ตอนที่ 23 แม้ว่าจะไม่มีระดับแต่ก็เก่งกว่าเจ้าละกัน

ตอนที่ 23 แม้ว่าจะไม่มีระดับแต่ก็เก่งกว่าเจ้าละกัน

“นี่ลุง ข้าขอแนะนำท่านนะ ท่านอย่ามองคนอื่นว่าต่ำต้อยนักเลย   ท่านรู้ได้ยังไงว่าข้าไม่ใช่นักเล่นแร่แปรธาตุระดับหนึ่ง”

เมื่อเจียงเฉินได้ยินคำพูดของชายวัยกลางคน คิ้วของเขาก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

“เจ้าปากสุนัข ข้าหน่ะรึดูถูกผู้คน?”

ชายวัยกลางคนหัวเราะด้วยความโกรธ “หึ ถ้าเจ้าจะบอกว่าเจ้าเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุระดับหละก็  งั้นแสดงตราของนักรเล่นแร่แปรธาตุให้ข้าดูสิ”

“ตราของนักเล่นแร่แปรธาตุที่ท่านพูดถึงสมควรเป็นสิ่งนั้นใช่ไหมที่คุณแขวนอยู่บนหน้าอกของท่านหน่ะ”

เจียงเฉินเหลือบมองที่ป้ายทองแดงที่มีดาวสองดวงจางๆบนหน้าอกของชายวัยกลางคน

"ใช่ เพียงผ่านการประเมินของสมาคมเล่นแร่แปรธาตุและได้รับตราของนักเล่นแร่แปรธาตุมาเท่านั้นเจ้าจึงจะถือว่าเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุที่แท้จริง  !"

ชายวัยกลางคนก็พูดต่อด้วยสีหน้าดูถูก: “เจ้าหนู ถ้าเจ้ายังไม่สามารถเอาตรานักเล่นแร่แปรธาตุมาได้ เจ้าก็ไม่สิทธิ์ที่จะบอกว่าเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุของศาลาเปาตัน  ข้าที่เป็นหัวหน้านักเล่นแร่แปรธาตุของศาลาเปาตัน ไม่มีทางปล่อยให้เจ้าทำแบบนั้นแน่นอน!

"ฮิฮิ น่าตลกนัก เจ้าเด็กนั่นไม่มีแม้แต่ตราของนักเล่นแร่แปรธาตุแต่ก็ยังคิดจะมาสมัครเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุในศาลาเปาตันเนี่ยนะ "

"เจ้าโง่นี่มันแกล้งเล่นรึยังไง? เพียงแค่แกล้งเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุก็คิดว่าจะสามารถเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุได้จริงๆรึไง?”

“จูต้านฉือมีเมตตาเกินไปแล้ว ถ้าเป็นข้านะ เจ้าเด็กนี้ถูกโยน ออกไปแล้ว  ”

การสนทนาของเจียงเฉินกับชายวัยกลางคนก็เริ่มดึงดูดความสนใจของเหล่าลูกค้าในร้าย เมื่อพวกเขาเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นพวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะเยาะเย้ยเจียงเฉิน

"เหรียญตรานักเล่นแร่แปรธาตุรึ ? ข้าไม่มีจริงๆนั่นแหละ"

เจียงไม่สนใจการเยาะเย้ยรอบตัวเขาแม้แต่น้อย

จากนั้นเขามองไปที่ตราสัญลักษณ์การเล่นแร่แปรธาตุของชายวัยกลางคนและยิ้มอย่างแผ่วเบา: "ดูจากตราสัญลักษณ์ของท่านที่มีดาวสองดวงแล้ว ท่านสมควรเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุระดับสองใช่หรือไม่ ?"

ชายวัยกลางคนมองอย่างภาคภูมิใจ: “ใช่ ข้าเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุระดับสอง!”

“นักเล่นแร่แปรธาตุระดับสองยอดเยี่ยมขนาดนั้นเลยรึไง”

เจียงเฉินชำเลืองมองเขาอย่างดูถูก: "ข้าไม่ได้ดูถูกท่านนะ แต่ว่าท่านหน่ะเรียนรู้การเล่นแร่แปรธาตุมาหลายทศวรรษแล้ว แต่ก็ยังเป็นได้แค่นักเล่นแร่แปรธาตุระดับสองงั้นรึ ? เสียเวลาชีวิตแย่เลยนะนั่น  "

เมื่อเจียงเฉินกล่าวเช่นนี้ ผู้คนมากมายรอบตัวเขาต่างตกตะลึง

พวกเขาทั้งหมดมองไปที่เจียงเฉินด้วยสายตาที่โง่เขลส ด้วยสายตาที่โง่เขลา

มีนักเล่นแร่แปรธาตุระดับสองไม่มากนักในเมืองนี้

ยิ่งไปกว่านั้นจูหมิงหยวนที่อยู่จรงหน้าเขาก็ยังเป็นหัวหน้านักเล่นแร่แปรธาตุของศาลาเปาตันอีกด้วย ซึ่งนับได้ว่าเขาเป็นนักเล่นแร่แปรธาตูระดับสองที่ดีที่สุดและเขาก็ได้รับการยอมรับอีกด้วยว่าเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุที่มีชื่อเสียงในเมืองหลิงหยุน

อย่างไรก็ตาม นักเล่นแร่แปรธาตุที่มีชื่อเสียงในเมืองหลิงหยุนกลับกำลังถูกเจ้าเด็กนี้กลั่นแกล้ง!

เด็กคนนี้ ข้าเกรงว่าเขาคงไปกินตีนหมีดีเสือมาใช่หรือไม่?

เหตุใดถึงมีความกล้าไปพูดเช่นนี้ต่อหน้าจูหมิงหยวนกัน?

“เจ้าหนู เจ้าพูดเรื่องไร้สาระอะไร เจ้าเด็กที่แม้แต่ขนยังไม่ขึ้นและไม่มีตราของนักเล่นแร่แปรธาตุเช่นเจ้ามีสิทธิ์อะไรมาทำตัวหยิงยโสต่อหน้าข้ากัน?”

จูหมิงหยวนโกรธทันทีจากคำพูดของเจียงเฉิน

เขาจ้องไปที่เจียงเฉินอย่างเย็นชา: “ข้าจะให้เวลาเจ้าสิบลมหายใจเพื่อออกไปจากศาลาเปาตันเดี๋ยวนี้ ไม่เช่นนี้ข้าพูดเลยว่าจะทำให้ปากเจ้ากินอะไรไม่ได้อีก ไปซะ !”

“เจ้าคงจะเป็นอะไรไปไม่ได้มากกว่านักเล่นแร่แปรธาตุระดับสองอีกแล้วแม้จะผ่านไปอีกหลายปีก็ตาม ”

เจียงเฉินก็พูดพรางขดริมฝีปากของเขา: "แม้ว่าข้าจะไม่มีระดับ แต่ก็ดีกว่าอึเช่นเจ้าแน่นอน  !"

“เจ้าหนู เจ้าหาเรื่องตายแล้ว!”

ดวงตาของจูหมิงหยวนก็เย็นชาและเขาตะโกนอย่างโกรธเคือง: "ยามมานี่ ทุบเจ้าเด็กที่สร้างปัญหาในศาลาเปาตันคนนี้ซะ  !"

"เดี๋ยวก่อน!"

ทันทีที่เสียงของจูหมิงหยวนดังขึ้น ทันใดนั้นเสียงตะโกนอีกเสียงก็ดังเข้ามาในหูของผู้คนอย่างเร่งรีบ

ทุกคนมองไปที่ต้นเสียง และก็เห็นเด็กหนุ่มอ้วนคนหนึ่งกำลังเดินเข้ามาอย่างช้าๆ

ทันทีที่เจียงเฉินมองไปยังเด็กหนุ่มที่กำลังเดินเข้ามา เขาก็อดไม่ได้ที่จะประหลาดใจ

เจ้านั่นมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงเนี่ย?