บทที่ 19 โจรสลัดหนีรอด

บทที่ 19 โจรสลัดหนีรอด

หอพักของฮอกวอตส์มักจะเป็นห้องพักสำหรับสี่คน แต่โชคชะตาก็เล่นตลก ปีนี้มีนักเรียนชายปีหนึ่งบ้านเรเวนคลอทั้งหมดห้าคนพอดีเป๊ะ

นั่นหมายความว่า หนึ่งในห้าคนนั้นจะต้องได้อยู่ห้องพักเดี่ยวอย่างแน่นอน

การได้อยู่ห้องเดี่ยวและไม่ได้อยู่กับเพื่อนๆ อาจทำให้พ่อมดน้อยคนอื่นรู้สึกเหงาบ้าง แต่สำหรับลุคแล้ว นี่คือเรื่องเซอร์ไพรส์สุดๆ

เพราะเขามีความลับเยอะเกินไป และในตอนกลางคืน เขาต้องใช้คาถาแยกเงาเพื่อวิจัยสิ่งที่เปิดเผยให้ใครเห็นไม่ได้ เช่น คาถาผนึกและศาสตร์มืด การอยู่คนเดียวจึงสมบูรณ์แบบที่สุด

เมื่อผลักประตูเข้าไป มันไม่ใช่ห้องพักสำหรับสี่คนอย่างที่คาดไว้ แต่เป็นห้องพักคู่ที่มีขนาดเล็กลง แม้แต่เตียงก็ต่างจากบ้านอื่น เพราะเป็นเตียงสองชั้น

เนื่องจากขนาดของห้องนั่งเล่นรวมที่มีจำกัด เรเวนคลอจึงเป็นบ้านเดียวที่ใช้เตียงสองชั้นในหอพัก ห้องพักสี่คนก็เป็นเช่นนี้ ในขณะที่บ้านอื่นล้วนเป็นเตียงเดี่ยว

อย่างไรก็ตาม เรื่องนี้ไม่ส่งผลกระทบต่อลุคเลย เพราะทั้งห้องพักนี้มีเขาอยู่แค่คนเดียว

"ช่างเถอะ ฉันเลือกเตียงล่างแล้วกัน จะได้ลุกไปไหนมาไหนสะดวกหน่อย" ลุคหยิบเครื่องนอนออกมาจากกระเป๋าสัมภาระและเริ่มจัดเตียง

นอกจากเตียงสองชั้นหนึ่งชุดแล้ว ในห้องยังมีโซฟาสองชุดและโต๊ะกลมไม้เนื้อแข็งสองตัวตั้งอยู่ริมหน้าต่าง ดูเหมือนจะเตรียมไว้ให้เหล่าพ่อมดน้อยทำการบ้าน

หลังจากจัดเตียงเสร็จ ลุคก็นั่งลงบนโซฟาสักพัก โซฟาตั้งอยู่ติดหน้าต่างพอดี รับแสงได้ดีเยี่ยม และเขาสามารถมองเห็นสนามควิดดิชผ่านหน้าต่างได้ หากมีการแข่งขันระหว่างบ้านในอนาคต เขาก็สามารถดูได้จากหอพักโดยตรง

หลังจากนั่งพักบนโซฟาครู่หนึ่ง ลุคก็หยิบสมุดจดวิชาปรุงยาที่ได้มาจากแฮร์รี่ขึ้นมาศึกษา ส่วนตำราเรียนพื้นฐานวิชาปรุงยาที่โรงเรียนแจกให้อย่าง "สมุนไพรและเชื้อราวิเศษหนึ่งพันชนิด" และ "ยาวิเศษและน้ำยาปรุง" เขาได้ท่องจำเนื้อหาส่วนใหญ่ไปแล้วในช่วงวันหยุด

ต้องขอบคุณการผสานจิตวิญญาณ ความสามารถในการจดจำของลุคพัฒนาขึ้นอย่างมาก แม้จะยังไม่ถึงขั้นจำได้แม่นยำดั่งภาพถ่าย แต่เขามักจะจำเนื้อหาได้หลังจากอ่านเพียงครั้งหรือสองครั้ง

ในแง่ของวิชาปรุงยา จุดอ่อนที่สุดของเขาในตอนนี้คือการปฏิบัติจริง

ด้วยความกังวลว่าอาจมีใครมาหาที่หอพัก ลุคจึงไม่ได้ใช้คาถาแยกเงา แต่หลังจากพบว่าประตูหอพักสามารถล็อกได้จากด้านใน เขาก็เรียกเงาร่างออกมาอีกครั้งทันที

ตามกิจวัตรเดิม เขาเลือกฝึกสองในสามอย่าง—คาถา นินจูทสึ และทักษะโปเกมอน—ในขณะที่ตัวเขาเองเริ่มออกกำลังกาย

แน่นอนว่าเป็นการออกกำลังกายระดับปานกลางเท่านั้น ในวัยนี้ ไม่จำเป็นต้องฝึกหนักจนเกินไป เพราะอาจส่งผลกระทบต่อการเจริญเติบโต

แต่ถึงอย่างนั้น เมื่อเทียบกับวิชาคาถา ลุคยังคงรู้สึกว่าการเปลี่ยนแปลงทางร่างกายในช่วงเวลานี้ชัดเจนที่สุด เขารู้สึกว่าสมรรถภาพทางกายของเขาได้ก้าวข้ามขีดจำกัดของมนุษย์ปกติไปแล้ว และกำลังมุ่งหน้าสู่ทิศทางของมนุษย์ในโลกนารูโตะ

เช่นเดียวกับลุคโจรสลัด ลุคโจรสลัดอายุสิบหกปีแล้ว ถือว่าอายุมากที่สุดในบรรดาลุคทั้งหมด ร่างกายของเขาใกล้เข้าสู่วัยผู้ใหญ่และเพียงพอที่จะรองรับการฝึกฝนที่หนักหน่วงกว่าได้

ด้วยเหตุนี้ ลุคโจรสลัดจึงฝึกหนักอย่างบ้าคลั่งในช่วงนี้ ในตอนกลางวันเขาไม่มีเวลามากนักเพราะต้องระวังพวกยาม แต่ในตอนกลางคืน เขาแทบไม่ได้นอนเลย

ในช่วงเวลานี้ สมรรถภาพทางกายของเขาพัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็ว แม้จะไม่มีตัวเปรียบเทียบที่ชัดเจน แต่ลุคโจรสลัดรู้สึกว่าความแข็งแกร่งของเขาไม่น่าจะด้อยไปกว่าหัวหน้าหมู่ในบรรดายามเหล่านั้น

หากวัดกันที่สมรรถภาพทางกายเพียงอย่างเดียว ลุคโจรสลัดได้แซงหน้าลุคโฮคาเงะผู้ที่เคยแข็งแกร่งที่สุดไปแล้ว

ส่วนลุคโปเกมอน เจ้านี่ค่อนข้างพิเศษ พลังต่อสู้ก่อนและหลังแปลงร่างแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง หากวัดด้วยระดับในเกม เขาน่าจะอยู่ที่ประมาณเลเวลสิบห้า เพิ่งจะพ้นช่วงมือใหม่มาหมาดๆ

"จะว่าไป เจ้านั่นไม่ได้ออนไลน์มาพักใหญ่แล้ว ไม่ใช่ว่าโดนจับไปอีกแล้วหรอกนะ?" ขณะซิทอัพ ลุคนึกถึงโลกโจรสลัดแล้วชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะทำต่อ

กำหนดเส้นตายทางฝั่งโจรสลัดมาถึงแล้ว และลุคโจรสลัดไม่ได้ออนไลน์มาหลายวัน ซึ่งทำให้เหล่าลุคค่อนข้างเป็นห่วง

แม้ลุคโจรสลัดจะจับตัวยากเพราะความสามารถในการแปลงร่าง แต่มันก็ไม่ใช่ว่าจะรอดเสมอไป หากไปเจอพวกตัวเป้งเข้า ลุคโจรสลัดคงหนีไม่พ้นด้วยความแข็งแกร่งในปัจจุบัน

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังต้องพาแฮนค็อกและน้องสาวทั้งสองหนีไปด้วย ยิ่งทำให้สถานการณ์ยากลำบากขึ้นไปอีก

หลังจากคิดดูแล้ว ลุคตัดสินใจเข้านอนแต่หัวค่ำในคืนนี้ เพื่อดูว่าลุคโจรสลัดออนไลน์หรือยัง

ราวๆ สี่ทุ่มครึ่ง ลุคหยุดออกกำลังกายและเรียกเงาร่างทั้งสองกลับคืน เมื่อเงาร่างสลายไป ความรู้มหาศาลก็หลั่งไหลเข้ามาในสมองทันที พร้อมกับความเหนื่อยล้าที่ถาโถมเข้ามา

อาศัยความเหนื่อยล้านี้ ไม่นานเขาก็หลับสนิทราวกับทารก... ในยามค่ำคืน ท่ามกลางการหลับใหล ลุครู้สึกว่าจิตวิญญาณของเขาถูกดึงขึ้นไปอีกครั้ง ไม่นานเขาก็มาถึงสถานที่ที่คุ้นเคย มิติปริศนาที่เต็มไปด้วยหมอกสีเทา

มิติหมอกสีเทานี้ให้ความรู้สึกเหมือนเกม ตราบใดที่เขาต้องการ เขาสามารถ "ล็อกอิน" เข้ามาได้หลังจากหลับ และถ้าไม่ต้องการ เขาก็แค่นอนหลับอย่างสงบและฝันดี ไม่มีใครบังคับ

แต่เนื่องจากลุคโจรสลัดยังไม่พ้นขีดอันตราย ช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาทุกคนจึงล็อกอินเข้ามาบ่อยมาก

ลุคลืมตาขึ้น ใบหน้าคุ้นเคยของลุคโฮคาเงะและลุคโปเกมอนปรากฏขึ้นในสายตา

"ลุคโจรสลัดยังไม่มา..." ลุคเดาะลิ้น รู้สึกว่าวันนี้อาจจะเสียเที่ยวอีกแล้ว

ทั้งสามนั่งด้วยกันโดยไม่ได้ซิงโครไนซ์ความทรงจำ พวกเขาเพิ่งซิงค์กันไปเมื่อวาน และคงไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงมากนักในช่วงเวลาสั้นๆ

ขณะที่ทั้งสามกำลังเตรียมจะเริ่มการสนทนาตามปกติว่าจะเพิ่มความแข็งแกร่งให้มีประสิทธิภาพยิ่งขึ้นได้อย่างไร จู่ๆ หมอกสีเทาก็ปั่นป่วน และร่างที่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าพวกเขา

"สุภาพบุรุษและสุภาพสตรี ข้า หูฮั่นซาน กลับมาแล้ว!" ลุคโจรสลัดกางแขนออกด้วยรอยยิ้มร่าเริง

ไม่ต้องคิดอะไรมาก เห็นท่าทางตื่นเต้นแบบนี้ก็รู้ได้ทันทีว่าเจ้านี่หนีรอดมาได้ และตอนนี้น่าจะปลอดภัยหายห่วงแล้ว

"นี่นายไปทำงานเป็นบาร์เทนเดอร์เหรอ?" ลุคฮอกวอตส์สังเกตเห็นว่าชุดของลุคโจรสลัดเปลี่ยนเป็นชุดสูทเล็กๆ แบบที่บาร์เทนเดอร์มักใส่กัน

"เออ ประมาณนั้น ฉันพาแฮนค็อกไปหาเรย์ลี่ แล้วจะบอกให้นะ ชัคกี้ เมียเรย์ลี่เนี่ย..."

"เลิกพล่ามเรื่องไร้สาระได้แล้ว ส่งมาซะดีๆ!" เหล่าลุคทั้งสามก้าวเข้ามาคว้าตัวลุคโจรสลัด แล้วทำการ "สกัด" เขาในทันที

ทั้งสี่เชื่อมต่อกันอีกครั้ง และความทรงจำของลุคโจรสลัดในช่วงนี้ก็ค่อยๆ ผุดขึ้นในหัวของอีกสามคน

"โอ้โห ที่แท้ชัคกี้ก็คืออดีตจักรพรรดินีแห่งอเมซอนลิลลี่!"

"ไอ้เวรเอ๊ย! แกนี่มันไม่ซื่อสัตย์เลยนะ ขนาดหนีตายยังไม่วายจีบสาว แถมยังอุ้มท่าเจ้าหญิงอีก!"

"ใช่ๆ! แกมันเจ้าเล่ห์เพทุบายเกินไปแล้ว ไม่มีทางเป็นคนใสซื่อเหมือนลุคคนอื่นได้เลย!"

หลังจากดูความทรงจำจบ เหล่าลุคก็เริ่มรุมประณามเขา