั้นเลย

และยิ่งกว่านั้น เมื่อเขาได้ยินเจียงเฉินเรียกชื่อของจูหมิงหยวนห้วนๆ  ทันทีเขาก็อดไม่ได้ที่จะตะคอกใส่เจียงเฉินอีกครั้ง

“เจียงเฉิน เจ้ากล้าเรียกชื่อท่านอาจารย์ห้วนๆเลยอย่างนั้นรึ  ช่างเสียมารยาทกับท่านอาจารย์นัก เจ้าจงคุก- ...”

แปะ!

และตอนนี้เอง ในณะที่เจียงหยุนหงยังพูดไปได้ได้ไม่ถึงครึ่งประโยค เขาก็ถูกจูหมิงหยวนที่ก้าวเข้ามายกมือขึ้นตบหน้า

การตบอย่างกะทันหันของจูหมิงหยวนนั้นไม่เพียงแต่ทำให้เจียงหมิงหงตกตะลึงเท่านั้น

แม้แต่เจียงเฉียนเหอที่อยู่ข้าง ๆ ก็ยังตกตะลึงเล็กน้อย

คนที่อาจารย์จูควรสั่งสอนสมควรเป็นเจียงเฉินที่เสียมารยาทไม่ใช่รึไง  ?

นี่มัน...  เกิดเรื่องเหี้ยอะไรขึ้น