บทที่ 470 รสชาตินี้แหละ!
บทที่ 470 รสชาตินี้แหละ!
“คุณปู่ นี่มันเช้าไปไหมคะ? ฟ้าเพิ่งจะสว่างเองนะ?”
บนถนนใหญ่ ซ่งหว่านชิงหาวหวอดขี่จักรยานเคียงคู่ไปกับซ่งฉางเหอ ผมมัดหางม้าลวก ๆ สีหน้ายังดูมึน ๆ
หกโมงเช้าเธอก็โดนปู่ปลุกแล้ว
เวรกรรมแท้ ๆ!
เธอไม่ได้ตื่นเช้าไปเรียนนานแล้ว หน้าหนาวขนาดนี้ ต้องลุกจากผ้าห่มอุ่น ๆ เพียงเพื่อมากินซาลาเปาร้อน ๆ ลูกเดียวเนี่ยนะ
เธอเริ่มเสียใจที่เมื่อวานตัดสินใจวู่วามไปหน่อย
เธอไม่ได้พิถีพิถันขนาดนั้น ซาลาเปาไส้หมูผักกาดดองที่โจวหมิงซื้อมาฝากเธอก็ว่าอร่อยดี อุ่น ๆ กัดไปนุ่ม ๆ หอมใช้ได้
“เช้าอะไรกัน เราขี่ช้า ๆ แบบนี้ กว่าจะถึงร้านโจวเยี่ยนก็เจ็ดโมงครึ่งแล้ว ถ้าไม่รีบหน่อย เดี๋ยวก็อดกินซาลาเปาร้อน ๆ หรอก” ซ่งฉางเหอพูดเนิบ ๆ
“ค่า~~” ซ่งหว่านชิงยิ้มอย่างจนใจ
จะทำไงได้ล่ะ ผู้เฒ่าอายุปูนนี้ ฟ้ายังไม่สางก็ตื่นแล้ว
หกโมงครึ่งเพิ่งจะออกเดินทางก็เพราะรอหลานสาวอย่างเธอเปลี่ยนชุด หวีผม ล้างหน้าแปรงฟัน ไม่อย่างนั้นป่านนี้คงไปนั่งอยู่ที่ร้านโจวเยี่ยนแล้วล่ะ
“คุณปู่ ปู่ชอบกินซาลาเปาไส้หมูผักกาดดองขนาดนั้นเลยเหรอคะ?” ซ่งหว่านชิงถามอย่างสงสัย ตอนย่ายังอยู่ ทุกครั้งที่ทำซาลาเปาต้องมีไส้หมูผักกาดดอง แล้วปู่ก็กินแต่ไส้นี้
“ชอบสิ ซาลาเปาไส้หมูผักกาดดองของย่าแกเรียนมาจากทวด ได้วิชามาสักหกเจ็ดส่วน ทำได้หอมมาก” แววตาซ่งฉางเหอฉายแววคะนึงหา “พอย่าแกจากไป ปู่ก็ไม่ได้กินซาลาเปาไส้หมูผักกาดดองอร่อย ๆ อีกเลย”
“เจ้าที่ถนนตงต้าเจียนั่นก็พอได้ไม่ใช่เหรอคะ? เดือนก่อนเรายังไปกินกันมาหนนึงนี่นา”
“ห่างชั้นกันเยอะ ผักกาดดองเจ้านั้นไม่ต้นตำรับ เอาผักดองเค็มทั้งดีทั้งไม่ดีมาผสมกัน ไม่รู้เถ้าแก่คิดอะไรอยู่” ซ่งฉางเหอส่ายหน้า มองซ่งหว่านชิง “ตอนนั้นย่าบอกจะสอนแกทำ แกไม่ได้เรียนมาสักนิดเลยสินะ”
“จะมาว่าอะไรหนูเล่า ปู่อยู่กับย่ามาห้าสิบปี ปู่ก็ทำไม่เป็นเหมือนกันแหละ” ซ่งหว่านชิงทำหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาว “คนแซ่ซ่งอย่างพวกเรา ไม่เหมาะกับการเข้าครัวหรอกค่ะ แม่ยังไม่กล้าให้หนูเข้าครัวเลย กลัวหนูเผาครัววอด”
“แก... พูดมาก็มีเหตุผล” ซ่งฉางเหอพยักหน้า
สองปู่หลานคุยสัพเพเหระมาตลอดทาง พอถึงหน้าโรงงานทอผ้า ก็เจ็ดโมงครึ่งพอดีเป๊ะ เจอกับช่วงชั่วโมงเร่งด่วนที่คนงานโรงงานทอผ้ามาทำงานพอดี บนถนนกว้างขวาง เต็มไปด้วยคนงานโรงงานทอผ้าที่ขี่จักรยานมาทำงาน
“คนงานโรงงานทอผ้าเจียโจวเยอะจังเลย!” ซ่งหว่านชิงมองกระแสจักรยานทั้งข้างหน้าข้างหลัง ถึงขั้นมีเจ้าหน้าที่จราจรมาคอยโบก
ซ่งฉางเหอบอก “โรงงานทอผ้าเจียโจวเป็นหัวเรือใหญ่ของอุตสาหกรรมผ้าไหมเจียโจวเรา คนงานตั้งสามพันกว่าคน เป็นผู้ทำรายได้เข้าประเทศรายใหญ่ ผลประกอบการดี ค่าแรงคนงานสูง โจวเยี่ยนเลือกเปิดร้านที่นี่ ตาถึงจริง ๆ คนพลุกพล่านกว่าหลายที่ในตัวเมืองเจียโจวซะอีก”
ทั้งสองขี่ตามกระแสจักรยานไปเรื่อย ๆ ไม่ช้าไม่เร็ว แป๊บเดียวก็ถึงหน้าประตูโรงงาน มองปราดเดียวก็เห็นซึ้งนึ่งตั้งตระหง่านอยู่หน้าร้านอาหารโจวเอ้อร์หวา
ข้างซึ้งนึ่งที่ควันโขมง มีคนงานที่หิวโซยืนรออยู่ เต็มไปด้วยบรรยากาศแห่งชีวิตชีวา
หลี่ลี่หวานยืนอยู่หลังซึ้ง คอยคีบซาลาเปาและเก็บเงิน
หน้าร้านจอดจักรยานเต็มไปหมด อย่างน้อยก็หลายสิบคน
“ขายมื้อเช้าดีขนาดนี้เลยเหรอ! หนูนึกว่าช่วงคนเยอะสุดคือมื้อเที่ยงกับมื้อเย็นซะอีก!” ซ่งหว่านชิงตกใจนิด ๆ
“ต่อคิวซื้อซาลาเปา แสดงว่ารสชาติต้องไม่เลวแน่” ซ่งฉางเหอยิ้ม ทั้งสองจอดจักรยานไว้ข้างทาง เอาโซ่คล้องล้อล่ามไว้กับต้นไม้ด้วยกัน แล้วค่อยเดินเข้าร้าน
โต๊ะสิบกว่าตัวในร้านแทบจะเต็มหมด มีลูกค้าเดินเข้า และมีลูกค้าลุกออก
ทั้งสองยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่หน้าประตู จะเข้าก็ไม่ได้ จะถอยก็ไม่เชิง
“คุณปู่ซ่ง หว่านชิง มากันแล้วเหรอคะ” จ้าวเถี่ยอิงเพิ่งเก็บเงินลูกค้าสองคน เห็นสองคนยืนอยู่หน้าประตู ก็ร้องทักยิ้มแย้ม “เข้ามาเลยค่ะ ตรงนี้มีที่ว่างสองที่พอดี มื้อเช้าเรานั่งเบียดกันได้ มาถึงก็นั่งเลย ไม่ต้องพิธีรีตองจ้ะ”
“ค่ะคุณน้า” ซ่งหว่านชิงรับคำ พาซ่งฉางเหอเดินเข้ามา นั่งลงที่โต๊ะแปดเซียนตัวที่ติดกับเมนู
โต๊ะเดียวกันมีลูกค้าอีกสามคน สองคนกินซาลาเปา อีกคนกินบะหมี่แห้งเนื้อสับผัดพริก ก้มหน้าก้มตากินอย่างเอร็ดอร่อย ไม่ได้สนใจว่าจะมีคนมานั่งแจมอีกสองคน
ตอนแรกซ่งหว่านชิงกะจะกินซาลาเปา แต่พอเหลือบไปเห็นบะหมี่แห้งในชามสาวโรงงานฝั่งตรงข้าม ก็อดกลืนน้ำลายไม่ได้
เส้นบะหมี่ขนาดกำลังดีคลุกเคล้าน้ำมันพริกสีแดง เคลือบด้วยเครื่องราดหน้าเนื้อสับผัดพริกสองชนิดจนทั่ว ดูแล้วน่าจะเผ็ดหอมชื่นใจ
ซ่งหว่านชิงลังเลครู่หนึ่ง อดไม่ได้ที่จะถามเสียงเบา “พี่สาวคะ ฉันเพิ่งมาครั้งแรก บะหมี่นี่อร่อยไหมคะ?”
สาวโรงงานเคี้ยวเส้นกลืนลงคอ แล้วค่อยเงยหน้ามองซ่งหว่านชิง ยิ้มตอบ “บะหมี่แห้งเนื้อสับฝีมือเถ้าแก่โจวนี่เด็ดดวงมาก! น้องต้องลองนะ เส้นนี่เขาดึงสดทุกวัน เหนียวนุ่มลื่นคอ ปรุงรสมาดีมาก เครื่องเนื้อสับผัดพริกก็ให้เยอะ รสชาติสุดยอดจริง ๆ”
ขนาดซ่งฉางเหอฟังแล้วยังอดมองตามไม่ได้ ดูน่ากินจริง ๆ นั่นแหละ
“ขอบคุณค่ะ” ซ่งหว่านชิงขอบคุณตามมารยาท แล้วหันไปบอกซ่งฉางเหอ “คุณปู่ หนูเปลี่ยนใจแล้ว เช้านี้หนูจะกินบะหมี่!”
จ้าวเถี่ยอิงเสิร์ฟซาลาเปาโต๊ะข้าง ๆ แล้วหันมาถาม “รับอะไรดีคะ?”
“ผมเอาซาลาเปาไส้หมูผักกาดดองสามลูก” ซ่งฉางเหอสั่ง
“น้าคะ หนูเอาบะหมี่แห้งเนื้อสับผัดพริกชามนึง ขอถ้วยแบ่งใบเล็กให้หนูด้วยนะคะ” ซ่งหว่านชิงบอก
“ได้จ้ะ!” จ้าวเถี่ยอิงรับคำ แล้วหันไปหาลูกค้าคนต่อไปทันที
เจ็ดโมงครึ่งเป็นช่วงลูกค้าพีคสุด ยุ่งจนเท้าแทบไม่ติดพื้น ไม่มีเวลามาคุยเล่นด้วยจริง ๆ
“ขอถ้วยมาทำไม?” ซ่งฉางเหอยิ้มถาม
ซ่งหว่านชิงยิ้มหวาน “หนูเห็นบะหมี่ร้านเขาชามเบ้อเริ่มเลย คิดว่ากินไม่หมดแน่ เดี๋ยวปู่ช่วยชิมฝีมือลวกเส้นของโจวเยี่ยนหน่อยนะคะ จะได้ไม่เสียของ”
“เอาสิ” ซ่งฉางเหอพยักหน้า หลานสาวเขากินน้อยจริง ๆ นั่นแหละ
“คุณปู่ซ่ง ซาลาเปาไส้หมูผักกาดดองสามลูกค่ะ ทานให้อร่อยนะคะ ไม่อิ่มสั่งเพิ่มได้” จ้าวเถี่ยอิงเอาซาลาเปามาเสิร์ฟให้ซ่งฉางเหอก่อน
ซาลาเปาเพิ่งออกจากเตาร้อน ๆ ลูกใหญ่ไม่เบา ขาวอวบนุ่มฟู แป้งบางใส กลิ่นหอมแป้งสาลีลอยมาแตะจมูก ปนกับกลิ่นหอมของไส้หมูผักกาดดอง
ซ่งฉางเหอได้กลิ่น ความทรงจำก็เริ่มพรั่งพรู หยิบตะเกียบคีบซาลาเปาขึ้นมาลูกหนึ่ง กัดเข้าไปคำหนึ่ง
แป้งนุ่มฟู กัดเบา ๆ ก็ขาด ไส้หมูผักกาดดองรสเค็มสดชื่น เข้าปากก็นุ่มชุ่มฉ่ำ ความกรุบกรอบของผักกาดดองผสมผสานกับความหอมของเนื้อหมูบนปลายลิ้น รสชาติชวนให้ถวิลหา
รสชาติอันเป็นเอกลักษณ์ของไส้หมูผักกาดดองระเบิดในปาก!
รสชาตินี้แหละ!
ซ่งฉางเหอเคี้ยวช้า ๆ ความทรงจำไหลบ่า ในครัวสำนักฝึกยุทธบนเขาเอ๋อเหมย หน้าซึ้งนึ่งที่ควันโขมง มักจะมีเหล่าศิษย์พี่ศิษย์น้องที่เพิ่งฝึกยุทธเสร็จยืนล้อมวงกันอยู่
อาจารย์แม่นั่งเติมฟืนอยู่หลังเตา มักจะยิ้มแล้วบอกว่า “เดี๋ยวก่อน! ยังไม่ถึงเวลา ไปล้างมือซะ!”
“ล้างแล้วครับ!”
เหล่าศิษย์พี่ศิษย์น้องมักตะโกนตอบพร้อมกัน จริง ๆ มีแค่ศิษย์น้องเล็กกับศิษย์น้องหญิงเท่านั้นที่ล้าง คนอื่นกลัวว่าแค่เวลาไปล้างมือ ซาลาเปาจะหมดเกลี้ยง ใครจะกล้าเดินไปไหน
ซ่งฉางเหอกินซาลาเปาไป ภาพความทรงจำก็ค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น ใบหน้าเหล่านั้นที่เกือบจะลืมเลือนไปแล้ว ยังคงดูหนุ่มแน่นเหมือนเดิม
ซาลาเปาสุกปุ๊บ ต่างคนต่างอุ้มซึ้งไปที่โต๊ะกินข้าวคนละซึ้ง ซึ้งหนึ่งสิบสองลูก กินกันหมดเกลี้ยง
ซาลาเปาร้อน ๆ เพิ่งออกจากเตา ไม่กลัวร้อน ใช้มือคว้าหมับ กัดทีเดียวครึ่งลูก ร้อนจนปากเบี้ยว ทว่าหน้าตาแต่ละคนกลับเปื้อนยิ้ม
“ช้าหน่อย! ช้าหน่อย! เดี๋ยวลวกปาก ไม่มีใครแย่งพวกเธอหรอก” อาจารย์แม่ตอนนั้นยิ้มแก้มปริ แฝงความภูมิใจนิด ๆ
กินหมดไปซึ้งหนึ่ง ยังรู้สึกไม่หนำใจ
เดินออกมาจากครัว ซู่ซู่ก็วิ่งตามมา ยัดซาลาเปาใส่มือเขาหนึ่งลูก แล้ววิ่งหัวเราะหนีไป
“ปู่คะ? ปู่...” ซ่งหว่านชิงมองซ่งฉางเหอที่น้ำตานองหน้า ยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นปู่หลุดอาการขนาดนี้
“ไม่เป็นไร ซาลาเปาของโจวเยี่ยนทำเหมือนของทวดแกมาก รสชาติอร่อยเหมือนกันเลย นึกถึงเรื่องเก่า ๆ ขึ้นมาน่ะ” ซ่งฉางเหอไม่ได้รับผ้าเช็ดหน้า ยกมือปาดน้ำตา วางตะเกียบ หยิบซาลาเปาลูกที่สองขึ้นมา ยิ้มบอก “รสชาตินี้แหละ ชาตินี้ปู่ไม่มีวันลืม”
ซ่งหว่านชิงได้ยินก็ยิ้ม ดีจัง หายากนะที่ปู่จะชมว่าซาลาเปาคนอื่นอร่อย
ปู่ฟาดซาลาเปาไปสามลูก บะหมี่แห้งเนื้อสับผัดพริกสองชนิดของซ่งหว่านชิงก็มาเสิร์ฟ พร้อมถ้วยแบ่งและหัวไชเท้าดองหนึ่งจานเล็ก
ซ่งหว่านชิงเพ่งมอง บะหมี่แห้งราดด้วยเครื่องเนื้อสับผัดพริกสองชนิดสีสันสดใส เนื้อสับผัดพริกเขียวพริกแดง ไอร้อนพาเอากลิ่นหอมของเนื้อลอยมาแตะจมูก
ตื่นแต่เช้าขี่จักรยานมาเป็นชั่วโมง ได้กลิ่นหอมซาลาเปาในร้าน ท้องเธอก็ร้องจ๊อก ๆ แล้ว
หยิบตะเกียบมาคู่หนึ่ง คนเส้นบะหมี่จากล่างขึ้นบนให้เข้ากัน
เส้นบะหมี่สีขาวนวลถูกคลุกเคล้า เคลือบน้ำมันพริกทันที เกาะติดด้วยน้ำซอสและเครื่องราดหน้า เป็นมันวาว ดูยั่วน้ำลายสุด ๆ ปริมาณเยอะมาก อย่างน้อยก็สามเหลี่ยง
ซ่งหว่านชิงตักใส่ถ้วยแบ่งออกมาถ้วยหนึ่งก่อน เลื่อนไปตรงหน้าซ่งฉางเหอ “ปู่คะ ปู่ชิมดูสิ ถ้าไม่อิ่มค่อยสั่งซาลาเปาเพิ่ม”
พูดจบ เธอก็คีบบะหมี่ส่งเข้าปาก สูดเส้นดังซู๊ดเข้าไป
รสเผ็ดชาหอมสดชื่นระเบิดที่ปลายลิ้น ปลุกต่อมรับรสยามเช้าให้ตื่นตัวทันที
เส้นเหนียวนุ่ม เคล้าด้วยเนื้อสับกรอบนอกนุ่มใน ผสมผสานกับพริกขี้หนูรสเผ็ดจัดจ้าน คำเดียวขึ้นสมอง!
รสชาติเอกลักษณ์ของพริกดองและขิงดองช่วยเพิ่มมิติรสชาติ ยกระดับความอร่อยขึ้นไปอีกขั้น
หอมเกินไปแล้ว!
สมองซ่งหว่านชิงอื้ออึงไปหมด เธอขอถอนคำพูดเมื่อกี้
ต่อให้ที่นอนตอนเช้าจะอุ่นแค่ไหน แต่บะหมี่แห้งเนื้อสับผัดพริกสองชนิดคำนี้คุ้มค่าที่จะแลก!
เธอชอบกินบะหมี่แห้ง กินบะหมี่แห้งหมูสับที่ร้านหน้าปากซอยบ้านมาหลายปี ก็คิดว่าอร่อยดี
แต่เทียบกับบะหมี่แห้งเนื้อสับผัดพริกสองชนิดฝีมือโจวเยี่ยนชามนี้ คนละชั้นกันเลย
เส้นบะหมี่สู้เส้นดึงมือของโจวเยี่ยนที่เหนียวนุ่มลื่นคอไม่ได้ น้ำมันพริกและการปรุงรสก็ไม่หอมเท่า เครื่องหมูสับยิ่งเทียบกับเครื่องเนื้อสับผัดพริกสองชนิดของโจวเยี่ยนไม่ได้เลย แพ้ราบคาบ
คำแล้วคำเล่า อร่อยจนหยุดไม่ได้!
ซ่งหว่านชิงเงยหน้า มองถ้วยเล็กตรงหน้าซ่งฉางเหอ “ปู่คะ ถ้าปู่ไม่ชอบกินบะหมี่ สั่งซาลาเปาเพิ่มอีกสักสองลูกไหมคะ ไม่ต้องฝืนนะ”
“หลานพูดแบบนี้ ปู่ต้องชิมซะหน่อยแล้ว” ซ่งฉางเหอหยิบตะเกียบ ยกถ้วยเล็กขึ้นกินบะหมี่ไปคำหนึ่ง ตาเป็นประกายขึ้นมาทันที พยักหน้าชม “บะหมี่นี่ทำดี! เหนียวนุ่มลื่นคอ ฝีมือโจวเยี่ยนนี่เด็ดขาดจริง ๆ”
“อาจารย์ ทำไมมาถึงเร็วจังครับ? ผมไปรอที่ปากทางตั้งนาน” เสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลัง