ตอนที่ 14 ขอโทษนะ…. พอดีข้าทำสำเร็จอีกแล้ว

ตอนที่ 14 ขอโทษนะ…. พอดีข้าทำสำเร็จอีกแล้ว

“เชี้ย ! เจ้านั่นบ้าไปแล้วแน่ๆ นี่เขาคิดจะกลั่นเม็ดยาบำรุงกายจริงๆรึไง   ?”

นักเรียนคนหนึ่งมองเจียงเฉินอย่างเหลือเชื่อ

“ฮิฮิ  คนบางคนก็มั่นใจตัวเองเกินไปเพียงเพราะตัวเองสร้างเม็ยาทรงพลังได้เท่านั้น ยกหางสูงเสียดฟ้าเชียว ”

“เม็ดยาบำรุงกายนั้นเป็นเม็ดยาระดับ 1 นักเล่นแร่แปรธาตูระดับหนึ่งหลายคนยังมีอัตราในการกลั่นเม็ดยานี้ต่ำต้อย ข้าไม่เข้าใจจริงๆเลยว่าเขาไปเอาความมั่นใจนี้มาจากไหน ?”

หลินหยางเองก็เยาะเย้ยเสียงดังจากข้างห้อง

เจียงเฉินยิ้มอ่อนและไม่สนใจคำเยาะเย้นของหลินหยาง

ด้วยความสามารถระดับสองการเล่นแร่แปรธาตูของเขาควบคู่ไปกับระบบฝึกบ่มเพาะ 100 เท่า อัตราความสำเร็จที่ระบบช่วยเขาโดยอัตโนมัตินั้นหากเขาไม่สามารถกลั่นเม็ดยาบำรุงกายได้ก็แสดงว่าเขาผายลมอยู่นั่นแหละ

“วัตถุดิบในการกลั่นเม็ดยาบำรุงกายนั้นยังขาดหญ้ากร่อนกระดูกและดอกโลหิตร่ำไห้อยู่ คุณครูช่วยเตรียมให้ผมด้วยครับ”

เจียงเฉินยิ้มและพูดกับซูหลิงเซียงด้วยการชำเลืองมองบนแท่นเล็กน้อย

ซูหลิงเซียงไม่ได้พูดอะไรและรีบหยิบหน้ากร่อนกระดูกและดอกโลหิคร่ำไห้ออกมาและวางมันลงตรงหน้าเจียงเฉิน

เจียงเฉินตรวจสอบวัสดุยาและเริ่มยกเตาหลอมเพื่อทำการเล่นแร่แปรธาตุ

การเคลื่อนไหวของเขายังคงดูราบรื่นเป็นอย่างมาก ไม่มีติดขัดเลยแม้แต่น้อย

ในเวลาน้อยกว่าสิบนาที เจียงเฉินก็ใส่วัสดุยาทั้งหมดลงในเตายาทีละตัว

แต่ในขณะนั้นเอง จู่ๆก็มีลมพัดมาจากประตูห้องเรียน

ในทันที ไฟที่ถูกควบคุมโดยเจียงเฉินก็ไม่เสถียรอีกต่อไปภายใต้สายลม

ในไม่ช้าภายในเตายาก็เริ่มกระสับกระส่าย

แม้แต่แท่นยืนทั้งหมดก็ยังสั่นคลอนภายใต้ความปั่นป่วนของเตายา

เห็นได้ชัดว่านี่เป็นจุดเริ่มต้นของการระเบิดหม้อ

"น่าเสียดาย..."

เมื่อเห็นฉากนี้ ซูหลิงเซียงก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหัวอย่างเสียใจ

การกลั่นเม็ดยาบำรุงกายของเจียงเฉินในครั้งนี้เป็นไปอย่างราบรื่นจริงๆ

ตามการประเมินของซูหลิงเซียงตราบใดที่ไม่มีอุบัติเหตุเกิดขึ้น เจียงเฉินมีโอกาสอย่างน้อย 80 ถึง 90% ในการกลั่นเม็ดยาบำรุงกายขึ้นมาได้เลยทีเดียว

แต่เพียงเพราะสายลมที่ลมเข้ามา  จังหวะของเจียงเฉินจึงหยุดชะงักลงอย่างสมบูรณ์

การเล่นแร่แปรธาตุเป็นการกระทำที่ละเอียดอ่อนและปัจจัยภายนอกใดๆก็อาจทำให้การเล่นแร่แปรธาตุล้มเหลวได้

นี่เป็นเหตุผลที่นักเล่นแร่แปรธาตุส่วนใหญ่เลือกที่จะกลั่นยาหรือแปรธาตุในห้องปิดเท่านั้น

แต่ในขณะที่ซูหลิงเซียงกำลังรู้สึกเสียใจกับการเล่นแร่แปรธาตุของเจียงเฉิน เจียงเฉินก็ยังคงหยิบหญ้าสุริยันขึ้นมาต่อ

เขาเด็ดใบหญ้าสุริยันสองใบอย่างรวดเร็วและโยนเข้าไปในเตาหลอม

ทันใดนั้น เตายาที่กำลังสั่นสะท้านก็เงียบลงในทันที

“นี่……”

ดวงตาที่สวยงามของซูหลิงเซียงก็เบิกกว้างขึ้นทันใด และเธอก็ดูตกใจ

“ฮ่าฮ่า เจียงเฉิน หญ้าสุริยันไม่ใช่วัตถุดิบในการปรุงยาบำรุงกายไม่ใช่รึไง แปลว่าเจ้าโง่อย่างเจ้าไม่เข้าใจแม้แต่วัสดุยาที่จำเป็นในการกลั่นด้วยซ้ำ หรือจริงๆแล้วเจ้าตั้งใจจะกลั่นเม็ดยาทำลายกายกันแน่ หละ!”

หลินหยางผู้ซึ่งให้ความสนใจกับสถานการณ์การเล่นแร่แปรธาตุของเจียงเฉินอยู่ตลอดเวลา ในที่สุดก็อดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้

เจียงเฉินเมินเสียงเห่าหอนของอีกฝ่ายและขยับมือต่อเพื่อควบแน่นเม็ดยาอย่างรวดเร็ว

ไม่นาน กลิ่นหอมของเม็ดยาที่แรงกว่าเดิมหลายเท่าก็ค่อยๆ แผ่ออกมาจากเตายา

“ติ๊ง! คุณกลั่นเม็ดยาบำรุงกายได้สำเร็จและและได้รับประสบการณ์ 1,000x100!”

“ติ๊ง! คุณเลื่อนขั้นเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุระดับสามสำเร็จแล้ว!”

กลั่นเม็ดยาบำรุงกายเสร็จสิ้นแล้ว เยี่ยมไปเลย!

เจียงเฉินเปิดเตายาและหยิบเม็ดยาขนาดเท่าหัวแม่มือออกมาและยิ้มให้หลินหยาง  : "ข้าเสียใจด้วยที่ทำให้เจ้าผิดหวัง พอดีว่าข้าทำสำเร็จอีกครั้งแล้วหน่ะ  "

“นี่มัน... เป็นไปได้ยังไงกัน”

หลินหยางจ้องไปที่เม็ดยาบำรุงกายในฝ่ามือของเจียงเฉินด้วยความรู้สึกที่ย่ำแย่ราวกับว่าเขาได้กลืนแมลงวันทั้งตัวเข้าไป

“ให้ตายเถอะ นี่เขาทำสำเร็จจริงดิ ”

“ยอดเยี่ยมจริงๆ แม้แต่ยาเม็ดระดับแรกเขาก็สามารถกลั่นได้สำเร็จ”

“นักเรียนระดับทอง ! เจ้านั่นพุ่งทะยานขึ้นฟ้าในรวดเดียวเลยไม่ใช่รึไง!”

ตอนนี้ทุกคนต่างก็มองไปที่เจียงเฉินด้วยความอิจฉาริษยาและความตื่นเต้น