บทที่ 634 ปู้เฟยเหยียนบาดเจ็บ

ปู้เฟยเหยียนมีสถานะเป็นนางเอก ดังนั้นเรื่องราวแปลกประหลาดที่เกิดขึ้นกับเธอควรจะเป็นการเปิดฉากเรื่องราวใหม่ๆบางอย่าง

และชาวนาผู้ช่วยชีวิตเธอไว้ก็ย่อมเป็นตัวเอกคนใหม่อย่างไม่ต้องสงสัย

นิยายแนว 'ชาวนายอดฝีมือ' นั้นมีเกลื่อนตลาด ถือเป็นพล็อตยอดฮิตแนวหนึ่ง

จากการที่ปู้เฟยเหยียนใช้คำว่า 'วิชาแพทย์ขั้นเทพ' มาบรรยายฝีมือของเขา แสดงว่าทักษะการรักษาของตัวเอกชาวนาคนนี้น่าจะเหนือกว่าเปี่ยนซูเหวินเสียอีก ไม่อย่างนั้นปู้เฟยเหยียนคงไม่ประทับใจขนาดนี้

วิชาแพทย์ที่ตัวเอกชาวนาคนนี้ร่ำเรียนมาน่าจะไม่ด้อยไปกว่าของลู่เฉิน

เมื่อปะติดปะต่อเรื่องราวได้ หวังฮ่าวหรานก็ขมวดคิ้วยุ่ง นึกถึงความเป็นไปได้บางอย่างขึ้นมา

ตัวเอกแนวชาวนาส่วนใหญ่มักจะมีนิสัยลามกโรคจิตและชอบฉวยโอกาส

ในระหว่างการรักษา เป็นไปได้สูงมากที่จะมีฉาก 'เซอร์วิส' หรือการแต๊ะอั๋งนางเอกเกิดขึ้น

ยิ่งเมื่อหวังฮ่าวหรานใช้ตาทิพย์ส่องดูบาดแผลของปู้เฟยเหยียน...

เขาก็พบว่าตำแหน่งที่บาดเจ็บนั้น... ดันอยู่บริเวณหน้าอกพอดี!

แถมยังเป็นจุดกึ่งกลางระหว่างส่วนนูนเด่นทั้งสองข้างอีกต่างหาก...

ช่างเป็นตำแหน่งที่น่ากระอักกระอ่วนใจยิ่ง

คิดได้ดังนั้น หวังฮ่าวหรานจึงรีบซักไซ้ไล่เลียง

"วิชาแพทย์ของชาวนาคนนั้นเก่งกว่าพี่สามอีกเหรอ?"

"ฉันรู้ฝีมือพี่สามดี แต่วิชาของเขาคนนั้น... เหนือกว่าพี่สามจริงๆ" ปู้เฟยเหยียนยอมรับ ก่อนจะถอนหายใจด้วยความทึ่ง

"พี่สามเป็นถึงจ้าวสำนักหุบเขาโอสถสวรรค์ มีชื่อเสียงก้องยุทธภพ ไม่น่าเชื่อเลยว่าในชนบทกันดารแบบนั้นจะมียอดฝีมือที่เก่งกาจกว่าพี่สามซ่อนตัวอยู่ โลกนี้ช่างกว้างใหญ่จริงๆ"

"ดวงเธอยังไม่ถึงฆาต เลยได้เจอหมอเทวดาแบบนั้น" หวังฮ่าวหรานเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะยิงคำถามสำคัญ

"แล้วตอนที่รักษา... เธอโดนเขาเอาเปรียบอะไรบ้างไหม? อย่างเช่น... ตอนที่เขาทายาให้เธออะไรทำนองนั้น?"

"ทำไมคุณถึงถามแบบนั้นล่ะ?" ปู้เฟยเหยียนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบอธิบายด้วยความร้อนรน

"ตอนนั้นฉันบาดเจ็บหนัก แขนขาอ่อนแรง ขยับตัวแทบไม่ได้ เขาก็อาสาทายาให้ฉันเหมือนกัน แต่... แต่แผลมันอยู่ในที่ลับตา ฉันย่อมไม่ยอมให้ผู้ชายแปลกหน้าเห็นหรือแตะต้องอยู่แล้ว"

เธอแอบมีใจให้แฟนหนุ่มของน้องสาวคนนี้อยู่ จึงแคร์ความรู้สึกเขาเป็นพิเศษ กลัวเขาจะเข้าใจผิด

"อ๋อ... อย่างนี้นี่เอง" หวังฮ่าวหรานพยักหน้าอย่างพอใจ "แล้วหลังจากนั้นล่ะ?"

"พอกลับมามีแรงบ้าง ฉันก็ทายาด้วยตัวเอง หลังจากนั้นอาการก็ดีขึ้นมาก แต่เขาบอกว่ายาทำได้แค่รักษาตามอาการ ไม่หายขาด ถ้าจะให้หายสนิทต้องใช้... ใช้ 'การนวด' ร่วมด้วย" ปู้เฟยเหยียนเล่าต่อ

หวังฮ่าวหรานทำสีหน้าแปลกประหลาดทันที

ปู้เฟยเหยียนเสียเลือดไปมาก ร่างกายบอบช้ำภายใน ถ้าไม่รักษาให้ดีอาจมีผลกระทบระยะยาว

แต่ไอ้ที่บอกว่า 'ต้องนวดเท่านั้นถึงจะหายขาด' เนี่ย... ฟังดูยังไงก็ข้ออ้างหลอกแต๊ะอั๋งชัดๆ!

"แล้วเธอตอบตกลงไหม?" หวังฮ่าวหรานถามต่อ

"ไม่มีทางอยู่แล้ว! พออาการดีขึ้นจนพอขยับตัวได้ฉันก็ทิ้งจดหมายไว้แล้วหนีออกมาเลย ไม่ได้บอกลาด้วยซ้ำ" ปู้เฟยเหยียนตอบ

หวังฮ่าวหรานพยักหน้า

บาดแผลของปู้เฟยเหยียนยังไม่หายสนิทจริงๆ ขืนปล่อยไว้ อาการบาดเจ็บภายในอาจกำเริบได้

ตามพล็อตเรื่องเดิม ปู้เฟยเหยียนคงทนพิษบาดแผลไม่ไหว สุดท้ายต้องซมซานกลับไปหาชาวนาคนนั้นเพื่อให้เขารักษาให้หายขาด

และในระหว่างการรักษาด้วย 'การนวด' นั้น... ความใกล้ชิดอาจก่อให้เกิดความรู้สึกดีๆต่างๆนานา

แน่นอนว่าหวังฮ่าวหรานไม่มีทางปล่อยให้เรื่องดำเนินไปตามนั้น

เย่ฟานสั่งสมความรู้มานับพันปี วิชาแพทย์ระดับเซียนก็เป็นหนึ่งในนั้น

หวังฮ่าวหรานที่คัดลอกความทรงจำเย่ฟานมาย่อมรู้วิชาเหล่านี้เช่นกัน

ด้วยวิชาแพทย์ระดับเซียน บวกกับพลังวิญญาณขอบเขตรวมปราณขั้นเก้า การรักษาปู้เฟยเหยียนให้หายขาดเป็นเรื่องง่ายยิ่งกว่าปอกกล้วย

แต่... พล็อตของตัวเอกชาวนาก็จุดประกายไอเดียบางอย่างให้เขา

ในเมื่อตัวเอกชาวนายังคิดจะใช้มุกนี้จีบสาว... ทำไมตัวร้ายอย่างเขาจะทำบ้างไม่ได้?

จะรักษาให้หายง่ายๆก็เสียของแย่

"เธอเสียเลือดไปมาก แล้วยังมีอาการบอบช้ำภายในเรื้อรัง ถ้าไม่รีบรักษาให้ถูกวิธีอาการจะกำเริบได้ ถึงตอนนั้นเธอจะเจ็บปวดทรมานเจียนตาย เผลอๆอาจถึงขั้นสิ้นชีวิตได้เลย" หวังฮ่าวหรานทำหน้าเคร่งเครียด ขู่ให้กลัว

"ระ...ร้ายแรงขนาดนั้นเลยเหรอ?" ปู้เฟยเหยียนหน้าซีด

"ผมเองก็พอรู้วิชาแพทย์อยู่บ้าง ไม่ได้พูดขู่ให้กลัวเล่นๆหรอก" หวังฮ่าวหรานยืนยันเสียงหนักแน่น

ปู้เฟยเหยียนเชื่อถือหวังฮ่าวหรานอยู่แล้ว เธอมองว่าเขาดูลึกลับและเก่งกาจมาโดยตลอด จึงไม่สงสัยในคำพูดของเขาและรีบร้องขอ

"ผู้อาวุโส... โปรดช่วยฉันด้วย"

"เธอเป็นพี่สาวของเว่ยเว่ย ผมย่อมไม่นิ่งดูดายอยู่แล้ว เพียงแต่... การรักษาของผมอาจจะต้องมีการสัมผัสใกล้ชิดกันบ้าง..." หวังฮ่าวหรานทำหน้าลำบากใจ

ปู้เฟยเหยียนพอจะเดาออกได้คร่าวๆ "ต้อง... นวดเหมือนกันเหรอ?"

"ไม่ใช่การนวดหรอก แต่ก็คล้ายๆกัน" หวังฮ่าวหรานตอบกำกวม

ปู้เฟยเหยียนพูดไม่ออก

อาการบาดเจ็บของเธอ... มันต้องใช้วิธีนี้รักษาเท่านั้นเหรอเนี่ย?

"ผมเข้าใจว่าเธอคงลำบากใจ ถ้าเธอไม่สะดวก ผมก็ไม่บังคับ แต่ถ้าวันไหนอาการกำเริบจนทนไม่ไหวหรือเป็นอะไรไป... อย่ามาเสียใจทีหลังนะ" หวังฮ่าวหรานเห็นเธอลังเล เลยงัดไม้ตายออกมาขู่ซ้ำ

"ผู้อาวุโส... ต้องรบกวนคุณแล้ว" ปู้เฟยเหยียนตัดสินใจทันที

เธอกับชาวนาคนนั้นเป็นคนแปลกหน้า จะให้มาแตะเนื้อต้องตัวมันก็กระไรอยู่

แต่กับหวังฮ่าวหราน เธอมีใจให้เขาอยู่แล้ว การสัมผัสใกล้ชิดเพื่อการรักษาเลยไม่ทำให้เธอรู้สึกรังเกียจเลยสักนิด แถมออกจะ... ยินดีด้วยซ้ำ

"ตกลง งั้นคืนนี้เดี๋ยวผมไปรักษาให้" หวังฮ่าวหรานรับคำเสียงเรียบ

"ดีเลย... แต่เรื่องนี้อย่าให้เว่ยเว่ยและคนอื่นรู้นะ ฉันไม่อยากให้พวกเธอเป็นห่วง" ใบหน้าซีดเซียวของปู้เฟยเหยียนขึ้นสีระเรื่อ

ที่บอกว่ากลัวน้องๆเป็นห่วง นั่นแค่ข้ออ้างส่วนหนึ่ง

เหตุผลจริงๆคือ... เธอละอายใจที่จะต้องใกล้ชิดกับแฟนหนุ่มของน้องสาวแบบถึงเนื้อถึงตัว

มันทำให้เธอรู้สึกผิดต่อฉิวเฉียนเว่ย เลยอยากเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ

หวังฮ่าวหรานมองออกทะลุปรุโปร่งผ่านสีหน้าของเธอ จึงอดไม่ได้ที่จะยิ้มในใจ

ปู้เฟยเหยียนไม่อยู่บ้านนานเกินไป เลยตามสถานการณ์ไม่ทัน

เรื่องที่เธอกังวล... มันไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป

นอกจากเธอคนเดียว... พี่น้องอีกหกคนล้วนรู้ความจริงกันหมดแล้ว!

สักพัก อาหารเย็นก็เสร็จเรียบร้อย

บนโต๊ะอาหาร ตั้นไท่เหยาเยว่และคนอื่นๆไม่ได้พูดถึงเรื่องของหวังฮ่าวหรานขึ้นมาโดยเจตนา มีเพียงฉิวเฉียนเว่ยเท่านั้นที่แสดงความรักใคร่สนิทสนมกับเขาอย่างออกนอกหน้า

ส่วนคนอื่นๆก็ทำตัวปกติ แสดงความห่วงใยตามประสาคนกันเอง

ปู้เฟยเหยียนไม่ระแคะระคายแม้แต่น้อย คิดว่าทุกคนแค่ดูแลเอาใจใส่น้องเขยในอนาคต

หลังมื้ออาหาร หวังฮ่าวหรานก็พักค้างคืนที่วิลล่าของหลิวเยว่ตามปกติ

*****