บทที่ 626 ข้านี่แหละคือสวรรค์

เมื่อได้รับคำสั่ง สาวใช้ก็รีบออกไปเชิญแขกเข้ามาตามหน้าที่

พ่อแม่ของเฟิงอันนาดูมีท่าทีสบายใจ ไม่คิดว่าปรมาจารย์เย่คนนี้จะก่อคลื่นลมอะไรได้

ตระกูลเฟิงมีบอดี้การ์ดอาวุธครบมือหลายสิบคน แถมยังเป็นอาวุธถูกกฎหมายมีใบอนุญาต

หนำซ้ำยังมีอาจารย์เหลยผู้เป็นอันดับหนึ่งแห่งวงการวรยุทธ์ฮ่องกงนั่งเป็นยันต์คุ้มภัยอยู่อีกคน

ต่อให้ปรมาจารย์เย่จะเก่งกาจแค่ไหน ก็ไม่มีทางรับมือกับกองกำลังขนาดนี้ได้ด้วยตัวคนเดียว

รับรองว่างานนี้ปรมาจารย์เย่ 'เข้ามาได้ แต่อาจไม่ได้กลับออกไป'

จงลี่สังเกตเห็นสีหน้ามั่นอกมั่นใจของเจ้านายก็ยิ่งรู้สึกเป็นห่วง

เธอเคยเห็นปรมาจารย์เย่แสดงอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์มากับตา พลังระดับนั้นมันก้าวข้ามขอบเขตของวรยุทธ์ไปไกลโข วันนี้ตระกูลเฟิงคงหนีไม่พ้นหายนะครั้งใหญ่

แต่มาถึงขั้นนี้แล้ว จะกังวลไปก็ป่วยการ

ส่วนเฟิงอันฮุ่ยผู้ตั้งใจจะเบี้ยวหนี้เต็มที่ ก็ไม่ได้มีความกังวลแม้แต่น้อย

เฟิงอันนาตอนแรกไม่ค่อยกังวล แต่พอได้ยินคำเตือนของหวังฮ่าวหราน ลางสังหรณ์ร้ายบางอย่างก็เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ

......

ณ ประตูใหญ่คฤหาสน์ตระกูลเฟิง

เย่ฟาน เฉียนว่านซาน และเฉียนเป่าเป่ายืนรอการตอบรับอยู่ด้านนอก

เย่ฟานยืนเอามือไพล่หลัง ท่วงท่าสงบนิ่งดุจเมฆขาวที่ลอยล่อง ไม่แยแสต่อสิ่งใด

ในขณะที่เฉียนว่านซานหัวใจเต้นรัวเหมือนกลองศึก ส่วนเฉียนเป่าเป่ารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังก้าวเท้าข้างหนึ่งลงไปในโลงศพ

สองพ่อลูกตระกูลเฉียนไม่ได้อยากมาที่นี่เลยสักนิด พวกเขาไม่มีวรยุทธ์ จะไปช่วยอะไรได้?

แต่เย่ฟานยืนกรานให้พวกเขามาด้วย

เหตุผลคือ... ต้องการคนช่วย 'คิดบัญชี'

เย่ฟานประเมินว่าตระกูลเฟิงคงไม่มีเงินสดมากพอ จึงต้องยึดทรัพย์สินอย่างอื่นแทน ซึ่งเขาไม่มีความรู้เรื่องการประเมินมูลค่าทรัพย์สินแม้แต่น้อย

แต่เฉียนว่านซานที่เป็นนักธุรกิจย่อมเชี่ยวชาญเรื่องนี้

ส่วนเหตุผลที่ต้องหนีบเฉียนเป่าเป่ามาด้วย ก็เพราะเฉียนว่านซานเคยคุยอวดไว้ว่า ลูกสาวเขาคิดเลขเก่งมาก บัญชีซับซ้อนแค่ไหน เพียงกวาดตามองแวบเดียวก็คำนวณออกมาได้เป๊ะโดยไม่ต้องพึ่งเครื่องคิดเลข

ระหว่างรอ เฉียนว่านซานและเฉียนเป่าเป่าสบตากัน ทั้งคู่ต่างมีความคิดที่อยากจะเผ่นหนีแวบเข้ามาในหัว

การบุกรุกบ้านตระกูลเฟิงแบบนี้ไม่ใช่เรื่องฉลาดเลย

กฎหมายฮ่องกงนั้นเข้มงวด

ถ้าบุกรุกเคหสถานแล้วก่อความวุ่นวายจนโดนเจ้าของบ้านยิงตาย ก็ถือว่าเจ้าของบ้านทำเพื่อป้องกันตัวโดยชอบด้วยกฎหมาย

ยิ่งเย่ฟานไม่มีสัญญาหนี้เป็นลายลักษณ์อักษร จะไปเรียกร้องความเป็นธรรมที่ไหนได้?

ถ้าตระกูลเฟิงไม่จ่าย แล้วเย่ฟานลงมือใช้กำลัง ตระกูลเฟิงก็มีความชอบธรรมเต็มที่ที่จะตอบโต้

เฉียนว่านซานรู้ดีว่าตระกูลเฟิงมีบอดี้การ์ดฝีมือดีเพียบ

ถ้าเกิดการปะทะกัน พวกเขาคงโดนลูกหลงไปด้วย โอกาสตายฟรีมีไม่น้อย

"หากพวกเจ้ากลัวเสียใจภายหลังก็กลับไปตอนนี้เสีย" เย่ฟานที่ยืนหันหลังให้พูดขึ้นมาลอยๆราวกับอ่านใจพวกเขาได้

เฉียนเป่าเป่าได้ยินดังนั้นก็ดีใจจนเนื้อเต้น รีบขยิบตาให้พ่อเป็นเชิงว่า 'พ่อ! รีบชิ่งเร็ว!'

เฉียนว่านซานลังเลใจ ขาก็อยากจะก้าวหนี แต่เหมือนมีตะปูตรึงไว้กับพื้น

ตระกูลเฉียนลงเรือลำเดียวกับปรมาจารย์เย่ไปแล้ว ถ้าปรมาจารย์เย่บุกตระกูลเฟิงแล้วตาย ตระกูลเฉียนก็คงไม่รอดเหมือนกัน

เพราะหลังจากเสร็จเรื่อง ตระกูลเฟิงต้องมาตามคิดบัญชีแน่นอน

การหนีไปตอนนี้ก็แค่ยืดเวลาตายออกไปหน่อยเดียว

แต่ถ้า... ปรมาจารย์เย่สามารถสยบตระกูลเฟิงได้จริง นั่นหมายความว่าตระกูลเฉียนจะได้ผงาดขึ้นมาแทนที่ เป็นตระกูลอันดับหนึ่งของฮ่องกง!

หลังจากชั่งน้ำหนักผลดีผลเสีย เฉียนว่านซานตัดสินใจ... เดิมพัน!

"ปรมาจารย์เย่พูดอะไรอย่างนั้นล่ะครับ ตระกูลเฉียนตัดสินใจแล้วว่าจะร่วมเป็นร่วมตายกับท่าน" เฉียนว่านซานพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"พ่อ!" เฉียนเป่าเป่าร้องเสียงหลง

เธอยังสาวยังแส้ แฟนก็ยังไม่เคยมี จะให้มาตายตอนนี้คงน่าเสียดายแย่

"เป่าเป่า ลูกรีบออกจากฮ่องกงไปซะ ไปหาป้าของลูกที่เซี่ยงไฮ้" เฉียนว่านซานอยากเสี่ยงดวง แต่ไม่อยากให้ลูกสาวมารับเคราะห์ด้วย

เฉียนเป่าเป่าโตมาในครอบครัวพ่อเลี้ยงเดี่ยว มีพ่อแค่คนเดียว ถึงจะกลัวตายแต่เธอก็ทิ้งพ่อไปไม่ลง

"ช่างมันเถอะ! ตายก็ตายด้วยกันนี่แหละ!" เฉียนเป่าเป่าตัดสินใจ

"เป็นการตัดสินใจที่ฉลาดมาก" เย่ฟานหันกลับมาชมเฉียนว่านซาน ก่อนจะปรายตามองเฉียนเป่าเป่าที่ทำท่าเหมือนคนปลงตก แล้วพูดช้าๆ

"มีข้าอยู่... ไม่มีใครแตะต้องพวกเจ้าได้แม้แต่ปลายเล็บ"

"ท่านปรมาจารย์คะ น้ำน้อยย่อมแพ้ไฟ นี่มันยุคไหนแล้ว? ไม่ใช่ยุคจอมยุทธ์ถือดาบไล่ฟันกันนะ นี่มันยุคอาวุธร้อน ต่อให้วรยุทธ์สูงส่งแค่ไหน จะทนลูกกระสุนที่รัวมาเป็นชุดไหวเหรอ?" เฉียนเป่าเป่าอดไม่ได้ที่จะบ่นออกมา

"บนโลกนี้มีอาวุธที่คุกคามชีวิตข้าได้จริง แต่ตระกูลเฟิงไม่มีปัญญาหามาหรอก แม้แต่เจ้าของประเทศนี้ก็ไม่อาจใช้งานพร่ำเพรื่อได้" เย่ฟานตอบหน้านิ่ง

เฉียนเป่าเป่าอึ้งไปครู่หนึ่ง กว่าจะเก็ทว่าเขาหมายถึง 'อาวุธนิวเคลียร์'

ก่อนหน้านี้เธอแค่คิดว่าปรมาจารย์คนนี้ขี้โม้โอ้อวด แต่ตอนนี้เธอเริ่มมั่นใจแล้วว่า... เขาเป็นบ้า!

"ปรมาจารย์เย่... จุดสูงสุดของวรยุทธ์ทำได้ถึงขนาดนั้นเลยเหรอครับ?" เฉียนว่านซานกลับเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง

"วรยุทธ์? ข้าเคยกล่าวตอนไหนว่าตนเองฝึกวรยุทธ์?" เย่ฟานย้อนถาม

เฉียนว่านซานถึงกับไปไม่เป็น

"ท่านปรมาจารย์ เหนือฟ้ายังมีสวรรค์นะคะ" เฉียนเป่าเป่าเตือนสติ

"ข้านี่แหละคือสวรรค์" เย่ฟานสวนกลับทันควัน

เฉียนเป่าเป่าหมดคำจะพูด

นี่มันปรมาจารย์ที่ไหน? คนบ้าชัดๆ!

ระหว่างที่คุยกัน ประตูใหญ่ของตระกูลเฟิงก็เปิดออก สาวใช้เดินออกมาเชิญพวกเขาทั้งสามเข้าไป

'เฮ้อ... ชีวิตวัยสิบเก้าอันสดใสของฉัน แฟนก็ยังไม่เคยมี ความบริสุทธิ์ก็ยังไม่เสีย ดันต้องมาเดินตามคนบ้าไปตาย!'

เฉียนเป่าเป่าเดินคอตกไปตามทางเดิน จิตใจห่อเหี่ยวสุดขีด

ไม่รู้ว่าเดินมานานแค่ไหน จู่ๆภาพตรงหน้าก็สว่างไสวขึ้น

พวกเขามาถึงห้องโถงใหญ่ของตระกูลเฟิงแล้ว

หวังฮ่าวหรานที่นั่งอยู่ในห้องโถงกวาดสายตามองผู้มาเยือน

แต่แทนที่จะมองเย่ฟาน สายตาของเขากลับพุ่งเป้าไปที่หญิงสาวเพียงหนึ่งเดียวในกลุ่ม... เฉียนเป่าเป่า

สมคำร่ำลือของเฟิงอันฮุ่ย เฉียนเป่าเป่าคนนี้น่ารักจริงๆ แถมยังดูใสซื่อบริสุทธิ์

ด้วยบทเรียนจากคราวก่อน ครั้งนี้หวังฮ่าวหรานรีบปิดการทำงานของ 'ออร่ามหาเสน่ห์ขั้นเทพ' ทันที แล้วเปิดใช้งาน 'ออร่าเสน่ห์' แบบปกติใส่เฉียนเป่าเป่าแทน

เฉียนเป่าเป่าที่เดินเข้ามาด้วยความหวาดวิตก กวาดสายตามองไปทั่วอย่างเลื่อนลอย จนไปสะดุดเข้ากับคู่ปรับเก่าอย่างเฟิงอันฮุ่ย

แต่เธอมองเฟิงอันฮุ่ยได้แค่แวบเดียว สายตาก็ถูกดึงดูดโดยชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างๆ

หล่อ... หล่อมาก... หล่อเกินไปหน่อยไหม?!

เฉียนเป่าเป่าจ้องมองตาค้าง ไม่อาจละสายตาได้

และไม่รู้ว่าเธอตาฝาดไปเองรึเปล่า เหมือนหนุ่มหล่อคนนั้นจะยิ้มให้เธอด้วย!

เฉียนเป่าเป่ารู้สึกวิงเวียนคล้ายจะเป็นลม ลืมความกลัวและความอันตรายรอบตัวไปจนหมดสิ้น

จนกระทั่งเฉียนว่านซานสังเกตเห็นอาการผิดปกติของลูกสาว จึงกระตุกชายเสื้อเธอเบาๆเรียกสติกลับมา

เฉียนเป่าเป่าสะดุ้ง รีบรั้งสายตากลับมา

'จะบ้าตาย! วันนี้ไม่รู้จะกลับไปแบบมีชีวิตหรือเปล่า ยังจะมีกะจิตกะใจมาส่องผู้ชายอีก?!'

'แต่ก็นะ... ไหนๆก็จะตายแล้ว ขอมองเป็นอาหารตาหน่อยจะเป็นไรไป?'

คิดได้ดังนั้น เธอก็แอบชำเลืองมองไปทางหวังฮ่าวหรานอีกครั้ง...

*****