บทที่ 550 จานนี้ดีเลย มันเป็นของผมแล้ว!
บทที่ 550 จานนี้ดีเลย มันเป็นของผมแล้ว!
“อย่ามัวแต่เดินดูโน่นดูนี่ รีบมาสับเนื้อน่องวัวกับซี่โครงให้เสร็จก่อน ผมจะทำหมูสามชั้นนึ่งผักกาดดองกับหมูสามชั้นนึ่งถั่วแดง หกโมงเย็นต้องเริ่มกินข้าว เหลือเวลาอีกแค่สองชั่วโมง งานเร่งแล้ว” โจวเยี่ยนพูดพลางล้างมือแล้วเริ่มลงมือทำงาน
“ได้เลย!” อาเหว่ยรับคำพลางหยิบมีดทำครัวออกมาจากกระเป๋าแล้วเริ่มขยับตาม
“อาจารย์ครับ ยอมให้พวกเขาใช้ครัวเราทำโต๊ะจีนให้แขกจริง ๆ เหรอ? มันดูไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่นะครับ”
“นั่นสิ สองคนนั้นอายุรวมกันยังไม่เท่าผมเลย มีดีอะไรถึงได้มารับงานจัดโต๊ะจีน?”
พวกพ่อครัวของภัตตาคารว่านซิ่วต่างพากันมองโจวเยี่ยนและข่งลี่เหว่ยที่กำลังง่วนอยู่ในครัวด้วยสีหน้าที่ซับซ้อน ดูท่าทางจะไม่ค่อยยอมรับเท่าไหร่นัก
“มีดีอะไรน่ะเหรอ?” เหยียนเกอหัวเราะพลางมองไปยังทุกคน “ก็แค่แขกผู้ใหญ่จากฮ่องกงเต็มใจควักเงินหนึ่งพันหกร้อยหยวนเพื่อจ้างเขาทำอาหารมื้อนี้ พวกแกก็ต้องยอมรับแล้วล่ะ ถ้าใครมีความสามารถแบบนี้ วันนี้ตำแหน่งหัวหน้าพ่อครัวนี่ฉันยกให้ทำแทนเลยก็ได้”
ทุกคนเงียบกริบทันที ดวงตาค่อย ๆ เบิกกว้าง เต็มไปด้วยความตกตะลึงและไม่อยากจะเชื่อ
หนึ่งพันหกร้อยหยวนต่ออาหารหนึ่งโต๊ะ!
พอได้ยินแบบนี้ทุกคนถึงกับอึ้ง นึกว่าตัวเองหูฝาดไป
โต๊ะจีนที่แพงที่สุดของร้านหรงเล่อหยวนราคาหนึ่งพันหยวนต่อโต๊ะ ซึ่งมีทั้งอุ้งตีนหมีน้ำแดง เอ็นกวางผัดต้นหอม ซุปใสไข่นกพิราบรังนก หูฉลามผัดแห้ง ปลิงทะเลรสเปรี้ยวเผ็ด และเป็ดตุ๋นถั่งเช่าพวกของป่าของทะเลหายากทั้งหลาย
นั่นคือการใช้ชื่อเสียงของหรงเล่อหยวน มีปรมาจารย์ระดับพิเศษหลายท่านลงมือเอง ตั้งแต่จานเย็นไปจนถึงจานร้อน ล้วนเป็นตัวแทนระดับสูงสุดของอาหารเสฉวน ต้องเตรียมตัวล่วงหน้าหนึ่งถึงสองวัน และตอนทำพ่อครัวทุกคนต่างพากันมามุงดู
อาหารหลายอย่างปีหนึ่งแทบจะทำไม่เกินสองครั้ง
แต่โจวเยี่ยนรับเงินไปหนึ่งพันหกร้อยหยวน แล้วเพิ่งมาเริ่มเตรียมตัวก่อนกินข้าวแค่สองชั่วโมงเนี่ยนะ? แถมวัตถุดิบก็ไม่ได้เตรียมมาเองเลย ใช้ของที่มีอยู่ในครัวว่านซิ่วล้วน ๆ เลยเหรอ?
พอดูวัตถุดิบที่เขาเลือกมา มีทั้งซี่โครง เนื้อส่วนสะโพก เต้าหู้ ไก่ตัวผู้... วัตถุดิบที่แพงที่สุดน่าจะเป็นปลาไนหินตัวสุดท้ายที่เหลืออยู่ในตู้ปลา
เขาจะทำเมนูอะไร ทุกคนพอจะเดาออกคร่าว ๆ แล้ว
“เถ้าแก่ฮ่องกงหลอกง่ายขนาดนี้เลยเหรอ?” ลูกศิษย์คนหนึ่งพึมพำเบา ๆ
“เขาเรียกว่าเงินทองมากมายก็ซื้อความพอใจไม่ได้ต่างหาก” เหยียนเกอกล่าวอย่างซาบซึ้ง “เถ้าแก่ฮ่องกงน่ะเป็นนักกินตัวยง ในบรรดาอาหารมากมาย พวกเขาดันชอบไก่ผัดพิทักษ์วังกับปลาไนผัดแห้งที่สุด แล้วพวกเขาก็เป็นฝ่ายมาเชิญอาจารย์โจวให้มาทำอาหารโต๊ะนี้เอง ราคาก็เป็นฝ่ายเขาที่เสนอมาให้ถึงหนึ่งพันหกร้อยหยวน
อย่ามองว่าเขาอายุยังน้อย แต่ฝีมือเขาดีจริง ๆ ไก่ผัดพิทักษ์วังทำได้ดีกว่าฉันซะอีก ตระกูลข่งสามารถสร้างชื่อในยุทธจักรอาหารเสฉวนได้ ย่อมไม่ใช่ชื่อเสียงจอมปลอมแน่นอน”
พวกพ่อครัวได้ยินดังนั้นก็มีสีหน้าที่ซับซ้อน เหยียนเกอเป็นคนทิฐิสูงขนาดไหนกัน แต่เขากลับยอมรับว่าทำไก่ผัดพิทักษ์วังได้สู้โจวเยี่ยนไม่ได้ ฝีมือของโจวเยี่ยนจะสูงส่งขนาดไหนก็คงจินตนาการได้แล้ว
“อาจารย์โจว สุดยอดไปเลย ขนาดพ่อครัวระดับหนึ่งจากหรงเล่อหยวนยังต้องมองนายใหม่! ฉันว่าในวงการพ่อครัวเจียโจว อีกไม่นานนายคงได้เป็นผู้นำแน่ ๆ!” อาเหว่ยยิ้มจนตาหยี
“ไปไกล ๆ เลย” โจวเยี่ยนค้อนใส่เขาไปทีหนึ่ง
แต่เหยียนเกอคนนี้ก็นับว่ามีสง่าราศีพอตัว ฝีมือสู้ไม่ได้ก็ไม่ได้คิดจะกลั่นแกล้ง แถมยังเอาเขามาเป็นตัวอย่างสั่งสอนลูกศิษย์และพ่อครัวในมือตัวเองอีก ถือว่าเป็นคนทำงานที่จริงจังคนหนึ่ง
วัตถุดิบของภัตตาคารว่านซิ่วครบถ้วนมาก แม้แต่ผักกาดดองที่แช่ไว้ก็มีพร้อม โจวเยี่ยนเริ่มจากเอาหมูสามชั้นนึ่งผักกาดดองเค็มกับหมูสามชั้นนึ่งข้าวคั่วขึ้นซึ้งนึ่งก่อน เมนูนึ่งต้องมีสองอย่าง ไม่อย่างนั้นวันนี้อาหารคงไม่ครบชุด
เมนูตุ๋นก็มีเนื้อตุ๋นหน่อไม้อบแห้งกับซี่โครงหมูตุ๋นน้ำแดง ส่วนไก่หิมะเอาไว้เป็นตัวเชื่อม ไก่ผัดพิทักษ์วังกับเต้าหู้ผัดพริกเสฉวนเป็นจานที่จวงหวาอวี่สั่ง ส่วนปลาไนผัดแห้งเป็นของเหยาลี่เฉิง เอาไว้เสิร์ฟเป็นจานเอกตบท้าย
โจวเยี่ยนกะว่าจะทำหมูเส้นกลิ่นปลาเพิ่มอีกอย่าง แล้วก็เลือดไก่ผัดพริกกับเครื่องราดหน้าเนื้อผัดพริกสองชนิด
อาหารสำหรับงานเลี้ยงยังไม่พอ ก็คงต้องเอาเมนูอาหารจานเดียวมาเสริมให้ครบจำนวน
ช่วยไม่ได้ คงต้องให้พวกเขากินข้าวกันเยอะ ๆ หน่อย
จานเย็นมีแค่ไก่แช่เหล้าอย่างเดียว ไก่ตัวผู้หนึ่งตัวที่เชือดมา เอาเนื้ออกครึ่งหนึ่งไปทำไก่หิมะ เนื้อไก่ที่เหลือเอามาทำไก่แช่เหล้าก็พอดีเป๊ะ
ไก่แช่เหล้านี่คุณย่าเป็นคนสอนเขา หลายเดือนที่ผ่านมานี้ฝีมือเขาพัฒนาจนถึงระดับ [รสชาติดีเยี่ยม] แล้ว
หลัก ๆ คือน้ำมันพริกทำออกมาดี การปรุงรสมีระดับ หลังจากฝึกฝนเทคนิคการต้มเนื้อไก่อย่างหนัก ฝีมือการทำไก่แช่เหล้าก็พัฒนาไปไวมาก
โจวเยี่ยนบอกกับอาเหว่ยที่จัดการซี่โครงและเนื้อน่องวัวเสร็จแล้วว่า “อาเหว่ย ไปเลือกไก่ตัวผู้สวย ๆ มาเชือดสักตัวนะ จำไว้ว่าต้องเป็นไก่หนุ่ม ตอนเชือดให้เอาชามมารองเลือดไก่ไว้ด้วย ผมจะทำเมนูเลือดไก่ผัดพริก”
“เถ้าแก่ให้ทีวีมาเครื่องหนึ่ง นายให้เขากินเลือดไก่เหรอ?” อาเหว่ยทำหน้าตกตะลึง
“เลือดไก่แล้วทำไมล่ะ? เต้าหู้ผัดพริกเสฉวนยังขึ้นโต๊ะได้เลย” โจวเยี่ยนหัวเราะ
“งั้นได้” อาเหว่ยรับคำแล้วถือชามกระเบื้องเคลือบเดินไป
โจวเยี่ยนเอาเนื้อน่องวัวกับซี่โครงไปตุ๋นในหม้อเล็กก่อน แล้วจึงเริ่มทำน้ำมันพริก
ในครัวมีแบบสำเร็จรูปอยู่แล้ว แต่ยังไม่ได้มาตรฐานตามที่โจวเยี่ยนต้องการ
…
ในสวน เมิ่งอันเหอมองดูสร้อยคอของเซี่ยเหยาแล้วยิ้มกล่าวว่า “น้ำเต้านี่สวยจริง ๆ ฝีมือประณีตมาก ความหมายก็ดี โจวเยี่ยนนี่เลือกของขวัญเก่งนะ รู้จักเอาใจคน”
“ค่ะ เขาตั้งใจพาหนูไปเลือกเองเลย” เซี่ยเหยาพยักหน้าเล็กน้อย ดวงตาโค้งมนประดับด้วยรอยยิ้ม
เมิ่งอันเหอหันไปมองหลินจื้อเฉียงแล้วบอกว่า “เหล่าหลิน คุณต้องเรียนรู้จากโจวเยี่ยนให้มากนะ ตอนคุณให้เครื่องประดับชิ้นแรกกับฉัน เราคบกันมาตั้งสองปีแล้ว แถมฉันยังต้องเตือนคุณถึงจะยอมซื้อสร้อยข้อมือให้”
“คลื่นลูกใหม่ไล่ตามคลื่นลูกเก่าจริง ๆ รู้สึกกดดันเลยแฮะ” หลินจื้อเฉียงกล่าวอย่างซาบซึ้ง
ทุกคนต่างพากันหัวเราะ
“แล้วซื้อทีวีหรือยังครับ?” จวงหวาอวี่ถามด้วยรอยยิ้ม
“ซื้อแล้วค่ะ ทีวีสีโตชิบา 18 นิ้ว ราคาหนึ่งพันหกร้อยสามสิบห้าหยวน ตอนนี้วางอยู่ในกระโปรงหลังรถเก๋งแล้วค่ะ ซื้อเสาอากาศมาด้วย” เซี่ยเหยาพยักหน้าตอบ
“ดีเลย งั้นคืนนี้หนูโจวโม่โม่ก็จะได้ดูทีวีแล้ว” จวงหวาอวี่พยักหน้ายิ้มแย้ม
…
“แม่จ๋า~ เกอเกอจะเอาขนมมงคลกลับมาให้หนูใช่ไหมคะ?”
“แม่จ๋ส~ ดูสิคะหนูวาดรูปกระต่ายตัวนี้สวยไหม?”
“แม่จ๋า พูดอะไรหน่อยสิ?”
ในลานบ้านเก่าของชนบท โจวโม่โม่สวมเสื้อนวมลายดอกไม้ ในมือถือถ่านไม้ดุ้นหนึ่ง หน้าตาเลอะเทอะเหมือนแมวด่าง
จ้าวเถี่ยอิงกำลังนั่งเล่นไพ่นกกระจอกอยู่ข้าง ๆ ได้ยินเสียงก็ไม่ได้หันไปมอง ตอบว่า “จ้า ๆ ที่หนูพูดมาถูกหมดเลยจ้ะ”
“โธ่เอ๊ย~” โจวโม่โม่ถอนหายใจยาว โยนถ่านในมือทิ้งแล้ววิ่งไปเล่นกับแมวแทน เธอโอบกอดแมวลายสลิดที่กำลังร้องครืด ๆ แล้วกระซิบเบา ๆ ว่า “ฮวาฮวา แกบินได้ไหมจ๊ะ?”
แมวลายสลิดยกอุ้งเท้าขึ้นมาปิดหู แล้วร้องครืด ๆ ต่อไป
“เถี่ยอิง ทำไมวันนี้โจวเยี่ยนลูกชายเธอไม่กลับบ้านล่ะ?” ผู้หญิงที่เล่นไพ่ด้วยกันเอ่ยถามขึ้น
“ไปเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวให้เพื่อนน่ะ” จ้าวเถี่ยอิงทิ้งไพ่พลางตอบปัด ๆ
“ไปเป็นเพื่อนเจ้าบ่าว แล้วเมื่อไหร่จะได้เป็นเจ้าบ่าวเองล่ะ? แฟนก็คบกันแล้ว ก็น่าจะใกล้แล้วมั้ง?” อีกคนถามต่อ
จ้าวเถี่ยอิงตอบอย่างใจเย็นว่า “เพิ่งจะยี่สิบเอง จะรีบไปทำไม เด็กสองคนไม่รีบ ฉันก็ไม่รีบ เธอยิ่งไม่ต้องรีบแทนเลย”
“เธอเนี่ยเป็นแม่ที่ดูไม่เดือดเนื้อร้อนใจเลยนะ” ทุกคนต่างพากันหัวเราะ
จ้าวเถี่ยอิงบอกว่า “ฉันเป็นแม่โจวเยี่ยน แล้วก็เป็นแม่โจวโม่โม่ด้วย โจวเยี่ยนตอนนี้ไม่ต้องห่วงแล้วล่ะ แต่โจวโม่โม่ยังเล็กอยู่ ยังไงก็ต้องเลี้ยงแกให้โตกว่านี้หน่อย ถึงจะค่อยคิดเรื่องเป็นย่าได้”
…
ห้องครัวของภัตตาคารว่านซิ่วเริ่มวุ่นวายขึ้นเรื่อย ๆ งานเลี้ยงต้องกินสองมื้อ มื้อเย็นวันนี้จะเรียบง่ายกว่าหน่อย แต่ก็มีงานแต่งงานสามงาน รวม ๆ แล้วร้อยกว่าโต๊ะ อาหารที่ต้องทำก็ยังถือว่าเยอะอยู่
เหยียนเกอจัดสรรงานเรียบร้อยแล้ว ก็เดินมาที่เตาของโจวเยี่ยนเพื่อคุยเล่นด้วยสองสามประโยค
โจวเยี่ยนเพิ่งจะทำน้ำมันพริกเสร็จ และถือโอกาสคั่วถั่วลิสงไปด้วย พอเห็นเหยียนเกอยังยืนอยู่ข้าง ๆ ก็ยิ้มถามว่า “อาจารย์เหยียนอยากจะหารือเรื่องไก่ผัดพิทักษ์วังกับผมเหรอครับ?”
เหยียนเกอชะงักไปครู่หนึ่ง พอเห็นรอยยิ้มที่เปิดเผยของโจวเยี่ยนเขาก็พยักหน้า “เมื่อเที่ยงได้ชิมไก่ผัดพิทักษ์วังที่อาจารย์โจวทำ รสชาติเผ็ดไหม้หอมหวานแบบลิ้นจี่มันโดดเด่นมาก ผมทำไก่ผัดพิทักษ์วังมาหลายปี แต่รสชาติยังขาดอะไรไปนิดหน่อยเมื่อเทียบกับระดับปรมาจารย์ ไม่ทราบว่าพอจะช่วยชี้แนะผมสักหน่อยได้ไหม?”
“อาจารย์เหยียนเป็นเชฟระดับหนึ่งจากหรงเล่อหยวน ผมไม่กล้าชี้แนะหรอกครับ ถือว่าเป็นการเรียนรู้ซึ่งกันและกันดีกว่า” โจวเยี่ยนรีบโบกมือ “เอาอย่างนี้ไหมครับ อาจารย์เหยียนลองผัดให้ดูตอนนี้เลย ผมจะยืนดูข้าง ๆ แล้วเราค่อยมาคุยกัน”
“ได้ครับ” เหยียนเกอพยักหน้า สั่งให้คนช่วยเตรียมวัตถุดิบสำหรับทำไก่ผัดพิทักษ์วังมาให้ชุดหนึ่ง แล้วเริ่มลงมือเลาะกระดูกน่องไก่ หั่นเต๋า หมักเนื้อ และทอดถั่วลิสงทันที...
โจวเยี่ยนยืนเอามือไพล่หลังมองอยู่ข้าง ๆ โดยไม่พูดอะไรสักคำ
ไม่นานนัก ไก่ผัดพิทักษ์วังจานหนึ่งก็เสร็จเรียบร้อย น้ำซอสเคลือบอยู่บนชิ้นเนื้อไก่อย่างสวยงาม ในจานเห็นน้ำมันบาง ๆ เคลือบอยู่ หน้าตาดูดีทีเดียว
[ไก่ผัดพิทักษ์วังที่รสชาติดีเยี่ยมหนึ่งที่]
โจวเยี่ยนหยิบช้อนมาชิมคำหนึ่ง ค่อย ๆ เคี้ยว ดูแล้วมันถึงระดับรสชาติดีเยี่ยมเลยทีเดียว ความจริงมันก็เกือบจะสมบูรณ์แบบแล้ว
แต่เหยียนเกอเคยเห็นระดับปรมาจารย์ตัวจริงมาแล้ว เขาเลยอยากเข้าใกล้ความสมบูรณ์แบบนั้นให้ได้
“อาจารย์โจว เป็นยังไงบ้างครับ?” เหยียนเกอมองโจวเยี่ยนพลางถาม
“อาจารย์เหยียนทำไก่ผัดพิทักษ์วังออกมาได้ระดับสูงมากครับ รสชาติเผ็ดไหม้เปรี้ยวหวานแบบลิ้นจี่ก็ชัดเจน เนื้อไก่นุ่มเด้งสู้ฟัน ถั่วลิสงกรอบอร่อย อร่อยมากครับ” โจวเยี่ยนพยักหน้า
เหยียนเกอรู้สึกเบาใจลงนิดหน่อย อย่างน้อยโจวเยี่ยนก็ยังรักษาหน้าให้เขาต่อหน้าลูกศิษย์และพวกพ่อครัวในครัว
“แล้วสิ่งที่ขาดไปนิดเดียวนั่น มันคือตรงไหนเหรอครับ?” เหยียนเกอถามต่อ
“มันคือเรื่องของการควบคุมไฟนิดหนึ่ง กับการปรุงรสอีกนิดหน่อยครับ” โจวเยี่ยนบอก “ความหอมไหม้มันขาดไปอีกนิด ส่วนรสหวานอมเปรี้ยวแบบลิ้นจี่นี่รสเปรี้ยวมันโดดออกมานิดหนึ่ง ตอนเอาพริกแห้งลงไปผัดในกระทะ ให้รอเพิ่มอีกสักสามวินาทีค่อยเอาเนื้อลง รสเผ็ดไหม้มันจะโดดเด่นขึ้นมาอีกนิดครับ”
เหยียนเกอพยักหน้าเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง “พอจะเข้าใจแล้วครับ เดี๋ยวผมจะไปลองดูอีกที ขอบคุณอาจารย์โจวมากนะครับ”
“ไม่เป็นไรครับ” โจวเยี่ยนยิ้มพลางมองเหยียนเกอแล้วถามว่า “อาจารย์เหยียนครับ ผมมีความเลื่อมใสในหรงเล่อหยวนมาก เลยอยากรู้ว่าในเมนูของหรงเล่อหยวน มีอาหารจานไหนบ้างที่วิธีทำซับซ้อน ใช้แต่วัตถุดิบราคาถูก แต่กลับขายได้ราคาสูงบ้างไหมครับ?”
“คุณหมายถึงอาหารจานหรูที่เน้นความประณีตจากวัตถุดิบพื้นบ้านน่ะเหรอ?” เหยียนเกอครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วบอกว่า “งั้นผมว่าเป็ดตุ๋นแปดเซียนกับเป็ดรมควันใบชา สองจานนี้น่าจะมีชื่อติดอันดับแน่นอน”
“อ้อ สองจานนี้ผมก็เคยได้ยินชื่อมาบ้าง” โจวเยี่ยนตาเป็นประกายแล้วยิ้มถาม “ไม่ทราบว่าที่ภัตตาคารว่านซิ่วมีสองเมนูนี้ไหมครับ?”
“เป็ดตุ๋นแปดเซียนผมยังเรียนไม่ถึงขั้นครับ ตอนนี้ที่ภัตตาคารว่านซิ่วในชุดโต๊ะจีนระดับหรูเลยมีแค่เป็ดรมควันใบชา พูดตามตรงนะครับ เป็ดรมควันใบชานี่วิธีทำมันซับซ้อนมาก ผมเองก็เรียนมาแค่ผิวเผิน ถ้าเทียบกับที่พวกอาจารย์ปู่ในหรงเล่อหยวนทำล่ะก็ ยังห่างไกลกันเยอะครับ” เหยียนเกอกล่าว
“อ้อ เป็ดรมควันใบชานี่เอง จานนี้ดีเลย” โจวเยี่ยนยิ้มบาง ๆ
ตอนนี้มันเป็นของผมแล้ว!