บทที่ 150 [ความทรงจำที่กระจัดกระจายของจางซูเฟิน]

“ชิวฉี่กับต้วนซิงปังในเมืองเจียโจวเหรอ? แถมยังเป็นวิศวกรขีปนาวุธ?” คุณย่าครุ่นคิดอยู่นาน แล้วส่ายหน้า “ย่าจำไม่ได้ว่ามีลูกค้าสองคนนี้ นอกจากปีแรกที่ย่าเข้าไปขายพะโล้ในเมืองเจียโจวแล้วรู้จักเถ้าแก่ร้านอาหารบ้าง หลัง ๆ พวกเขาก็มารับของเอง

ย่าเข้าเมืองเจียโจวก็ไปเที่ยวไปซื้อของ คนที่รู้จักนอกจากเถ้าแก่ร้านอาหารก็มีแต่คนขายหมู ชิวฉงชิวฉี่ วิศวกรขีปนาวุธอะไรนั่น ย่าไม่รู้จักแน่นอน พวกเขาน่าจะกินพะโล้ที่ร้านอาหารเฟยเยี่ยน ไม่น่าจะถ่อมาซื้อถึงซูจีหรอก

ในซูจีดูเหมือนจะไม่มีเศรษฐีนามสกุลสองสกุลนี้ด้วย ในเมืองเจียโจวย่าไม่คุ้น แต่เศรษฐีแถวท่าเรือสกุลหยาง ย่าจำชื่อได้เกือบหมด”

โจวเยี่ยนฟังจบ รู้สึกเหมือนฟ้าถล่ม

เขาอุตส่าห์มาด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม นึกว่าจะได้ฟังเรื่องราวความรักอันซาบซึ้งกินใจจากปากคุณย่า แต่ผลปรากฏว่า...

กลับไม่ได้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์เลยแม้แต่นิดเดียว!

ยังดีที่ไม่ได้พาต้วนอวี่เหยียนมาด้วย ไม่อย่างนั้นความร่วมมือพังทลายแน่นอน

“ที่เขารู้ว่าย่าขายเนื้อวัวพะโล้ อาจจะมีคนซื้อไปฝาก แต่ปกติน่าจะกินที่ร้านอาหารเฟยเยี่ยน” คุณย่าสันนิษฐาน “เมืองเจียโจวสมัยนั้นเศรษฐีเยอะแยะ เจ้าของร้านผ้าไหม พ่อค้าเกลือ แล้วก็พวกเจ้าของที่ดิน พวกทำธุรกิจเดินเรือ... ธุรกิจร้านอาหารเฟยเยี่ยนดีจะตาย ลูกค้ามีแต่คนรวย ๆ ทั้งนั้น”

โจวเยี่ยนพยักหน้า ดูท่าว่าง ๆ เขาต้องไปสืบข่าวที่เจียโจวแล้ว วิธีที่ง่ายที่สุดคือไปหาคนสูงอายุในตระกูลของคุณนายชิว น่าจะพอขุดคุ้ยความลับออกมาได้บ้าง

แน่นอน การกระทำแบบนี้อาจจะโดนคนตระกูลชิวจับไปซ้อมข้อหาประสงค์ร้าย มีความเสี่ยงอยู่เหมือนกัน

“จริงสิ งั้นย่ารู้จักคุณลุงที่ชื่อวังหรานไหม? ผอม ๆ สูง ๆ ตอนนี้น่าจะอายุประมาณเจ็ดสิบ เป็นบรรณารักษ์อยู่ห้องสมุดตำบล” โจวเยี่ยนถามอีก “เขาบอกว่าเมื่อก่อนมาซื้อพะโล้ร้านย่าบ่อย ๆ แล้วก็ถามผมด้วยว่าเมื่อไหร่จะทำเนื้อวัวพะโล้”

“วังหราน?” คุณย่าคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็ส่ายหน้า “ชื่อนี้ไม่เคยได้ยินเลย อีกอย่างสมัยนั้น ขอแค่ตัวสูง ปกติก็ผอม ๆ กันทั้งนั้น พวกเศรษฐีถึงจะอ้วนท้วน คุณชายลูกเศรษฐีพวกนั้น แต่ละคนใส่สูทแบบใหม่ ผมใส่น้ำมันเรียบแปล้ แมลงวันเกาะยังลื่นหัวทิ่ม

แซ่วังเป็นตระกูลใหญ่ในตำบล มีเศรษฐีหลายคน บ้านสี่เรือนล้อมลานแถวท่าเรือสกุลหยาง หลังที่ใหญ่ที่สุดก็เป็นของคุณวังเจิ้นอวี่ โรงงานผ้าไหมที่ใหญ่ที่สุดในซูจีสมัยนั้นก็เป็นของบ้านเขา คนเลี้ยงไหมในเจียโจวหลายรายพึ่งพาอาศัยตระกูลวังทำมาหากิน

ที่ย่าจำได้แม่นที่สุด ก็คือคุณชายสี่ของบ้านเขา คุณชายวังอวี้ วัน ๆ หิ้วกรงนกออกจากบ้าน ข้างในมีนกพูดได้ตัวหนึ่ง เรียกว่านกแก้วมั้ง

ทุกอาทิตย์เขาจะมาซื้อเนื้อวัวพะโล้ที่หนึ่ง เขาไม่ให้ย่าห่อกระดาษไข แต่เอาชามกระเบื้องลายครามใบเล็ก ๆ สวย ๆ มาเอง ก้นชามมีดอกโบตั๋นบานสะพรั่ง ใส่เต็มพอดีก็ประมาณหนึ่งจิน ยังสั่งทำฝาไม้มาปิดโดยเฉพาะ ปิดได้พอดีเป๊ะ เขาบอกว่าจะเอาไปส่งให้คู่หมั้นในเมืองเจียโจว รายนั้นชอบกินเนื้อวัวพะโล้ที่ย่าทำที่สุด

ต่อมาพวกยุ่นบุกมา ปู่ของแกจะออกจากเสฉวนไปรบกับพวกยุ่น เจ้าวังอวี้นี่เป็นคุณชายสุขสบายไม่ชอบ ดันปีนกำแพงหนีออกจากบ้าน ตามปู่แกไปเป็นทหารออกรบด้วย

หลังจากนั้นคู่หมั้นก็แต่งงานใหม่ไปกับคนอื่น มีคนบอกว่าเขาไปเป็นคนขายชาติ บ้างก็ว่าไปเข้ากับก๊กมินตั๋ง ยุคสมัยที่วุ่นวาย ตระกูลวังรวยก็เลยโดนขุนศึกเพ่งเล็ง ถูกเล่นงานจนบ้านแตกสาแหรกขาด คุณวังกับพี่ชายทั้งสาม แล้วก็พวกลูกหลาน โดนไฟคลอกตายหมด

หลังสถาปนาประเทศ ปู่แกยังเคยเขียนจดหมายขอความเป็นธรรมให้เขาตั้งสองฉบับ ตอนนั้นปู่แกโดนเกณฑ์ไปเกาหลี ย่ายังเป็นคนไปส่งจดหมายให้เอง ก็ไม่รู้ว่าหลังจากนั้นเป็นยังไงบ้าง

ช่างน่าเวทนา...”

พอพูดถึงตระกูลวัง คุณย่าก็ถอนหายใจออกมา

โจวเยี่ยนฟังจบก็รู้สึกสงสารชะตากรรมของคุณชายสี่ตระกูลวังเช่นกัน

ยุคสมัยแห่งความวุ่นวายที่คนรุ่นก่อนเคยประสบพบเจอ พูดออกมาไม่กี่ประโยคก็ล้วนเป็นคลื่นลมลูกใหญ่ที่คนรุ่นหลังจินตนาการไม่ถึง แต่พอออกจากปากคุณย่า กลับดูเรียบง่ายธรรมดา

ความทรงจำมากมายเริ่มเลือนราง แต่เธอยังคงจำชามกระเบื้องลายครามสวย ๆ ที่มีดอกโบตั๋นใบนั้นได้

จิตใจของคุณย่า มองโลกในแง่ดีแบบนี้มาตลอด

ไม่อย่างนั้นจะเลี้ยงลูกห้าคนมาได้ตัวคนเดียวได้ยังไง

ปี 1937 เธอก็เพิ่งจะอายุยี่สิบแปด

ปู่ออกจากเสฉวน หลายปีถึงจะกลับบ้านสักครั้ง หลัง ๆ ก็ไปลับไม่กลับมาอีกเลย

โจวเยี่ยนดื่มชาหมด ยิ้มลุกขึ้นยืน “คุณย่า งั้นย่าไปเล่นไพ่เถอะครับ ผมกลับก่อนนะ”

“ย่าไม่ได้เล่าอะไรที่มีประโยชน์ให้แกฟังเลยใช่ไหมเนี่ย?” คุณย่าลุกตาม ยื่นมือไปเคาะหัวตัวเองเบา ๆ “แก่แล้ว เรื่องหลายเรื่องก็นึกไม่ออก เดี๋ยวอีกสองสามวันย่าจะค่อย ๆ นึกดู ถ้านึกออกแล้วจะบอกนะ”

“ไม่เป็นไรครับ ย่าเล่นให้สนุกก็พอ เรื่องพวกนี้ไม่สำคัญหรอก” โจวเยี่ยนรีบพูด เขาไม่อยากให้คุณย่าต้องมากลุ้มใจเพราะเรื่องนี้

ความทรงจำเมื่อสิบปีก่อนของโจวเยี่ยนยังเลือนรางเลย ชื่อเพื่อนร่วมชั้นประถมยังจำไม่ได้ถึงสามคน

จะให้คุณย่านึกถึงเรื่องเมื่อสี่สิบห้าสิบปีก่อน แถมอาจจะเป็นแค่ลูกค้าที่เคยมาซื้อพะโล้ นี่มันสร้างความลำบากใจชัด ๆ

กลับจากหมู่บ้านโจวมาถึงร้านอาหาร โจวเยี่ยนคิดเรื่องนี้มาทั้งวัน

ตอนเย็นทำบัญชีเสร็จ โจวเยี่ยนหลับตาเอนหลังลงบนเตียง ในหัวขบคิดหาวิธีแก้ปัญหา พรุ่งนี้บ่ายถ้าว่างจะไปเดินเล่นที่เจียโจวสักหน่อย สืบประวัติครอบครัวของคุณนายชิว

[ติ๊ง! ขายพะโล้เกิน 500 ที่ และประสบความสำเร็จในการปลุกความทรงจำรสเลิศของนักชิมชาวซูจี ใช้ชื่อเสียงร้านอาหารโจวเอ้อร์หวาทำให้พะโล้ตระกูลจางกลับมามีชื่อเสียงในซูจีอีกครั้ง! ภารกิจสืบทอดพะโล้ตระกูลจางเสร็จสิ้น!]

[ได้รับรางวัล: สูตรเนื้อวัวพะโล้ฉบับสมบูรณ์+1]

[การสนทนากับจางซูเฟิน เปิดใช้งานรางวัลพิเศษ: ความทรงจำที่กระจัดกระจายของจางซูเฟิน]

[หมายเหตุ: ไอเทมใช้แล้วทิ้ง]

โจวเยี่ยนลืมตาโพลง มองรางวัลที่เด้งขึ้นมา ข้ามสูตรเนื้อวัวพะโล้ไป จ้องไปที่ความทรงจำที่กระจัดกระจาย

อะไรเนี่ย?

ความทรงจำที่กระจัดกระจาย?

คุณย่าบอกว่าจะค่อย ๆ นึกให้ งั้นสู้...

เขาดูเองเลยไม่ดีกว่าเหรอ?

ลุกขึ้นไปล็อกประตู โจวเยี่ยนกลับมานอนบนเตียง ใช้ความคิดสั่งการเปิด [ความทรงจำที่กระจัดกระจายของจางซูเฟิน]

เขานึกว่าจะเด้งหน้าต่างเล่นวิดีโอขึ้นมา

ผลปรากฏว่าวินาทีถัดมา ภาพตรงหน้ามืดดับ วูบหมดสติไปทันที

...

“ยาเบื่อหนู~ ยาเบื่อหนู~ หนูโดนเข้าไปหนีไม่รอด...”

“ลับมีดจ้า~ ลับกรรไกร~ ลับมีดทำครัว~”

“แวะมาดูสักนิด ประหยัดไปหลายสิบหยวน...”

เสียงร้องขายของจอแจดังขึ้นข้างหู เสียงบอกราคา ต่อราคาดังไม่ขาดสาย

โจวเยี่ยนพยายามกะพริบตา พบว่าตัวเองดูเหมือนจะไม่มีเปลือกตา แต่ภาพตรงหน้าเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ

หัวสะพานหินซูจีที่คุ้นเคยแต่ก็แปลกตา เต็มไปด้วยพ่อค้าแม่ค้าหาบเร่แผงลอย สวมเสื้อผ้าฝ้ายเนื้อหยาบแขนสั้น นั่งกับพื้น หรือไม่ก็เดินร้องขายไปตามถนน

ยังมีผู้ชายสวมเสื้อคลุมยาวและผู้หญิงสวมกี่เพ้า ดูภูมิฐานกว่าไม่น้อย

ร้านที่ขายดีที่สุด คือแผงขายพะโล้แผงหนึ่ง คนต่อแถวยาวเหยียดเป็นสิบคน ข้างแผงตั้งป้ายเขียนมือว่า: พะโล้ตระกูลจาง

หลังแผงมีผู้หญิงอายุประมาณยี่สิบเจ็ดยี่สิบแปดยืนอยู่ หน้าตาสะสวย ตัดผมสั้นเสมอหู สวมเสื้อคอจีนลายดอกสีคราม กางเกงขายาวสีดำ เอวคาดผ้ากันเปื้อน ดูทะมัดทะแมงสะอาดสะอ้าน กำลังยิ้มรับเงินทอนเงิน

โจวเยี่ยนเคยเห็นรูปถ่ายสมัยสาว ๆ ของคุณย่า สู้ตัวจริงไม่ได้เลย คุณย่าของเขาสมัยสาว ๆ สวยจริง ๆ สวยแบบสะอาดสะอ้านทะมัดทะแมง

ไม่ใช่สิ ต้องเรียกว่า: จางซูเฟิน!

โต๊ะเล็กข้าง ๆ วางเขียงไม้กลมหนา ชายหนุ่มตัดผมเกรียน รูปร่างสูงใหญ่กำยำกำลังถือมีดทำครัวหั่นหูหมูฉับ ๆ นั่นไม่ใช่ปู่โจวอี้ของเขาหรอกเหรอ?!

ดูอายุราวสามสิบปี หน้าตาเหมือนอาเล็กเจ็ดแปดส่วน แต่ล่ำกว่า บนใบหน้าประดับรอยยิ้ม ดูซื่อ ๆ จริงใจ ไม่มีความน่าเกรงขามเหมือนในรูปถ่ายเลย

“พี่จาง เอาเนื้อวัวพะโล้ให้ผมจินหนึ่งเหมือนเดิม จัดสวย ๆ หน่อยนะ วางเละเทะผมเอาไปให้เขาไม่ได้”

เสียงหนึ่งดึงดูดความสนใจของโจวเยี่ยน คนที่ยืนอยู่หน้าสุดของแถวพะโล้เป็นชายหนุ่มผอมสูง สวมเสื้อกั๊กสูท กางเกงสแล็ค รองเท้าหนังขัดมันวับ

หน้าตาหล่อเหลา คิ้วเข้มตาโต ผมหวีเสยแสกข้าง ใส่น้ำมันบนผมเยอะไปหน่อย มันวาววับ แมลงวันเกาะยังลื่นหัวทิ่ม

มือขวาหิ้วกรงนก ข้างในมีนกแก้วสีสันสดใสตัวหนึ่ง มือซ้ายยื่นชามกระเบื้องลายครามใบหนึ่งมาให้ ก้นชามมีดอกโบตั๋นบานสะพรั่ง สีเคลือบสวยงามมาก

โจวเยี่ยนเบิกตากว้าง สีหน้าตกตะลึง

“ปะ... ปรมาจารย์?!”