ตอนที่ 7  ไม่มีการแต่งงาน ไม่มีการยกดินแดน ไม่จ่ายค่าชดเชย!

“ทูตแห่งราชวงศ์ต้าเฉียนมาแล้ว!”

ขุนนางทั้งร้อยคนส่งเสียงกันอย่างเงียบๆ ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม

เมื่อสามเดือนที่แล้วต้าหวู่ยังคงเป็นผู้นำของทั้งห้าอาณาจักร แต่ท้องฟ้ากลับตาลปัตรในชั่วข้ามคืน วันนี้ต้าเฉียนแข็งแกร่งที่สุดในห้าอาณาจักร นั่นทำให้เหล่าขุนนางมีความรู้สึกผสมปนเปกัน

สถานการณ์เปลี่ยนแปลงเร็วเกินไป

“ทูตต้าเฉียนมาแล้ว!”

ในไม่ช้า กลุ่มคนก็เดินเข้ามาในห้องโถง กลุ่มทหารองครักษ์ที่สวมเกราะเกล็ดเงิน ทุกคนมีรัศมีอันสง่างาม ทุกคนมีพลังขั้นวิญญาณ โดยเฝ้าคุ้มกันชายหนุ่มที่เดินอยู่ข้างหน้า

ชายหนุ่มผู้นี้สวมชุดเกราะเกล็ดทองคำ มีท่าทางสง่างาม ศีรษะเชิดขึ้นสูง คลื่นพลังมังกรแผ่ขยาย แสงสีทองหักเห และการฝึกฝนของเขาก็เข้าถึงระดับเก้าขอบเขตวิญญาณ

“นี่คือองค์ชายเจ็ดแห่งต้าเฉียนนามหลินเย่ ซึ่งอายุเพียงยี่สิบห้าปีในปีนี้ แม้ว่าเขาจะไม่ใช่องค์รัชทายาท แต่แม่ของเขาเป็นราชินีของราชวงศ์ และรัชทายาทแห่งต้าเฉียนเป็นพี่ชายของเขา รัชทายาทจะครองบัลลังก์ในอนาคต!”

กลุ่มขุนนางเห็นหลิวเย่ องค์ชายเจ็ดของต้าเฉียน เขาก็ถอนหายใจในใจถึงความดุร้ายของชายคนนี้ ทันใดนั้นก็ตระหนักได้ว่าราชวงศ์ต้าเฉียนส่งคนรุ่นใหม่มาที่นี่

ขึ้นอยู่กับจักรพรรดิของเราว่าจะตอบสนองอย่างไร

“เจ้าคือจักรพรรดิแห่งต้าหวู่ นามชู่หยวนรึ?”

หลังจากหลินเย่มาที่ราชสำนักและมองดูชู่หยวน เขาก็ไม่ได้แสดงความเคารพใดๆ เลย

ตรงกันข้าม เขากลับมีท่าทีที่เย่อหยิ่ง เขาไม่ได้ทำตามมารยาทพื้นฐานที่สุดด้วยซ้ำ นี่ชัดเจนว่าเขาไม่ได้เห้นหัวจักรพรรดิ

“ไร้มารยาท กล้าเรียกชื่อของฝ่าบาทเฉยๆได้อย่างไร อวดดีนัก!” เว่ยกงกงพูดด้วยความโกรธ

“คุกเข่าลงเดี๋ยวนี้!”

“ฮ่าๆ เข้ามาที่นี่เพราะคำสั่งของฝ่าบาทในครั้งนี้ และเป็นตัวแทนของจักรพรรดิต้าเฉียน ดังนั้นจึงไม่มีเหตุผลที่จะต้องคุกเข่า!”

หลินเย่หัวเราะและไม่ได้มองชู่หยวนในสายตาของเขา

“นอกจากนี้ เราต่างก็เป็นราชวงศ์ และสถานะของเราก็ไม่ได้แย่ไปกว่าใคร แต่ความแข็งแกร่งในชาติของพวกเจ้าในปัจจุบันยังด้อยกว่าต้าเฉียนของข้ามาก”

“ในต้าเฉียนมีแต่คนป่าเถื่อนเยอะขนาดนั้นเลยเหรอ? จึงไม่รู้ว่าคำว่ามารยาทคืออะไร?”

ดวงตาของชูหยวนเป็นประกาย

“เหอะ! จักรพรรดิน้อย ข้าได้รออยู่ข้างนอกมาสามวันแล้ว เจ้าทำให้ข้าล่าช้าไปสามวัน นี่ทำให้คณะทูตของข้าไม่พอใจเป็นอย่างมาก หากต้องการให้ข้าสงบความโกรธลง ต้องทำไงคงรู้นะ”

หลินเย่กล่าวออกมาเต็มไปด้วยความมั่นใจ

“โอ้ เจ้าจะทำอะไรล่ะ” ชู่หยวนกล่าว

“ข้าจะไม่พูดจาไร้สาระกับเจ้า ครั้งนี้ข้านำสารน์จากจักรพรรดิต้าเฉียนมาด้วย ซึ่งมีข้อกำหนดทั้งหมดของต้าเฉียน เจ้าสามารถลงนามและอยู่อย่างสงบสุขได้เป็นเวลาหนึ่งปี ไม่เช่นนั้น เจอกันในสนามรบ”

ในขณะที่หลินเย่พูด ผู้พิทักษ์ที่อยู่ข้างๆ เขาก็ยื่นสารน์รับรองที่บรรจุหีบห่อมาให้

“อ่าน…”  ชู่หยวนไม่รับมัน แต่ให้เว่ยกงกงเปิดมันอ่าน

“ต้าหวู่…” เมื่อเว่ยกงกงเห็นเนื้อหาภายใน ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที และเขาไม่กล้าที่จะอ่านมันอีกต่อไป

“ไม่เป็นไร อ่านมันซะ” ชูหยวนโบกมือ

“ขอรับ ฝ่าบาท!”

เว่ยกงกงสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดต่อ “อดีตจักรพรรดิต้าเฉียนถูกจักรพรรดิองค์แรกแห่งต้าหวู่สังหาร ข้าเสียใจมาก เพื่อปกป้องสันติภาพและประชาชนในยามรุ่งสาง เราขอทวงคืนสามมณฑลและสิบห้าเมือง  พร้อมค่าชดเชยสามร้อยล้านทอง ข้าหวังว่าต้าหวู่จะสามารถส่งมอบองค์หญิงสักคนมาแต่งงานกับองค์ชายแห่งต้าเฉียน หากจักรพรรดิชู่เต็มใจที่จะลงนามในจดหมายรับรองฉบับนี้ ข้าขอรับประกันว่าภายในหนึ่งปีจะไม่มีกองทัพอยู่ที่ชายแดน และอีกสามอาณาจักรจะไม่รุกราน”

“อะไรนะ! ยอมเสียดินแดน จ่ายค่าชดเชยและมอบตัวองค์หญิงไปแต่งงาน!”

“นี่มันแย่จริงๆ ไม่สิ มันเป็นเรื่องอัปยศ!”

“ตั้งแต่ต้าหวู่ก่อตั้งอาณาจักรขึ้นมา เราก็ใช้หวู่เป็นสัญลักษณ์เสมอมา ข้าจะยอมยกดินแดน จ่ายค่าชดเชยหรือยอมแต่งงานได้อย่างไร!”

“หากยอมลงนามในจดหมายฉบับนี้ อดีตจักรพรรดิคงต้องเสียใจเป็นอย่างมาก!”

เมื่อขุนนางในห้องโถงได้ยินเนื้อหาของจดหมายนี้ ก็เกิดความโกลาหล นี่เป็นความอัปยศอดสูโดยตรงที่ถูกดูหมิ่นดูแคลนจากศัตรู

หากลงนามไปก็จะสูญเสียอำนาจและอาณาจักรเสียหายและกลายเป็นเรื่องตลกไป

[ติ้ง!]

[ทางเลือกที่หนึ่ง ตกลงที่จะยกดินแดนและจ่ายค่าชดเชย รางวัลร้อยแต้มโชค บรรลุความสำเร็จประนีประนอม เมื่อใช้ประนีประนอมจะเพิ่มความเร็วในการบ่มเพาะ 10% พร้อมเพิ่มสถานะป้องกัน 100% ]

[ทางเลือกที่สอง ปฏิเสธที่จะยกดินแดน จ่ายค่าชดเชย รางวัลหนึ่งร้อยแต้มโชคชะตา บรรลุความสำเร็จจิตใจที่แข็งกร้าว  จงเป็นคนที่เข้มแข็งที่สุด ขอตายดีกว่าที่จะประนีประนอม]

ทันใดนั้น ทางเลือกสองทางก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของชู่หยวนพร้อมกับแสงสว่างที่เจิดจ้า

“แต่งงาน? แต่งงานกับใคร?”

ดวงตาของชู่หยวนเป็นประกายสงสัย ล่องลอยไปในพระราชวัง และมีเสียงเย็นชาอย่างยิ่งดังออกมาจากปากของเขา

“อดีตจักรพรรดิมีธิดาสามคน เจ้าหญิงองค์โตออกจากต้าหวู่มาก่อนที่อดีตจักรพรรดิจะสถาปนาอาณาจักร นางไม่ได้กลับมาอีกเลยเป็นเวลาหลายปีแล้ว ส่วนเจ้าหญิงคนรอง นางถูกอดีตจักรพรรดิส่งตัวออกจากเมืองหลวงเมื่อสิบปีก่อน เหลือเพียงเจ้าหญิงน้อยเท่านั้น มีเพียงเจ้าหญิงน้อยเฉินซีที่ยังไม่ได้แต่งงาน มีเพียงเฉินชีเท่านั้นที่สามารถแต่งงานได้”

หลี่หยุนพูดอย่างแผ่วเบา ราวกับกำลังเตือนใจชู่หยวน

“เหลือองค์หญิงเฉินชีเท่านั้น และเจ้าชายที่จะแต่งงานก็คือข้า เพื่อสร้างความสงบสุขเป็นเวลาหนึ่งปี ข้าทำได้เพียงเท่านี้ และข้าก็ไม่ได้พอใจ เมื่อข้าจะกลับไปก็คงจะโดนพี่น้องหัวเราะเยาะอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้” หลินเย่ดูมีความไม่พอใจ

เหลือแค่?

อีกฝ่ายคิดอย่างไรกับองค์หญิงเฉินซี นางเป็นแค่เศษผักเหลือทิ้งหรือไม่?

“พวกเจ้าคิดมากเกินไป ส่วนเรื่องยกดินแดนให้ จ่ายค่าชดเชยหรือยกน้องสาวให้ผู้อื่น ข้าจะไม่แบ่งให้สักแปลงเดียว จ่ายสักเหรียญก็อย่าได้หวัง และจะไม่ส่งน้องสาวเฉินซี ไปยังราชวงศ์ต้าเฉียน คำขอใดๆข้าก็จะไม่ตอบรับมัน”

ชู่หยวนคว้าจดหมายต้าเฉียนด้วยมือทั้งสองข้างแล้วฉีกมันทิ้ง

[ติ๊ง! โฮสต์เลือกทางเลือกที่สอง รับรางวัลหนึ่งร้อยแต้มโชคชะตา บรรลุความสำเร็จ]

“ฉีกจดหมายข้อตกลง เจ้ากำลังจะประกาศสงคราม!

หลินเย่มองดูการกระทำนี้และรู้สึกโกรธมาก

“ข้าได้รวบรวมทหารหนึ่งล้านนายไว้ที่ชายแดนทางใต้แล้ว รอเพียงคำสั่งของข้าเท่านั้น ทหารนับล้านนายจะโจมตีทันที พร้อมสามอาณาจักรแห่งต้าลู่ ต้าเฉิง และต้าจื่อ ทหารม้านับล้านนายก็เคลื่อนพลไปทางใต้เช่นกัน และกองทัพอีกมากจะตามมา จากนั้นเพื่อทำลายอาณาจักรการต้าหวู่ภายในเวลาเพียงไม่กี่เดือนเท่านั้น!”

หลินเย่กล่าวแผนการ พร้อมยิ้มเยาะเย้ย เขาสามารถทำอะไรได้บ้างภายใต้ความแข็งแกร่งที่แท้จริง มีแค่ความมั่นใจและศักดิ์ศรีนั้นไร้ประโยชน์

เหตุผลที่เขามาที่นี่ก็คือเขาต้องการกัดกร่อนความแข็งแกร่งของต้าหวู่อย่างช้าๆ ลดการใช้สงคราม และเปลี่ยนต้าหวู่ให้อยู่ในจุดที่อ่อนแอที่สุด

อย่างไรก็ตาม หากชู่หยวนยืนกรานที่จะไม่ทำตาม เขาก็ทำได้แค่โจมตีอย่างหนักเท่านั้น

“กองกำลังพันธมิตรสี่ชาติ เราไม่อาจต้านทานสงครามนี้ได้อย่างแน่นอน กองทัพของเราในปัจจุบันไม่อาจต้านทานสงครามนี้ได้”

แม่ทัพใหญ่กล่าวว่า “ขอฝ่าบาทโปรดพิจารณาอีกครั้งเถิด อย่าได้ทำลายอาณาจักรเพียงเพราะความโกรธชั่วครั้งชั่วคราวนี้”

“ไม่มีปัญหาเรื่องค่าชดเชยกับงานแต่งงาน แต่คิดว่าการยกสามมณฑลและสิบห้าเมืองนั้นมากเกินไป เรายอมยกหนึ่งมณฑลและห้าเมือง ท่านคิดว่ายังไงองค์ชายเจ็ด” หลี่หยุนกล่าว

“ไม่น้อยไปกว่านี้อีกแล้ว เพื่อที่จะเอาใจอีกสามราชวงศ์ ข้าก็สร้างข้อตกลงลำบากมากพอแล้ว” หลินเย่กล่าว

“มันน่าสนใจจริงๆ นะ ทำไมเจ้าไม่ส่งลูกสาวหรือหลานสาวของตัวเองไปแต่งงานเองเสียเล่า  ทำไมน้องสาวของข้าต้องเสียสละ” ชู่หยวนเยาะเย้ย

“ข้าต้องการสงคราม ต้าหวู่สร้างอาณาจักรด้วยการต่อสู้ ทำไมพวกเราต้องกลัวพวกมันด้วย”

“เหอะ นั่นคือสิ่งที่เจ้าต้องการ ครั้งหน้าที่ข้าพบเจ้า กองทัพนับล้านจะบดขยี้เมืองหลวงต้าหวู่ ราชวงศ์ของเจ้าจะต้องถูกตระกูลหลินของข้าทำลายอย่างแน่นอน ไม่มีใครรอดไปได้!”

หลินเย่โกรธมากจนหัวเราะออกมา เขาไม่คาดคิดว่าชู่หยวนจะดื้อรั้นขนาดนี้เมื่อต้องเผชิญกับปัญหาทั้งภายนอกและภายใน และเขาจะไม่ยอมประนีประนอมใดๆ

[ติ้ง!]

[ทางเลือกที่หนึ่ง : ปล่อยให้คณะทูตต้าเฉียนจากไป รอให้สงครามมาถึง แล้วรับร้อยแต้มโชคชะตา]

[ทางเลือกที่สอง : กักขังคณะทูตต้าเฉียนไว้เป็นตัวประกัน รับแต้มโชคชะตาหนึ่งร้อยคะแนน]

[ทางเลือกที่สาม : สังหารคณะทูตต้าเฉียน แสดงความแข็งแกร่งของจักรพรรดิเพื่อประกาศสงคราม รับแต้มโชคชะตาร้อยคะแนน]

ภารกิจทางเลือกปรากฏอีกครั้งแล้ว!