บทที่ 160 สหายเหล่าโจวผู้แห้วซ้ำซาก กับเซียนตกปลาตัวน้อย

โจวเยี่ยนชะงักไปนิดหนึ่ง จากนั้นดวงตาก็เป็นประกาย

แสดงว่า!

คุณย่าชิวตัดสินใจจะไปฮ่องกงแล้ว งั้นบ้านเก่าตระกูลชิวก็จะว่างลงน่ะสิ

พอปมในใจคลายลง คุณย่าก็ยังอยากไปอยู่กับลูกหลานที่ฮ่องกงจริง ๆ คนแก่เฒ่าได้มีลูกหลานอยู่พร้อมหน้า ย่อมเป็นความสุขอย่างหนึ่ง

จากการสัมผัสกับต้วนอวี่เยียน ดูออกเลยว่าคนตระกูลต้วนนิสัยใช้ได้แน่นอน

ฐานะตระกูลต้วนร่ำรวย แถมยังมีโครงการลงทุนที่เฉิงตู

คุณย่าชิวไปอยู่ฮ่องกงสักพัก ถ้าไม่ชินค่อยกลับมาก็ได้

ตามคำบอกเล่าของต้วนอวี่เยียน บ้านเก่าตระกูลต้วนที่พื้นที่กว้างขวางกว่า และบูรณะใหม่อย่างหรูหรากว่า ก็ยังว่างอยู่นี่นา

ความห่างไกลในยุคนี้มีผลกับคนธรรมดาเท่านั้น เฉิงตูมีสนามบินแล้ว ไม่จำเป็นต้องนั่งรถไฟสีเขียวโยกเยกไปทางใต้

“ดีเลยครับ ต่อไปจดหมายที่คุณลุงเขียนก็หย่อนลงตู้ไปรษณีย์ได้เลย ไม่ต้องเก็บใส่กล่องแล้ว” โจวเยี่ยนยิ้มพูดกับลุงวัง วันนี้ลุงวังดูสดใสเปล่งปลั่ง เห็นได้ชัดว่าดีใจจากก้นบึ้งของหัวใจ

ลุงวังพูดด้วยความตื้นตัน “ครั้งนี้ขอบใจเธอมากจริง ๆ ฉันไม่กล้าฝันเลยว่าชาตินี้จะได้เดินเคียงคู่กับชิวฉี่ข้ามสะพานหิน ได้นั่งคุยกันใต้ต้นไม้หัวสะพาน ชาตินี้ฉันนอนตายตาหลับแล้ว”

ถ้าไม่ได้ทำให้พวกคุณกลับมาเจอกัน ผมคงเสียใจแย่ โจวเยี่ยนยิ้มพูด “ไม่เป็นไรครับ”

มองส่งลุงวังจนลับสายตา โจวเยี่ยนหันกลับมา ก็เจอโจวโม่โม่สวมหมวกฟางใบจิ๋ว แบกเบ็ดตกปลาอันเล็ก ถือข้องใส่ปลาใบเล็กยืนอยู่ข้างหลัง เงยหน้ามองเขาแล้วพูดว่า “เกอเกอ ไปตกปลาปลา!”

อุปกรณ์ชุดนี้ สหายเหล่าโจวเจียดเวลาทำให้เธอเมื่อสองวันก่อน

ช่วยไม่ได้ ทาสลูกสาวก็งี้แหละ อยากได้อะไรก็ทำให้หมด

“ทำให้ลูกด้วยอันหนึ่ง จะไปตกด้วยกันไหม?” สหายเหล่าโจวเดินตามออกมา ในมือถือเบ็ดตกปลาสองคัน แล้วยังหิ้วเก้าอี้พับมาอีกสองตัว ยิ้มถามโจวเยี่ยน

“ตกสิครับ!” โจวเยี่ยนยิ้มพยักหน้า เดินกลับเข้าไปในร้าน “พ่อไปขุดไส้เดือนก่อน เดี๋ยวผมไปนวดแป้งแป๊บ”

“ตกปลาจะนวดแป้งทำไม?” สหายเหล่าโจวถามอย่างไม่เข้าใจ

“ทำกับข้าวให้ปลากินครับ วันนี้เป้าหมายผมคือปลาซิว ถ้าตกได้จะเอามาชุบแป้งทอดกิน” โจวเยี่ยนตอบ

“ทำกับข้าวให้ปลากิน?” สหายเหล่าโจวเกาหัว งงเป็นไก่ตาแตก

“เกอเกอจะทำของอร่อยอะไรให้ปลาปลาเหรอคะ?” โจวโม่โม่วิ่งดุ๊กดิ๊กตามเข้าครัวไป

โจวเยี่ยนหยิบชามเปล่ามาใบหนึ่ง ใส่แป้งสาลีสองช้อน เหล้าขาวหนึ่งฝา น้ำตาลทรายหนึ่งช้อน ผงชูรสครึ่งช้อนชา เติมน้ำมันงาอีกหนึ่งช้อน คนให้เข้ากันง่าย ๆ

จากนั้นเติมน้ำสะอาดลงไปพอประมาณ ให้แป้งดูดซับน้ำจนอิ่มตัว นวดจนผิวแป้งเนียนละเอียด

แป้งก้อนเท่ากำปั้นเสร็จเรียบร้อย เติมน้ำมันงาลงไป สีเลยออกเหลืองอ่อน ๆ ดมใกล้ ๆ ได้กลิ่นเหล้าจาง ๆ กับกลิ่นหอมของน้ำมันงา

“เกอเกอจะทำบะหมี่ให้ปลาปลากินเหรอคะ?” โจวโม่โม่ยื่นหน้าเข้ามาด้วยความสงสัย “ขอดมหน่อย”

โจวเยี่ยนยื่นก้อนแป้งไปจ่อจมูกเธอ

“หอมจัง!” โจวโม่โม่อ้าปากงับโดยสัญชาตญาณ

“นี่เหยื่อตกปลา! กินไม่ได้” โจวเยี่ยนมือไว รีบชักก้อนแป้งกลับมา

ตกปลาได้หรือเปล่าไม่รู้ แต่ตกเด็กตะกละได้ผลชะงัดนัก

“ป่ะ ออกเดินทาง!” โจวเยี่ยนห่อก้อนแป้งด้วยกระดาษสีน้ำตาล ถือเบ็ดตกปลา จูงมือโจวโม่โม่เดินออกจากบ้าน

“ตกมาเยอะ ๆ นะ เย็นนี้จะได้กินอะไรก็ขึ้นอยู่กับฝีมือพวกเธอนี่แหละ” น้าจ้าวก็เตรียมตัวจะออกไปเล่นไพ่นกกระจอก ยิ้มบอกทั้งสองคน

“ได้เลยครับ!” โจวเยี่ยนยิ้มพยักหน้า

“ตกปลาปลาตัวใหญ่ ๆ!” โจวโม่โม่กางแขนทำท่าประกอบ

วันหยุดสุดสัปดาห์ที่ไม่มีกิจกรรมรวม บ้านพวกเขาต่างคนต่างเที่ยว ไม่มานั่งจ้องตากันให้เสียเวลา

โจวเยี่ยนพาโจวโม่โม่มาถึงริมแม่น้ำ ก็เห็นสหายเหล่าโจวเหวี่ยงเบ็ดครั้งแรกด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ปากก็บ่นพึมพำ “ปลาจ๋าปลาจ๋า รีบมากินเบ็ด พ่อเอาข้าวมาป้อนแล้ว...”

แล้วเขาก็หันกลับมา เห็นโจวเยี่ยนและโจวโม่โม่ยืนอยู่ข้างหลัง

กลัวที่สุดคือความเงียบที่เข้าปกคลุมแบบกะทันหัน...

“พ่อจ๋า พ่อแอบขโมยคาถาหนูเหรอ?” โจวโม่โม่ขยับเข้าไปถามสหายเหล่าโจวอย่างสงสัย

“พ่อ... พ่อแค่ท่องเล่น ๆ” สหายเหล่าโจวเกาหัวแก้เก้อ “เอ่อ นั่งสิ พ่อวางรังเหยื่อไปแล้ว”

โจวเยี่ยนแทบจะขำก๊าก เจ้าตัวเล็กนี่ช่างไม่ไว้หน้าพ่อเอาซะเลย

เขาหยิบม้านั่งเล็กมานั่งข้าง ๆ แล้วหยิบเบ็ดตกปลาทำมือของสหายเหล่าโจวมาดู

คันเบ็ดทำจากไผ่ลายตากแห้ง ข้อไผ่ขัดจนเรียบเนียน จับถนัดมือมาก

ความยาวประมาณสองเมตร ปลายคันเสริมความแข็งแรง ผูกสายเอ็นเรียบร้อย

คันเบ็ดของโจวโม่โม่ยาวประมาณเมตรยี่สิบ เลือกไม้ไผ่ลำเล็กมาทำให้เป็นพิเศษ ด้ามจับพันไหมพรมสีชมพู เจ้าตัวเล็กจับได้พอดีมือ ไม่ต้องกอดสองมืออย่างทุลักทุเลเหมือนเมื่อก่อนแล้ว

สหายเหล่าโจวรักลูกสาวมากกว่าลูกชาย ดูจากตรงนี้ก็รู้แล้ว

จะว่าไป สหายเหล่าโจวถึงจะตกปลาไม่ได้ แต่ทำเบ็ดได้ดีจริง ๆ

โจวเยี่ยนแกะแผ่นตะกั่วเหนือเบ็ดออก แล้วเลื่อนทุ่นลอยลงมาให้ห่างจากตัวเบ็ดประมาณสิบห้าเซนติเมตร

ตำแหน่งนี้คือตำแหน่งที่โจวโม่โม่ตกปลาไนตัวใหญ่ห้าจินแปดเหลี่ยงได้คราวก่อน สหายเหล่าโจวมาตกตรงนี้ตลอดสองสามวันนี้ ถึงจะแห้วมาสี่รอบในสามวัน แต่เขาก็ยังเชื่อมั่นว่าครั้งหน้าต้องตกได้ปลาไนตัวใหญ่ห้าจินแปดเหลี่ยงแน่นอน

สหายเหล่าโจววางรังเหยื่อด้วยกากเมล็ดผักกาดน้ำมัน ของสิ่งนี้คือกากที่เหลือจากการคั้นน้ำมัน ชาวบ้านบางคนซื้อไปผสมอาหารเลี้ยงหมู ขุนหมูได้อ้วนท้วนสมบูรณ์ดีนักแล

พอกากเมล็ดผักกาดน้ำมันละลายในน้ำ เศษกากก็ลอยขึ้นมาเหนือน้ำเป็นระยะ แป๊บเดียวฝูงปลาซิวก็แห่กันมาเป็นฝูง

ปลาซิวแต่ละที่เรียกไม่เหมือนกัน มีทั้งปลาแถบขาว ปลาปากแหลม ปลาเกล็ดเขียว

ฝูงปลาซิวหลายร้อยตัวมารวมตัวกัน สำหรับนักตกปลาแล้ว ถือเป็นภัยพิบัติระดับปลาเล็กปลาน้อยเลยทีเดียว

“ปลาปลาเต็มเลย!” โจวโม่โม่ตาลุกวาว เหวี่ยงเบ็ดอันจิ๋วลงน้ำ “ปลาปลาน้อย มาเร็ว ๆ~~”

สหายเหล่าโจวเพิ่งจะหยิบไส้เดือนออกจากขวดแก้วเตรียมจะเกี่ยวเบ็ดให้เธอ ยิ้มพูดว่า “ลูกยังไม่ได้เกี่ยวไส้เดือนเลย...”

เบ็ดเปล่าลงน้ำ ทุ่นลอยก็ถูกลากจมหายไปทันที

“โอ้ ๆ ๆ!” โจวโม่โม่รีบยกเบ็ดขึ้น ปลายเบ็ดมีปลาซิวตัวใหญ่ยาวหนึ่งคืบติดขึ้นมาดิ้นกระแด่ว ๆ

สหายเหล่าโจวหุบยิ้ม มองปลาซิวตัวใหญ่ที่แกว่งไปแกว่งมาบนเบ็ด แล้วเงยหน้ามองโจวโม่โม่ อดไม่ได้ที่จะตั้งคำถามกับชีวิต ‘แบบนี้ก็ได้เหรอ?’

“สงสัยโบนัสมือใหม่ยังใช้ไม่หมดมั้งครับ...” โจวเยี่ยนอดขำไม่ได้

น่าจะเป็นเพราะปลาซิวบนผิวน้ำเยอะเกินไป ขนาดเบ็ดเปล่ายังแย่งกันงับ

“พ่อจ๋า ปลดปลาปลา” โจวโม่โม่ยื่นปลามาให้สหายเหล่าโจว

“ได้จ้ะ” สหายเหล่าโจวยิ้มรับ เอื้อมมือไปปลดปลาโยนใส่กระชัง

โจวเยี่ยนหยิบก้อนแป้งออกมา ใช้เล็บจิกออกมาเท่าเม็ดข้าวสารเกี่ยวปลายเบ็ด เหวี่ยงไปตรงที่ปลาชุมที่สุด ทุ่นลอยถูกลากจมทันที ตวัดคันเบ็ดขึ้นมา ก็ได้ปลาซิวตัวอ้วนยาวหนึ่งคืบเหมือนกัน

“ว้าว เกอเกอก็ตกปลาปลาได้แล้ว!” โจวโม่โม่ตาวาว

“แล้วลูกตกได้ไงเนี่ย?” สหายเหล่าโจวเริ่มงงแล้ว ชัดเจนว่าเขามาก่อน! ทำไมมีแต่เขาที่ยังตกไม่ได้?

“ผมผสมเหยื่อแป้งเอง พ่อเอาหน่อยไหม?” โจวเยี่ยนยิ้มโชว์ก้อนแป้งในมือ แล้วปลดปลาซิวใส่ข้อง

“ปลากินแป้งด้วยเหรอ?” สหายเหล่าโจวขมวดคิ้ว ชัดเจนว่าเป็นเรื่องที่เขาไม่รู้ จึงเลือกที่จะส่ายหน้า “พ่อใช้ไส้เดือนดีกว่า ตกปลาใหญ่”

โจวเยี่ยนยิ้มไม่พูดอะไร ตั้งหน้าตั้งตาตกปลาต่อไป

ตัวที่หนึ่ง ตัวที่สอง... สิบตัว! ยี่สิบตัว!

ปลาซิวกินเบ็ดรัว ๆ หยุดไม่อยู่เลยทีเดียว

โจวโม่โม่ตกเบ็ดเปล่าได้สองตัวแล้วทุ่นก็ไม่ขยับ แต่เธอไม่หัวรั้นเหมือนสหายเหล่าโจว รีบย้ายสำนักมาอยู่ฝั่งโจวเยี่ยนทันที

โจวเยี่ยนช่วยเธอปรับสายเบ็ด แบ่งก้อนแป้งให้สหายเหล่าโจวที่ว่างจัดนั่งตบยุง ให้ช่วยเกี่ยวเหยื่อให้โจวโม่โม่

แล้วโจวโม่โม่ก็เริ่มตกได้รัว ๆ เหมือนกัน

“ว้าว!”

“เย้!”

“อีกตัวแล้ว!”

“หนูเก่งจัง~”

ท่ามกลางเสียงร้องดีใจของโจวโม่โม่ ปลาซิวตัวแล้วตัวเล่าถูกตกขึ้นมา

สหายเหล่าโจวต้องทั้งปลดปลา ทั้งเกี่ยวเหยื่อ ไม่ได้หยุดพักเลย

ถึงตัวเองจะตกไม่ได้สักตัว แต่อย่างน้อยก็ได้เหนื่อยนะเออ

“ตกปลามันง่ายขนาดนี้เลยเหรอ? ทำไมถึงตกได้เอา ๆ?” สหายเหล่าโจวเริ่มสงสัยในชีวิตตัวเองแล้ว

พวกเขาตกปลาอยู่ประมาณสองชั่วโมง โจวเยี่ยนตวัดเบ็ดจนมือชา มองดูปลาซิวที่เกือบเต็มข้อง ก็ตัดสินใจเก็บเบ็ด

โจวโม่โม่เลิกไปนานแล้ว เธอก็ตกได้หลายสิบตัว ตอนนี้กำลังนั่งยอง ๆ เล่นอยู่ข้างข้องใส่ปลา

“พ่อครับ ปลาเยอะขนาดนี้ ใครตกก็ได้ทั้งนั้น ทำไมพ่อถึงแห้วล่ะ?” โจวเยี่ยนวางคันเบ็ด มองสหายเหล่าโจวด้วยความสงสัย

สหายเหล่าโจวครุ่นคิด “เอ่อ... น่าจะเป็นเพราะวันนี้อากาศดี ความกดอากาศพอเหมาะ อุณหภูมิน้ำก็กำลังดี”

“กลับกันเถอะครับ ไปทำปลา ปลาซิวเยอะขนาดนี้ กว่าจะทำเสร็จคงอีกนาน” โจวเยี่ยนหิ้วข้องใส่ปลา ลำพังของเขาคนเดียวอย่างน้อยก็สี่ห้าจิน

“ป่ะ” สหายเหล่าโจวเก็บเบ็ด หิ้วข้องของตัวเองขึ้นมาดู ยิ้มพูดว่า “ไม่น้อยเลยนะเนี่ย สงสัยจะกินไม่หมด”

เป็นอีกวันที่เก็บเกี่ยวผลผลิตได้เต็มไม้เต็มมือ

ยกเว้นสหายเหล่าโจว

หิ้วปลากลับมาถึงร้าน น้าจ้าวนั่งแทะเม็ดแตงโมอยู่ที่หน้าประตู

“อ้าว ไหนว่าจะไปเล่นไพ่?” สหายเหล่าโจวถามอย่างแปลกใจ

“หลี่ซานเม่ยเข้าเมือง ขาดขา ไม่ได้เล่น” จ้าวเถี่ยอิงยิ้มลุกขึ้น “กลับมาเร็วจัง ตกได้ไหมเนี่ย?”

“พ่อตกไม่ได้ แต่หนูกับเกอเกอตกได้เยอะแยะเลย!” โจวโม่โม่พูดอย่างดีใจ

“จริงเหรอ? ไหนขอดูซิ” จ้าวเถี่ยอิงรับข้องจากมือสหายเหล่าโจวมาดู อุทานอย่างตกใจ “โอ้โห! เยอะขนาดนี้เลยเหรอ? โม่โม่ตกได้หมดเลยเหรอเนี่ย?”

“อื้อ ๆ” โจวโม่โม่ผงกหัวหงึก ๆ บนหน้าเขียนว่า รีบชมหนูเร็วเข้า!

“ลูกสาวคนเล็กของเราเก่งจริง ๆ! พ่อหนูไม่เคยตกได้เยอะขนาดนี้มาก่อนเลยนะเนี่ย” จ้าวเถี่ยอิงยิ้มตาหยี

สหายเหล่าโจวเกาหัวแก้เก้อ จะทำไงได้ล่ะ ขนาดเบ็ดเปล่าเธอยังตกได้สองตัว เขาเฝ้ามาทั้งบ่ายยังไม่ได้สักตัว

“ยังมีเซียนอีกคนเหรอเนี่ย!” จ้าวเถี่ยอิงรับข้องของโจวเยี่ยนมา หนักอึ้ง ยิ่งตกใจกว่าเดิม “นี่ตั้งสี่ห้าจิน จะทำยังไงดีเนี่ย? เราสี่คนกินไม่หมดหรอกมั้ง”

“คัดตัวใหญ่ ๆ สักสองจินมาทำน้ำแดง ตัวเล็กสักสองจินมาชุบแป้งทอด ที่เหลือเอาไปแจกดีไหมครับ?” โจวเยี่ยนเสนอ

“ได้สิ” น้าจ้าวพยักหน้า หันไปบอกสหายเหล่าโจว “แม่ชอบกินปลา คุณไปตามแม่กับน้องห้ามากินข้าวเย็นด้วยกัน แล้วแบ่งปลาซิวที่เหลือเป็นสามส่วน เอาไปฝากบ้านพี่ ๆ คนละส่วน ให้เขาไปทำกินเอง เรามาทำปลา ทอดปลา รอพวกคุณกลับมาก็กินได้พอดี”

“ได้” สหายเหล่าโจวพยักหน้า เอาคันเบ็ดเข้าไปเก็บก่อน