บทที่ 525 สวยไหม? นั่นแฟนเขาเอง!
บทที่ 525 สวยไหม? นั่นแฟนเขาเอง!
ซุนน่าแค่นเสียง พูดจาประชดประชัน “เพลงเติ้งลี่จวินไม่ใช่จะร้องกันง่าย ๆ เด็กฝึกงานยังกล้าร้องเดี่ยว ใจกล้าไม่เบานี่”
“พี่เหยาเหยา! พี่เหยาเหยา!” โจวโม่โม่วิ่งไปนั่งบนตักโจวเยี่ยนแล้ว ชูกำปั้นเล็ก ๆ ส่งเสียงเชียร์
แถวของพวกโจวเยี่ยนต่างก็นั่งตัวตรง จ้องมองบนเวทีอย่างตั้งใจ
เมิ่งอันเหอถึงกับหยิบกล้องออกมา เตรียมพร้อมถ่ายช็อตเด็ด
แสงไฟค่อย ๆ หรี่ลง มีเสียงฝีเท้าดังขึ้น
สปอตไลต์ส่องสว่างอีกครั้ง เซี่ยเหยาในชุดกระโปรงยาวสีขาวพลิ้วไหว ยืนอยู่กลางเวที ผมยาวเกล้าขึ้น มีหน้าม้าฟูเล็กน้อยที่หน้าผาก ดวงตากลมโตฉายแววขี้เล่น ต่างหูมุกประดับที่ใบหู เอวบางร่างน้อย หลังเหยียดตรง ท่วงท่าสง่างามและภูมิฐาน บุคลิกอ่อนโยนและงดงาม
“ว้าว——”
“น้องคนนี้สวยจังเลย! กระโปรงชุดนี้เข้ากับบุคลิกเธอมาก!”
“คุณพระ! เติ้งลี่จวินในจินตนาการของฉันก็หน้าตาแบบนี้แหละ!”
ด้านล่างเวทีฮือฮากันยกใหญ่ทันที
แทบทุกคนตกตะลึงกับการปรากฏตัวของเซี่ยเหยา
แม้แต่ฝั่งทีมนางแบบ สมาชิกในทีมต่างก็เผยสีหน้าทึ่งไปตาม ๆ กัน
ซุนน่ากำหมัดแน่น โกรธจนกัดฟันกรอด นึกไม่ถึงว่านังนี่จะมีลูกไม้ แอบใส่ชุดสวยขนาดนี้ไว้ในเสื้อโค้ท
ดวงตาโจวเยี่ยนเป็นประกาย มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
สวยไหม?
นั่นแฟนเขาเอง!
ดนตรีบรรเลงดังขึ้น
“เธอถามฉันรักเธอมากเพียงไหน ฉันรักเธอมากเท่าไหร่...”
เสียงร้องหวานละมุนของเซี่ยเหยาดังขึ้นตามมา น้ำเสียงของเธอใสกระจ่างและอบอุ่น ราวกับแสงจันทร์สาดส่องลงมายังโลกมนุษย์
บรรยากาศในงานเงียบลงอย่างรวดเร็ว ทุกคนตั้งใจฟัง สีหน้าตะลึงงันและดื่มด่ำไปกับเสียงเพลง
โจวเยี่ยนมองเธอ แสงสปอตไลต์บนเวทีส่องลงมาที่ร่างเธอ เหมือนกับว่าเธอกำลังเปล่งแสงออกมา
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ฟังเซี่ยเหยาร้องเพลง นึกไม่ถึงว่าจะร้องดีขนาดนี้ ชัดถ้อยชัดคำ จังหวะหายใจไม่มีเสียงรบกวน เนื้อเสียงสะอาดและกังวาน
สายตาของเซี่ยเหยาทอดมองผ่านฝูงชน ค้นหาโจวเยี่ยน แววตาอ่อนโยน เจือรอยยิ้ม เปี่ยมด้วยความรักลึกซึ้ง
“เธอลองตรองดูหน่อย เธอลองมองดูสิ ดวงจันทร์แทนใจฉัน...”
เมื่อก่อนโจวเยี่ยนไม่ค่อยชอบฟังเพลงเก่า แต่วันนี้จู่ ๆ เขาก็หลงรักเพลงนี้ขึ้นมา เสียงร้องแผ่วเบานุ่มนวลร้องเข้ามาถึงในหัวใจเขา
ท่อนหลักจบลง เสียงปรบมือและเสียงโห่ร้องก็ดังกึกก้องไปทั่วงาน
แม้แต่ผู้บริหารโรงงานแถวหนึ่งแถวสอง ยังตบมือจนมือแดง
เพลงของเติ้งลี่จวิน หลายปีมานี้ฮิตไปทั่วโลก ข้ามน้ำข้ามทะเล ที่ไหนมีคนจีนที่นั่นมีเสียงเพลงของเธอ ในประเทศยิ่งห้าม ก็ยิ่งแพร่หลาย
สหกรณ์ไม่มีขายก็ไปตลาดมืด ตลาดมืดหาไม่ได้ก็ยืมเทปคนอื่นมาอัด อัดจนเสียงเพี้ยน ก็ยังชอบฟัง
แต่ฟังจากเทปกับฟังสด มันคนละความรู้สึกกันเลย
การแสดงของเซี่ยเหยา เรียกได้ว่าเป็นความสุขทั้งทางตาและทางหู ชนะใจทุกคนอย่างราบคาบ
สายตาหลายคู่หันมามองโจวเยี่ยน
มีทั้งอิจฉา ริษยา และคำอวยพรที่มาพร้อมรอยยิ้ม
อาเหว่ยขยับตัวไปข้าง ๆ อย่างรู้หน้าที่ เว้นที่ให้โจวเยี่ยนเด่นขึ้นมา พูดอย่างสมน้ำหน้ากับหวงอิงว่า “ถ้าสายตาฆ่าคนได้ ป่านนี้อาจารย์โจวคงโดนธนูเสียบพรุนไปแล้ว เขาต้องกลัวมากแน่ ๆ”
หวงอิงมองเขาแวบหนึ่ง “พี่เหยาเหยาร้องเพลงนี้ให้เขา ดูสิเขายิ้มหน้าบานขนาดไหน มีความสุขจะตาย อาเหว่ย นายไม่เข้าใจหรอก”
“เหยาเหยาร้องเพราะมาก! รู้สึกว่าจะชิงรางวัลการแสดงยอดเยี่ยมคืนนี้ได้เลยนะ!” หวังเวยตบมือจนแดง สีหน้าตื่นเต้น หันไปมองโจวเยี่ยน “โจวเยี่ยน คุณต้องดูแลเธอดี ๆ นะ คุณขุดเจอสมบัติล้ำค่าแล้ว!”
“ผมจะดูแลอย่างดีครับ” โจวเยี่ยนยิ้มพยักหน้า นี่คือสาวน้อยล้ำค่าของเขาเชียวนะ
“พี่เหยาเหยาร้องเพลงเพราะจังเลยค้า~~ พี่เหยาเหยาหนูรักพี่!!” โจวโม่โม่ดีใจสุด ๆ ตะโกนเสียงเล็กเสียงน้อยตาม
เสียงเพลงดังขึ้นอีกครั้ง บรรยากาศในงานเงียบลงอย่างรวดเร็ว ทุกคนตั้งใจฟังเสียงร้องของเธออย่างเงียบสงบ
เพลงจบลง เซี่ยเหยาพยักหน้าเล็กน้อย “ขอบคุณค่ะ”
เงียบกริบไปชั่วอึดใจ จากนั้นเสียงปรบมือก็ดังสนั่นหวั่นไหว หลายคนลุกขึ้นยืนปรบมือให้เธอ เสียงโห่ร้องดังระลอกแล้วระลอกเล่า
แทบทุกคนยอมสยบให้กับเสียงเพลงของเธอ
“ฮึ... ฮึ...” ซุนน่าทำเสียงฮึดฮัดสองที แต่ก็พูดอะไรไม่ออกอีก คำพูดเมื่อกี้เหมือนบูมเมอแรงที่เหวี่ยงกลับมาตบหน้าตัวเองดังฉาด
เซี่ยเหยาไม่ใช่แค่สวย ทำงานเก่ง แต่ยังร้องเพลงเพราะขนาดนี้!
เมื่อเทียบกันแล้ว เธอก็เหมือนตัวตลกดี ๆ นี่เอง
เซี่ยเหยามองผู้ชมที่ปรบมือเกรียวกราว ใบหน้าเผยรอยยิ้ม จับชายกระโปรง ย่อตัวขอบคุณเล็กน้อย ดูสง่างามและอ่อนช้อย
ภาพในค่ำคืนนี้ คงจะประทับอยู่ในความทรงจำของผู้คนมากมายไปอีกนานแสนนาน
แชะ! แชะ!
เมิ่งอันเหอกดชัตเตอร์รัว ๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความภาคภูมิใจ
เซี่ยเหยาเดินลงจากเวทีอย่างช้า ๆ สปอตไลต์ส่องตามเธอไปตลอดทาง
ไม่ต้องสงสัยเลย เธอคือนักร้องที่เจิดจรัสที่สุดบนเวทีในค่ำคืนนี้
พิธีกรขึ้นเวที เริ่มประกาศรายการต่อไป
สักพัก เซี่ยเหยาสวมเสื้อโค้ท เดินออกจากหลังเวทีกลับมายังที่นั่ง
ตลอดทางที่เดินมา สายตานับไม่ถ้วนจับจ้องมาที่เธอ หลายคนเข้ามาทักทาย
เธอเพียงพยักหน้าเล็กน้อย กลับมานั่งลงข้างกายโจวเยี่ยน ถึงค่อยเผยรอยยิ้ม กระซิบถามอย่างน่ารักว่า “ร้องเพี้ยนไหมคะ? เพราะหรือเปล่า?”
“เพราะครับ นึกว่าเติ้งลี่จวินมาร้องเองซะอีก” โจวเยี่ยนยิ้มพยักหน้า
“คิกคิกคิก...” เซี่ยเหยาป้องปากขำ เสียงหัวเราะชักจะติดเชื้อมาจากโจวโม่โม่ซะแล้ว
“พี่เหยาเหยา พี่ร้องเพลงเพราะม้ากมาก!” โจวโม่โม่มองเธอด้วยความเลื่อมใส แววตาใสซื่อไร้เดียงสา
“ขอบใจจ้ะโม่โม่ ไว้คราวหน้าพี่จะร้องให้ฟังอีกนะ~~” เซี่ยเหยายิ้มตาหยี หยิกแก้มโจวโม่โม่
หวังเวยมองเธอด้วยความนับถือ “เหยาเหยา เธอเก่งมาก! ร้องดีสุด ๆ ถ้าฉันให้คะแนนได้ รางวัลการแสดงยอดเยี่ยมคืนนี้ฉันเทคะแนนให้เธอแน่นอน”
“ปู่ของคุณน่าจะมีบัตรลงคะแนนสำคัญอยู่นะ” โจวเยี่ยนยื่นหน้ามาแทรก น้ำเสียงยุยงนิด ๆ
“ฉันไปเดี๋ยวนี้แหละ!” หวังเวยคล้อยตามทันที ทำท่าจะลุกขึ้น
“เวยเวย อย่าไปฟังเขา การแสดงของทุกคนเยี่ยมมาก ต้องยุติธรรมนะ” เซี่ยเหยารีบดึงหวังเวยไว้ ยื่นมือไปตีขาโจวเยี่ยนเบา ๆ กลั้นขำทำหน้าจริงจัง “ชู่ว ห้ามทำแบบนี้นะคะ”
“ครับ” โจวเยี่ยนพยักหน้าอย่างว่าง่าย
“พี่เหยาเหยา หนูว่าพี่เป็นนักร้อง หรือเป็นดาราได้เลยนะ” หวงอิงขยับเข้ามา มองเซี่ยเหยาแล้วพูด “ไม่งั้นเสียดายหน้าสวย ๆ กับเสียงใส ๆ แย่เลย”
หวงอิงเป็นแฟนคลับเพลงฮ่องกงไต้หวันตัวยง ที่บ้านมีเทปเป็นลัง พ่อเธอสรรหาเทปใหม่ล่าสุดมาให้ได้เสมอ ที่ชอบฟังที่สุดก็คือเติ้งลี่จวิน
การแสดงของเซี่ยเหยาวันนี้ ทำเอาเธอทึ่งจนตาค้าง
“ดารานักร้องคงไม่ไหว ฉันชอบวาดรูป เป็นดีไซเนอร์มากกว่าค่ะ” เซี่ยเหยายิ้มตอบ น้ำเสียงมั่นคง
เมิ่งอันเหอกับจ้าวเถี่ยอิงและคนอื่น ๆ ก็รุมชมกันใหญ่ ใบหน้าเปี่ยมด้วยความภูมิใจ
การแสดงกายกรรมจบลง รายการสุดท้ายที่เป็นไฮไลท์คือการเดินแบบของทีมนางแบบโรงงานทอผ้า
ทีมนางแบบยี่สิบคนนี้ คัดเลือกมาจากสาวโรงงานกว่าสองพันคน แต่ละคนหุ่นสูงโปร่ง สวยสะดุดตา
พวกเธอสวมเสื้อผ้าคอลเลกชันใหม่ปี 1985 ที่โรงงานกำลังจะวางจำหน่าย มีทั้งชุดหน้าหนาว และชุดสำหรับฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อนปีหน้า เน้นกี่เพ้าเป็นหลัก เผยสัดส่วนของหญิงสาวออกมาได้อย่างหมดจด
ช่างภาพจากสำนักข่าวและสถานีโทรทัศน์ในเจียโจวตั้งกล้องถ่ายรัว ๆ ช่างภาพของโรงงานทอผ้าเองก็จองมุมดี ๆ ถ่ายรูปเก็บไว้เพียบ
งานแสดงประจำปี ก็คืองานเปิดตัวสินค้าใหม่ดี ๆ นี่เอง
วันนี้แถวหน้ามีทั้งผู้บริหารโรงงานและคู่ค้าทางธุรกิจ การเดินแบบนี่แหละคือหัวใจสำคัญของงานแสดงคืนนี้
“กี่เพ้าสีม่วงชุดนั้นสวยจัง ดีไซน์เก๋มาก” เมิ่งอันเหอกดชัตเตอร์
“อืม สีม่วงดูมีเสน่ห์ดีนะ” หลินจื้อเฉียงบอก “นั่นเป็นสินค้าใหม่หน้าร้อนปีนี้ เดี๋ยวผมไปถามฝ่ายผลิตดูว่ามีไซส์คุณไหม ซื้อราคาสวัสดิการให้สักตัว”
“เหล่าหลิน คุณดีจังเลย” เมิ่งอันเหอดีใจ หันไปหาจ้าวเถี่ยอิง “พี่อิง พี่ดูสิว่าชอบแบบไหน เดี๋ยวให้เหล่าหลินช่วยถามให้ หุ่นอย่างพี่ ใส่กี่เพ้าต้องสวยแน่ ๆ”
“ฉัน... ฉันไม่ไหวหรอก ฉันไม่เคยใส่กี่เพ้าเลย น่องฉันใหญ่ ไม่สวยหรอก น่องเธอเล็กเรียวตรง ใส่แล้วสวย” จ้าวเถี่ยอิงรีบโบกมือ กระซิบข้างหูเธอ “แถมผ่าข้างสูงขนาดนั้น ฉันอายจะแย่”
“จริง ๆ น่องพี่อิงไม่ใหญ่เลยนะ เขาเรียกว่าหุ่นนักกีฬา ดูแข็งแรงจะตาย” เมิ่งอันเหอยิ้มชี้ไปบนเวที “พี่ดูชุดสีแดงไวน์นั่นสิ กี่เพ้ายาวประยุกต์ ปิดน่องได้ครึ่งนึง ชายกระโปรงบานนิด ๆ ไม่ผ่าสูง ใส่ทำอะไรก็สะดวก น่าจะขับผิวพี่ดีด้วย
ดูท่าน่าจะเป็นรุ่นผ้าหนา เหมาะใส่ข้างในตอนหน้าหนาว พี่ใส่ไว้ข้างใน แล้วสวมเสื้อโค้ททับ จะสวยมากเลย”
“สวยจริงด้วยแฮะ” จ้าวเถี่ยอิงเงยหน้ามอง ตาเป็นประกาย
“จื้อเฉียง ช่วยซื้อให้ฉันตัวนึง เดี๋ยวเอาเงินให้” โจวเหมี่ยวเอ่ยปาก
“ได้ครับ รุ่นหน้าหนาวมีของ ผลิตออกมาหลายล็อตแล้ว” หลินจื้อเฉียงพยักหน้า
“เหล่าโจวบ้านพี่นี่ใช้ได้เลยนะ” เมิ่งอันเหอแซว
“อื้ม ปากหนักไปหน่อย แต่การกระทำยังพึ่งพาได้” จ้าวเถี่ยอิงพยักหน้า มุมปากยกยิ้มอย่างภูมิใจปิดไม่มิด
การเดินแบบจบลง เสียงปรบมือดังสนั่น
นางแบบสวย แต่เสื้อผ้าบนตัวนางแบบคือผลงานความทุ่มเทของพนักงานโรงงานทอผ้าทุกคน
เสียงปรบมือนี้มอบให้ทีมนางแบบ และมอบให้คนงานโรงงานทอผ้าทุกคนด้วย
ต่อไปคือการประกาศผลรางวัลการแสดงในค่ำคืนนี้
การแสดงที่ได้รับเสียงปรบมือดังที่สุดในคืนนี้ ย่อมมีรางวัลติดมือ
รางวัลใหญ่สุดคือการแสดงยอดเยี่ยม เก็บไว้ลุ้นท้ายสุด ปีก่อน ๆ ทีมนางแบบกวาดเรียบ
“ผู้ที่คว้าแชมป์การแสดงยอดเยี่ยมในค่ำคืนนี้ได้แก่...” เสียงพิธีกรเว้นจังหวะ
“ดวงจันทร์แทนใจฉัน!”
“เซี่ยเหยา!”
“เดินแบบ!”
เสียงเชียร์ด้านล่างดังเซ็งแซ่ ต่างคนต่างมีรายการโปรดในใจ แต่ที่เสียงดังฟังชัดที่สุด หนีไม่พ้น ‘ดวงจันทร์แทนใจฉัน’
ทีมนางแบบเพิ่งรับรางวัลทีมดีเด่น ยืนอยู่หน้าเวที สีหน้าดูเครียด ๆ กันทุกคน
การแสดงยอดเยี่ยมไม่ได้เป็นแค่เกียรติยศสูงสุดของงาน แต่ยังมีเงินรางวัลห้าสิบหยวนและของรางวัลลึกลับอีกด้วย
โรงงานทอผ้ากำไรดี ของรางวัลก็แจกไม่อั้น ปีที่แล้วทีมนางแบบได้รางวัลการแสดงยอดเยี่ยม ของรางวัลคือชุดเครื่องสำอางบำรุงผิวอย่างดีคนละชุด ทำเอาดีใจกันยกใหญ่
เซี่ยเหยาสีหน้าเรียบเฉย แต่มือที่วางข้างตัวจับมือโจวเยี่ยนไว้แน่น เห็นชัดว่าเธอก็ลุ้นอยู่เหมือนกัน
พิธีกรดึงเชิงให้ลุ้นจนตัวโก่ง แล้วถึงประกาศเสียงดังฟังชัด “การแสดงยอดเยี่ยมได้แก่ การขับร้องเพลงเดี่ยวโดยเซี่ยเหยาในบทเพลง ‘ดวงจันทร์แทนใจฉัน’!”