บทที่ 598 การเผชิญหน้า

หวังฮ่าวหรานมองดูเซียวอี้เฟิงที่หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ก็รู้ทันทีว่าสมองของหมอนี่คงกลับมาเป็นปกติแล้ว จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยชม

"ฝีมือการรักษาของฉินฟานไม่เลวเลยนะเนี่ย อาการหนักขนาดนั้นยังรักษาจนหายได้"

"ฮ่าฮ่า! ตอนนี้แกเสียใจหรือยัง?" เซียวอี้เฟิงถามเสียงกร้าว

"ฉันกับฉินหยุนหานมีความสุขกันดี" หวังฮ่าวหรานตอบคนละเรื่องกับคำถาม

ได้ยินชื่อ 'ฉินหยุนหาน' ใบหน้าของเซียวอี้เฟิงก็บิดเบี้ยวจนน่าเกลียดน่ากลัว

ฉินหยุนหานคือปมในใจเขา แถมยังเคยต้องฟังเสียง ‘กิจกรรมเข้าจังหวะ’ ที่หวังฮ่าวหรานอัดมากรอกหูอีก

เหตุการณ์นั้นทำเอาเซียวอี้เฟิงสติแตกจนสูญเสียสถานะตัวเอกไป

แม้เวลาจะผ่านมานานแล้ว แต่พอถูกสะกิดแผลเก่า เซียวอี้เฟิงก็ยังคงคลุ้มคลั่งแทบขาดใจ

ตั้นไท่เหยาเยว่และมู่หนานจือได้ยินชื่อ 'ฉินหยุนหาน' ก็เดาได้ทันทีว่าคงเป็นอีกหนึ่งวีรกรรมรักของแฟนหนุ่ม สถานการณ์คงคล้ายๆกับพวกเธอนั่นแหละ

นอกจากจะทึ่งในเสน่ห์อันเหลือร้ายของแฟนหนุ่มแล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะส่งสายตาอาฆาตไปให้เขา

แต่ก็ทำได้แค่นั้น เพราะสถานการณ์ตอนนี้ตึงเครียดเกินกว่าจะมานั่งหึงหวง

"ไอ้สารเลว! ตอนนั้นแกเล่นสกปรกกับฉัน วันนี้ได้เวลาชดใช้กรรมแล้ว!" เซียวอี้เฟิงจ้องหวังฮ่าวหรานด้วยความเคียดแค้น

"ฉันอาจจะชั่ว แต่นายก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันหรอก ตอนนั้นนายวางยาสลบฉัน กะจะจับฉันตอนไม่ใช่เหรอ? ก็แค่ตาต่อตาฟันต่อฟันเท่านั้นแหละ" หวังฮ่าวหรานสวนกลับนิ่มๆ

ตั้นไท่เหยาเยว่และมู่หนานจือได้ยินดังนั้นก็ตกใจแทบสิ้นสติ หันขวับไปมองเซียวอี้เฟิงด้วยสายตาเป็นศัตรู

ถ้าเซียวอี้เฟิงทำสำเร็จ... แล้วพวกเธอจะทำยังไง?!

นี่มันเรื่องความเป็นความตายของความสุขชั่วชีวิตพวกเธอเชียวนะ!

โชคยังดีที่ไอ้อัปลักษณ์นี่ทำไม่สำเร็จ

"แกคิดไม่ซื่อกับคุณหนูฉิน ที่ฉันทำไปก็เพื่อปกป้องเธอ!" เซียวอี้เฟิงเถียงข้างๆคูๆ

"ตลกตายชัก ฉินหยุนหานเป็นสมบัติส่วนตัวของนายหรือไง? ฉันแค่สนิทกับเธอ นายก็หาเรื่องทำร้ายฉันแล้ว? ตรรกะวิบัติสิ้นดี" หวังฮ่าวหรานหัวเราะเยาะ

แม้สมองของเซียวอี้เฟิงจะหายดีแล้ว แต่ก็ยังช้ากว่าเมื่อก่อนอยู่บ้าง พอเจอคารมของหวังฮ่าวหรานเข้าไป ก็ถึงกับไปต่อไม่ถูก

ฉินฟานเห็นท่าไม่ดี จึงรีบแทรกขึ้นมา "เรื่องของอี้เฟิง แกอาจจะอ้างว่าเป็นการแก้แค้น แต่กับฉันล่ะ? แกมาลอบกัดฉันทำไม?!"

คำถามนี้ทำเอาตั้นไท่เหยาเยว่และมู่หนานจือสะดุ้ง

พวกเธอรู้ว่าฉินฟานบาดเจ็บสาหัส แต่ไม่เคยรู้มาก่อนว่าคนลงมือคือหวังฮ่าวหราน

และไม่อยากจะเชื่อด้วย

"อาจารย์ ต้องมีเรื่องเข้าใจผิดแน่ๆ ฮ่าวหรานเป็นแค่คนธรรมดานะคะ" ตั้นไท่เหยาเยว่รีบแก้ตัวแทนแฟนหนุ่ม

"อี้เฟิงก็พอมีวรยุทธ์อยู่บ้าง ถ้าหวังฮ่าวหรานจัดการอี้เฟิงได้ จะเป็นคนธรรมดาได้ยังไง?" ฉินฟานแย้ง

ตั้นไท่เหยาเยว่ฉุกคิดเรื่องนี้ได้ตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว แต่พยายามมองข้ามไปเพราะอยากช่วยหวังฮ่าวหราน

พอโดนฉินฟานจี้จุด เธอจึงต้องเปลี่ยนวิธีแก้ต่าง

"ถึงฮ่าวหรานจะมีวรยุทธ์อยู่บ้าง แต่ถ้าเทียบกับอาจารย์แล้ว มันยังห่างกันลิบลับ เป็นไปไม่ได้หรอกค่ะที่เขาจะทำร้ายอาจารย์ได้"

"ใช่ค่ะ ด้วยฝีมือระดับอาจารย์ ฮ่าวหรานจะไปลอบทำร้ายอาจารย์ได้ยังไงกัน?" มู่หนานจือช่วยเสริม

"นั่นเป็นเพราะ... มันซ่อนเขี้ยวเล็บไว้อย่างมิดชิดต่างหาก" ฉินฟานจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหวังฮ่าวหราน แล้วถามเสียงเข้ม

"แกมีอะไรจะแก้ตัวไหม? หรือจะปั้นน้ำเป็นตัวอะไรมาหลอกลวงอีก?"

"นายพูดถูกแล้ว ฉันเป็นคนทำเอง" หวังฮ่าวหรานยอมรับหน้าตาย

เมื่อก่อนต้องเล่นละครตบตาเพราะจำเป็น แต่ตอนนี้... ไม่มีเหตุผลนั้นแล้ว

ตั้นไท่เหยาเยว่และมู่หนานจืออ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

"ยอมรับก็ดี จะได้ไม่ต้องเปลืองน้ำลาย" แววตาของฉินฟานเย็นยะเยือกดุจน้ำแข็ง "ทำไมต้องลอบกัดฉัน?"

คำถามนี้ทำให้สองสาวหันไปมองหวังฮ่าวหรานด้วยความสงสัย รอฟังคำตอบ

"กับข้าวเสร็จแล้ว..." ซ่งจื่อฮุ่ยวิ่งหน้าตั้งออกมาจากครัวเพื่อตามทุกคนไปกินข้าว แต่พอสัมผัสได้ถึงบรรยากาศแปลกๆ ก็ชะงักคำพูดไว้แค่นั้น

หวังฮ่าวหรานปรายตามองซ่งจื่อฮุ่ยแวบหนึ่ง แล้วหันไปตอบฉินฟาน

"เหตุผลง่ายๆ เพราะนายคิดไม่ซื่อกับเหยาเยว่ แถมยังมีใจให้หนานจือ แล้วก็เล็งจื่อฮุ่ยไว้อีกคน เหตุผลแค่นี้... พอไหม?"

"แกกับจื่อฮุ่ยก็...?" ฉินฟานเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

"ใช่ จื่อฮุ่ยก็เป็นแฟนฉันเหมือนกัน" หวังฮ่าวหรานยืนยัน

[ติ๊ง! โฮสต์ทำให้จิตใจของฉินฟานได้รับการกระทบกระเทือน ได้รับแต้มวายร้าย 3,000 แต้ม! ออร่าตัวเอกของฉินฟาน -150 ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +150!]

ตั้นไท่เหยาเยว่และมู่หนานจือสบตากันอย่างจนปัญญา

เมื่อกี้เพิ่งได้ยินชื่อฉินหยุนหาน ตอนนี้โผล่มาอีกคนแล้ว?

ตกลงแฟนหนุ่มพวกเธอมีคนรักมากแค่ไหนกันเนี่ย?!

ซ่งจื่อฮุ่ยยืนงงเป็นไก่ตาแตก ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย แต่สถานการณ์ตอนนี้คงไม่ใช่เวลามาซักไซ้ เธอจึงเดินไปยืนรวมกลุ่มกับตั้นไท่เหยาเยว่และมู่หนานจือ

ตอนนี้ในห้องแบ่งออกเป็นสองฝ่าย ฝ่ายฉินฟาน และฝ่ายหวังฮ่าวหราน

ทั้งสองฝ่ายยืนเผชิญหน้ากันอย่างดุเดือด

ฉินฟานสูดหายใจเข้าลึก พยายามข่มอารมณ์โกรธ หันไปถามลูกศิษย์สาวทั้งสามด้วยน้ำเสียงกดต่ำ

"หวังฮ่าวหรานลอบทำร้ายฉัน พวกเธอยังคิดจะเข้าข้างมันอีกงั้นรึ?"

"ศิษย์มิบังอาจลบหลู่พระคุณ แต่ถ้าอาจารย์จะทำร้ายฮ่าวหราน ศิษย์คงยอมไม่ได้" ตั้นไท่เหยาเยว่ประกาศจุดยืนเป็นคนแรก

เธอรู้ดีว่าฉินฟานคิดไม่ซื่อกับเธอ

การที่หวังฮ่าวหรานลงมือกับฉินฟานเพราะเรื่องนี้ แม้เธอจะไม่เห็นด้วยกับวิธีการ แต่ในเมื่อเรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว เธอก็พร้อมจะปกป้องคนรัก

[ติ๊ง! โฮสต์ทำให้จิตใจของฉินฟานได้รับการกระทบกระเทือน ได้รับแต้มวายร้าย 2,000 แต้ม! ออร่าตัวเอกของฉินฟาน -100 ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +100!]

เมื่อเห็นตั้นไท่เหยาเยว่เลือกข้าง ฉินฟานก็เจ็บจี๊ดที่หัวใจ กัดฟันแน่น หันไปมองมู่หนานจือและซ่งจื่อฮุ่ยด้วยความหวังอันริบหรี่

"อาจารย์ ฉันซาบซึ้งในพระคุณที่ท่านถ่ายทอดวิชาให้ แต่ถ้าอาจารย์จะทำร้ายฮ่าวหราน ฉันคงต้องขออกตัญญู" มู่หนานจือตอบเสียงแข็ง

"ฉันก็เหมือนกัน" ซ่งจื่อฮุ่ยรีบสนับสนุน

ข่าวฉาวเรื่องพฤติกรรมทางเพศของฉินฟานที่แดงออกมาทำให้พวกเธอรู้ธาตุแท้ของเขาดีว่าเป็นคนหน้าเนื้อใจเสือ

แต่เพราะเห็นแก่ที่ฉินฟานต้องพิการสูญเสียความเป็นชายอย่างน่าเวทนา และสำนึกในบุญคุณอาจารย์ พวกเธอจึงยอมมองข้ามเรื่องพวกนั้นไป

แต่ตอนนี้ฉินฟานจะมาทำร้ายหวังฮ่าวหราน มันคนละเรื่องกัน

ในสายตาพวกเธอ สิ่งที่หวังฮ่าวหรานพูดเรื่องฉินฟานคิดไม่ซื่อกับพวกเธอนั้น... น่าจะเป็นเรื่องจริง

และการที่หวังฮ่าวหรานทำลงไปก็เพราะหึงหวงและห่วงใยพวกเธอ

แม้จะรุนแรงไปบ้าง... แต่พวกเธอก็เลือกที่จะยืนเคียงข้างเขา

[ติ๊ง! โฮสต์ทำให้จิตใจของฉินฟานได้รับการกระทบกระเทือน ได้รับแต้มวายร้าย 1,000 แต้ม! ออร่าตัวเอกของฉินฟาน -50 ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +50!]

[ติ๊ง! โฮสต์ทำให้จิตใจของฉินฟานได้รับการกระทบกระเทือน ได้รับแต้มวายร้าย 2,000 แต้ม! ออร่าตัวเอกของฉินฟาน -100 ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +100!]

[ติ๊ง! โฮสต์ทำให้จิตใจของฉินฟานได้รับการกระทบกระเทือน ได้รับแต้มวายร้าย 3,000 แต้ม! ออร่าตัวเอกของฉินฟาน -150 ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +150!]

"พวกเธอ... ช่างเป็นศิษย์ที่กตัญญูดีจริงๆ!" ฉินฟานกัดฟันกรอดด้วยความแค้น

*****