บทที่ 644 รวยไปด้วยกัน

"จะใช้คำว่า 'ช่วย' ได้ยังไงคะ? เพื่ออนาคตของเราสองคน... เรื่องแค่นี้เป็นสิ่งที่ฉันสมควรทำอยู่แล้ว คุณบอกมาเถอะค่ะว่าจะให้ฉันทำอะไร" หยางจือเซี่ยตอบรับด้วยความเต็มใจ เธอปักใจเชื่อไปแล้วว่าตัวเองคืออดีตสนมของหวังฮ่าวหราน

"ต้องให้คุณไปหลอกคนอื่นแบบนี้ ผมเสียใจจริงๆ แต่มันไม่มีทางอื่นแล้ว..." หวังฮ่าวหรานแสร้งถอนหายใจ

"พูดอะไรกันคะ อย่าว่าแต่หลอกคนเลย ไม่ว่าคุณจะให้ฉันทำอะไร... ฉันก็ยอมทั้งนั้น" ใบหน้าของหยางจือเซี่ยฉายแววจริงจัง

"โอเคครับ งั้นคุณจำคำพูดผมให้ดีนะ ถึงเวลาให้คุณทำแบบนี้..." หวังฮ่าวหรานเริ่มซักซ้อมแผนการ

......

อีกด้านหนึ่ง

หลินเทียนนอนหลับอุตุอยู่บนเขาอย่างสบายใจเฉิบ จนตะวันบ่ายคล้อย เขาถึงจะเริ่มลงมือขุดโสมและเหอโส่วอู

หลังจากขุดได้ครบตามจำนวนอย่างละสามต้น เขาก็จัดการห่อใส่ถุงที่เตรียมมา แล้วเดินผิวปากลงเขาอย่างอารมณ์ดี

แต่พอใกล้จะถึงตีนเขา หลินเทียนก็หยุด จัดแจงฉีกทึ้งเสื้อผ้าตัวเองให้ขาดวิ่น เอาดินโคลนมาป้ายตามตัวและใบหน้าให้ดูมอมแมมเหมือนเพิ่งผ่านสมรภูมิรบมา

เมื่อจัดฉากเสร็จสรรพ เขาก็เดินโซซัดโซเซไปหาหวังฮ่าวหรานที่บ้านของหยางจือเซี่ย

"โสมสามต้น เหอโส่วอูสามต้น ครบตามที่สั่ง... เฮ้อ... กว่าจะได้มา ฉันแทบเอาชีวิตไปทิ้งบนเขา" หลินเทียนค่อยๆหยิบสมุนไพรออกมาจากถุงอย่างทะนุถนอม แสดงให้หวังฮ่าวหรานดู พร้อมทำหน้าเหนื่อยอ่อนแสนสาหัส

หวังฮ่าวหรานที่เพิ่งแอบไปดูสวนผักของหลินเทียนมาสดๆร้อนๆรู้ดีว่าไอ้หมอนี่ตอแหลหน้าด้านๆ

แต่เขาก็ไม่คิดจะฉีกหน้ากากอีกฝ่าย เพียงพยักหน้าแล้วพูดเรียบๆ

"ขอบคุณสำหรับความเหนื่อยยาก"

"ลำบากน่ะไม่ว่า แต่เงินสามสิบล้านห้ามขาดแม้แต่หยวนเดียวล่ะ" หลินเทียนทวง

"ตราบใดที่มันเป็นของจริง ฉันจะจ่ายให้เต็มจำนวนแน่นอน"

หวังฮ่าวหรานรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะ จากนั้นก็แกล้งทำเป็นถ่ายรูปสมุนไพรหลายๆมุม แล้วส่งไปให้เหวินจิงทางวีแชท พร้อมกับพิมพ์ข้อความกำกับว่า 'อีกสักพักโทรกลับมาหาฉันด้วย'

จากนั้นเขาก็แกล้งนั่งรอผลตรวจอย่างใจจดใจจ่อ

เหวินจิงผู้รู้ใจคนรักกะเวลาได้พอดิบพอดี เธอโทรกลับมาตามคำสั่ง

หวังฮ่าวหรานรับสายแล้วเดินเลี่ยงออกไปคุย แกล้งทำเป็นปรึกษาหารืออย่างเคร่งเครียดสักพัก แล้วก็วางสายเดินกลับมา

"เพื่อนนายว่าไงบ้าง?" หลินเทียนรีบถาม

"ของแท้แน่นอน อายุถึงเกณฑ์ ไม่มีปัญหา" หวังฮ่าวหรานตอบ

ไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาหยิบสมุดเช็คออกมา กรอกตัวเลข 30,000,000 ลงไป เซ็นชื่อกำกับ แล้วยื่นให้หลินเทียน

"เช็คนี่ของจริงใช่มั้ยเนี่ย? จะขึ้นเงินได้รึเปล่า?" หลินเทียนรับเช็คมาดูด้วยความระแวง ทุกอย่างมันดูง่ายดายเกินไปจนน่ากลัว

"เอาไปขึ้นเงินที่ธนาคารดูเดี๋ยวก็รู้เอง"

"ถึงไม่บอกฉันก็จะทำอยู่แล้ว" หลินเทียนเงยหน้ามองฟ้า "นี่ก็เย็นแล้ว ธนาคารในเมืองคงปิดหมด ต้องรอพรุ่งนี้เช้า"

"ฉันยังอยู่ที่นี่อีกสองวัน นายสบายใจได้" หวังฮ่าวหรานรับรอง

"งั้นก็ดี" หลินเทียนพยักหน้า แล้วถามต่อ "แล้วเรื่องผักล่ะ ยังจะเอาอยู่ไหม?"

"แน่นอน ทุกวันจันทร์นายเตรียมผักสดไว้ให้ฉันสักร้อยกิโล เดี๋ยวฉันจะให้คนมารับไป ถ้าผลตอบรับดีค่อยเพิ่มปริมาณทีหลัง"

"เอาไปเยอะขนาดนั้น นายกินหมดเหรอ?" หลินเทียนสงสัย

"ครอบครัวฉันทำธุรกิจโรงแรม มีสาขาทั่วประเทศ เรื่องช่องทางระบายของไม่ต้องห่วง ห่วงแต่นายจะมีของส่งให้ฉันทันรึเปล่าเถอะ" หวังฮ่าวหรานแต่งเรื่องหน้าตาย

"เรื่องนั้นหายห่วง ฉันบอกแล้วไงว่าอยากได้เท่าไหร่ขอแค่บอก" หลินเทียนยืดอกตอบรับ

"ดูเหมือนเราจะได้ร่วมงานกันอีกยาว เดี๋ยวฉันจะให้คนมาร่างสัญญาไว้เป็นลายลักษณ์อักษร จะได้แฟร์ๆทั้งสองฝ่าย" หวังฮ่าวหรานเสนอ

"ไม่มีปัญหา" หลินเทียนต้องการรายได้ที่มั่นคงอยู่แล้ว จึงตอบตกลงทันที

"นี่เงินมัดจำล่วงหน้า" หวังฮ่าวหรานยื่นเช็คหนึ่งล้านที่เตรียมไว้ให้

"ไม่คิดเลยนะว่าคนเมืองอย่างนายจะตรงไปตรงมาขนาดนี้" หลินเทียนยิ้มร่า รับเช็คมาเก็บใส่กระเป๋าอย่างไว

"เงินถึงแล้ว ของก็ต้องถึงด้วยล่ะ พรุ่งนี้ฉันจะโทรให้คนมารับผักไปลองตลาดที่โรงแรมดูก่อน"

"ได้เลย! พรุ่งนี้เช้าฉันจะไปเก็บมาให้สดๆ รับรองแขกที่โรงแรมนายติดใจจนหัวปักหัวปำ กำไรบานเบอะแน่"

"เรามารวยไปด้วยกันเถอะ"

"รวยไปด้วยกัน!" หลินเทียนจูบเช็คในมือฟอดใหญ่ ยิ้มกว้างจนตาหยี

ปู้เฟยเหยียนและหยางจือเซี่ยยืนดูเหตุการณ์เงียบๆ ไม่ได้พูดแทรก

"อ้อ... สมุนไพรสดพวกนี้ต้องเก็บในที่เย็นนะ ไม่งั้นเสียของหมด" หลินเทียนเตือนด้วยความหวังดี

"จือเซี่ย บ้านคุณมีที่เก็บของพวกนี้บ้างไหม?" หวังฮ่าวหรานหันไปถาม

"เก็บในห้องใต้ดินก็ได้ค่ะ" หยางจือเซี่ยตอบ

หวังฮ่าวหรานพยักหน้า เก็บโสมและเหอโส่วอูลงถุง เตรียมขนไปห้องใต้ดิน

แต่พอยกถุงขึ้น เขาก็แกล้งเซเล็กน้อย ทำท่าเหมือนยกของหนักไม่ไหว

"พี่สาม... ช่วยผมหน่อยสิ"

"ได้เลย" ปู้เฟยเหยียนดูออกว่าหวังฮ่าวหรานโกหกมาตั้งแต่ต้นจนจบ แต่เธอก็ไม่ได้ขัด แถมยังเล่นตามน้ำอีกต่างหาก

เธอเข้ามาหิ้วถุงสมุนไพรเดินลิ่วๆไปยังห้องใต้ดินอย่างสบายๆ

หวังฮ่าวหรานเดินตามต้อยๆ

หลินเทียนมองตามหลังหวังฮ่าวหรานแล้วเบ้ปาก

‘ไอ้กากเอ๊ย! แค่ถุงสมุนไพรยังยกไม่ไหว อ่อนกว่าผู้หญิงอีก’

จากนั้นเขาก็หันไปยักคิ้วให้หยางจือเซี่ย โบกเช็คในมือไปมาอย่างผู้ชนะ

"ตอนนี้ฉันหาสินสอดสิบล้านตามที่เธอต้องการมาได้แล้ว เธอจะแต่งกับฉันเมื่อไหร่?" หลินเทียนทวงสัญญา

"ฉะ...ฉันแค่พูดไปเรื่อย ใครเขาถือเป็นจริงเป็นจังกัน" หยางจือเซี่ยหน้าถอดสี รีบปฏิเสธ

"อ้าวเฮ้ย! คนเราพูดแล้วไม่คืนคำสิ เธอจะผิดคำพูดเหรอ?" หลินเทียนโวยวาย

หยางจือเซี่ยไม่อยากเสวนากับเขา แต่ก็นึกถึงแผนการที่ซักซ้อมไว้กับหวังฮ่าวหราน จึงจำใจต้องคุยต่อ

"ตอนนั้นฉันยังพูดไม่จบ สินสอดเป็นแค่เงื่อนไขข้อแรก ฉันยังมีเงื่อนไขอื่นอีก"

หลินเทียนได้ยินว่ายังมีหวังก็หูผึ่งทันที "เงื่อนไขอะไร? ว่ามาเลย ฉันทำได้แน่นอน"

"ต้องดูนิสัยใจคอก่อน" หยางจือเซี่ยเชิดหน้าพูด

"นิสัยฉันดีจะตาย คนทั้งหมู่บ้านรู้ดี" หลินเทียนตบหน้าอกตัวเอง

"คนเราจะพูดอะไรก็ได้ ฉันต้องทดสอบนายก่อน" หยางจือเซี่ยเท้าสะเอว

"ได้! จะทดสอบอะไรก็ว่ามา ฉันพร้อมเสมอ" หลินเทียนมั่นใจในความดี(ที่คิดไปเอง)ของตัวเองเต็มเปี่ยม

"งั้นถามหน่อย ผักพวกนั้นนายปลูกยังไง?" หยางจือเซี่ยแกล้งถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"บอกแล้วไงว่าเป็นสูตรลับ บอกไม่ได้" หลินเทียนทำท่ามีลับลมคมใน

"เห็นมั้ยล่ะ! เรื่องเล็กๆน้อยๆแค่นี้ยังปิดบังกัน แล้วมาบอกว่าชอบฉัน อยากแต่งงานกับฉัน เฮอะ! ไม่มีความจริงใจเลยสักนิด เลิกคิดเรื่องมาสู่ขอไปได้เลย!" หยางจือเซี่ยย่นจมูกใส่

*****